Φωνές ζωής κάτω από τα ερείπια

Οσμή θανάτου και εικόνες καταστροφής. Η επαρχία Σετσουάν της Νοτιοδυτικής Κίνας μετρά νεκρούς αλλά και επιζήσαντες. Ανθρώπους που ανασύρθηκαν ζωντανοί ύστερα από 50 ώρες στα ερείπια και άλλους που συνεχίζουν να καλούν σε βοήθεια αν και καταπλακωμένοι από τα συντρίμμια. Η διάσωση μιας 34χρονης εγκύου χθες έφερε χαμόγελα στα σημαδεμένα από τον πόνο πρόσωπα…

Τα ρολόγια είχαν σταματήσει στις 14.27 τοπική ώρα, το μεσημέρι της Δευτέρας στην επαρχία Σετσουάν. Ήταν η ώρα του σεισμού. Από εκείνη τη στιγμή, μέχρι και χθες το απόγευμα, η Ζανγκ Χιαογιάν, έγκυος στον όγδοο μήνα, παρέμενε εγκλωβισμένη ανάμεσα σε ερείπια στην πόλη Ντουτζιανγκιάν. Επικοινωνούσε με τους διασώστες που την είχαν εντοπίσει, έπινε το νερό που της έδιναν κι έκανε υπομονή. Τα μέλη του συνεργείου, 35 πυροσβέστες, έπρεπε να προχωρήσουν πολύ αργά για να την απελευθερώσουν αφού υπήρχε πάντα ο φόβος μια λάθος κίνηση να τη σκοτώσει.

«Είναι πολύ συγκινητικό. Είναι ένα θαύμα, που το πετύχαμε δουλεύοντας όλοι μαζί. Είναι ένα θαύμα της ζωής, η μια ζωή σώζει την άλλη», έλεγε η επικεφαλής της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας της επαρχιακής πρωτεύουσας Τσενγκντού, Σαν Γκουολί, καθώς η 34χρονη γυναίκα, σφίγγοντας τα δόντια πάνω στο φορείο, μεταφερόταν στο ασθενοφόρο.

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά μία ακόμη γυναίκα διασώθηκε στο ίδιο σημείο- κάποιοι είπαν πως ήταν η μητέρα της Ζανγκ. Καμία από τις δύο δεν έδειχνε να έχει τραυματιστεί σοβαρά.

Η διάσωσή τους έκανε τους αστέγους γύρω τους να ξεσπάσουν συγκινημένοι σε χειροκροτήματα. Λίγο πιο βόρεια, στην Μπεϊτσουάν, ένα τρίχρονο κοριτσάκι που είχε παγιδευτεί επί 40 ώρες απεγκλωβιζόταν τραυματισμένο, αλλά ζωντανό. Είχε θαφτεί κάτω από τα πτώματα των γονιών της. Ο πρωθυπουργός Ουέν Τζιαμπάο βρισκόταν εκεί, έσκυψε πάνω της και κοίταξε με ενδιαφέρον τα τραύματα…

Ο επίσημος απολογισμός

15.000

οι νεκροί

65.000

οι τραυματίες

25.000

υπολογίζεται ότι παραμένουν θαμμένοι στα ερείπια

14.000

αγνοούνται επισήμως

Πηγή:
Κυβερνείο Σετσουάν

«Το χαμόγελό του με ακολουθούσε ώσπου χάθηκα στον δρόμο»

ΣΗΜΕΡΑ ΒΡΕΧΕΙ από το πρωί στο Πεκίνο. Και το μόνο που ξεχωρίζεις στους δρόμους είναι τα πολύχρωμα αδιάβροχα των ποδηλατών. Είναι παράξενοι αυτοί οι Κινέζοι. Αναπτύσσονται καλπάζοντας, αλλά δεν τα θυσιάζουν όλα όπως κακώς νομίζουμε εμείς οι Δυτικοί.

Οι καινούργιοι τους δρόμοι χαρίζουν τις μεγαλύτερες λωρίδες στους ποδηλάτες και στα λεωφορεία δημοσίας χρήσεως. Και βεβαίως κανένα αυτοκίνητο δεν τολμάει να μπει στις ειδικές λωρίδες. Όσο κίνηση κι αν έχει, όποιος κι αν είναι. Έτσι, τα αεράτα ποδήλατα σε πάνε πολύ πιο γρήγορα στον προορισμό σου από οποιοδήποτε άλλο μέσο. Ειδικά το απόγευμα, όταν σχολάνε τα σχολεία και κάνουν διάλειμμα από τη δουλειά τους οι γονείς, οι δρόμοι γεμίζουν με ποδήλατα που μεταφέρουν όλη την οικογένεια. Ακόμη και οι τροφοδοσίες των περισσοτέρων καταστημάτων γίνονται με ποδήλατα. Φρούτα, αναψυκτικά, τσιγάρα, χαρτικά, τεράστια κιβώτια με υφάσματα ισορροπούν αριστοτεχνικά πάνω σε δύο ή τρεις ρόδες.

Δεν κορνάρουν
Αριστερά από τους ποδηλάτες οι μποτιλιαρισμένες λιμουζίνες, τα φθηνά ιαπωνικά αυτοκίνητα και τα βανάκια των τουριστών πάνε με κολλημένους τούς προφυλακτήρες τους. Ένα άλλο ψέμα που μου είχαν πει για την Κίνα είναι ότι όλοι συνεχώς κορνάρουν. Όχι. Οδηγούν νευρικά, όποιος προλάβει πρώτος μπαίνει στις διασταυρώσεις, αλλά δεν βρίζουν και δεν κορνάρουν. Μέχρι να το συνηθίσεις, τρελαίνεσαι. Σε κάθε γωνία νομίζεις ότι θα τρακάρεις. Και κανείς δεν βλέπει τι γίνεται και ποιος οδηγεί στο διπλανό αυτοκίνητο, γιατί όλα – μα όλα!- έχουν φιμέ τζάμια.

Πώς συνεννοούνται οι οδηγοί για την προτεραιότητα είναι ένα μυστήριο. Το μεσημέρι για να προλάβω ένα ραντεβού ανέβηκα σε ένα ποδήλατο- ταξί. «Δέκα γιούρο», μου είπε, δείχνοντας με τα δύο του χέρια το «δέκα». Τον κοίταξα παραξενεμένος και διόρθωσε αμέσως σε «δέκα γιουάν», δηλαδή 1 ευρώ. Του έδωσα 20 και το χαμόγελο του με ακολουθούσε μέχρι που χάθηκα στον δρόμο.

Οι Κινέζοι δεν κλέβουν και δεν ζητιανεύουν. Εντάξει, στις συναλλαγές τους με τους δυτικούς οι μικροπωλητές προσπαθούν να βγάλουν λίγα γιουάν παραπάνω, αλλά ποτέ δεν αισθάνεσαι ότι αγριοκοιτάνε το πορτοφόλι σου. Είναι φτωχοί αλλά υπερήφανοι. Σε μια από τις δημόσιες τουαλέτες- που υπάρχουν παντού στην πόλη – ένα νεαρό παιδί περίμενε με υπομονή να πλύνω τα χέρια μου για να μου προσφέρει με τσιμπιδάκι δυο χαρτοπετσέτες. Όλα γύρω του ήταν καθαρά και έτσι από ευγνωμοσύνη έβγαλα ένα χαρτονόμισμα. Έσκυψε το κεφάλι του και το κούνησε αρνητικά. Τον ευχαρίστησα δίνοντάς του το χέρι μου, γεγονός που νομίζω ότι του άρεσε περισσότερο.

Πρέπει να ξεχαστούν
Για τον μεγάλο σεισμό, τώρα, δεν έχω κανένα νέο, πέρα από αυτά που μεταδίδουν τα κινέζικα μέσα. Το CCΤV συνεχίζει να μεταδίδει ζωντανά από τις έρευνες και η «Ημερησία» του Πεκίνου προσπαθεί να ηρωοποιήσει τη «νέα γενιά της Κίνας», του στρατού δηλαδή, που προστρέχει με τα ελικόπτερα στην δύσβατη πλέον περιοχή. «Διασώστες ενάντια στον χρόνο» ήταν ο τίτλος στο μαύρο πρωτοσέλιδό της φορτωμένο με φωτογραφίες από τα ερείπια που άφησε πίσω του ο σεισμός. Η κακοκαιρία που πλήττει από χθες την επαρχία των 130 εκατομμυρίων ανθρώπων εκμηδενίζει κάθε ελπίδα για ανεύρεση επιζώντων. Οι νεκροί και οι εγκλωβισμένοι της πρωτοφανούς καταστροφής πρέπει δυστυχώς να ξεχαστούν, γιατί η χώρα ετοιμάζεται για το μεγαλύτερο γεγονός στην σύγχρονη ιστορίας της, τους Ολυμπιακούς Αγώνες.


Το μεγάλο άνοιγμα του Πεκίνου

ΗΤΑΝ ΚΙ ΑΥΤΗ άλλη μια κίνηση που απαθανατίστηκε και μεταφέρθηκε μέσω τηλεοπτικών σταθμών και στο εξωτερικό. Από τη στιγμή που χτύπησε ο μεγάλος σεισμός των 7,9 Ρίχτερ, η κρατική τηλεόραση έχει επιδοθεί σε μια μαραθώνια και χωρίς διακοπή μετάδοση, που δεν έχει προηγούμενο στα τηλεοπτικά χρονικά της Κίνας.

Ανάλογη είναι και η ανταπόκριση του Τύπου- άλλη μια ένδειξη ότι κάτι έχει αρχίζει να αλλάζει στη χώρα που σε λιγότερο από τρεις μήνες θα φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες. «Η παράδοση ήθελε τις δυσάρεστες ειδήσεις να μη μεταδίδονται, αλλά τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά», επισημαίνει ο Σάο Πεϊρέν, καθηγητής μέσων επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Ζheijiang της Χανγκσού. «Αυτό δείχνει πως η κυβέρνηση του Πεκίνου είναι πιο σίγουρη από ποτέ, έχει συνειδητοποιήσει δηλαδή ότι επιτρέποντας τη μετάδοση των ειδήσεων μπορεί να κερδίσει την υποστήριξη του κοινού και την κατανόηση του λαού».

Όμως μέχρι πρόσφατα η κατάσταση ήταν διαφορετική. Το κινεζικό καθεστώς άργησε να παραδεχτεί το ξέσπασμα της επιδημίας του SΑRS (Σοβαρό Οξύ Αναπνευστικό Σύνδρομο) το 2003, και, ακόμη παλαιότερα, έπρεπε να περάσουν τρία χρόνια για να επιβεβαιώσουν οι αρχές τον απολογισμό των νεκρών (276.000) από τον καταστροφικό σεισμό του 1976.