[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η διεθνής βοήθεια

Μπερδεύει κανείς πια τα νούμερα των θυμάτων. Στη Βιρμανία- Μιανμάρ είναι το τριψήφιο και στην Κίνα το διψήφιο; Νεκροί από την τρέλα του ανέμου, νεκροί από τον θυμό της γης, παιδιά που πεινάνε μετά τον κυκλώνα, παιδιά που τα πλάκωσε το σχολείο στον σεισμό. Αμέτρητοι άνθρωποι, χάνεται ο λογαριασμός. Και στη Μιανμάρ ακόμα το σκέφτεται η δικτατορία να αφήσει τη διεθνή βοήθεια να περάσει έτσι, χωρίς έλεγχο διαβατηρίων, χωρίς σωματική έρευνα, πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων;

Πώς να το οργανώσει το πράγμα, να μη χάσει και την αξιοπρέπειά της, αφού έχασε τόσο πληθυσμό; Να ανοίξει την πόρτα στον καθένα που θέλει να μοιράσει ρύζι, έτσι ελεύθερα; Δεν υπάρχει κίνδυνος να διαφθαρεί ο λαός που βρίσκεται σε διαδικασία σωφρονισμού και αναμόρφωσης, ερχόμενος σε επαφή με αλλότριους; Κάπως πρέπει να το χωνέψει το πράγμα, το ότι θα εκθέσει τα πάθη και τις ελλείψεις της χώρας στον κάθε εθελοντή που του περισσεύει ενέργεια φιλανθρωπίας και δεν ξέρει τι να την κάνει. Στην Κίνα όμως είναι πιο ώριμη η κατάσταση, ευτυχώς για τους καλούς ανθρώπους του Σετσουάν. Θα γίνει δεκτή η βοήθεια σε είδος, καθώς και η βοήθεια σε έμψυχο υλικό, αλλά όχι από όλο τον κόσμο: περιορισμένος αριθμός από ειδικούς διασώστες θα μπορέσει να προσφέρει τη βοήθειά του, που θα προέρχεται από την Ιαπωνία και την Κορέα. Να μη βγουν οι άνθρωποι από τα ερείπια και αντικρύσουν κανέναν μπροστά τους με μη ασιατική φάτσα και πάθουν πολιτιστικό σοκ. Τα προσέχουν πολύ τα πολιτιστικά στην Κίνα, αν και όχι όσο στη Μιανμάρ.

Φοβούνται τη διεθνή βοήθεια όσο και τις θεομηνίες. Ευτυχώς που στην Κίνα ετοιμάζονταν για τους Ολυμπιακούς και ίσως ψυχολογικά κάπως να το είχαν ήδη ξεπεράσει.