Το πνεύμα του τόνου

Ανεργία

Οι άνεργοι, νέοι κυρίως, ηθοποιοί διαλέγουν συνήθως ως δεύτερη απασχόληση το επάγγελμα του σερβιτόρου σε καφετέριες και ταβέρνες. Και τα καταφέρνουν μια χαρά. Αφήνω δα και τα νάζια ορισμένων πελατών, που κορδώνονται αφού τους σερβίρει ένα τέτοιο πρόσωπο, αν τυχαίνει να είναι λίγο γνωστό από το «γυαλί».

Πριν από χρόνια είδα σ΄ ένα σούπερ μάρκετ έναν παλαιό ηθοποιό να κόβει και να ζυγίζει κομμάτια τυριών. Καπέλο κατεβασμένο ώς τα μάτια, με γενάκι που σκέπαζε την παλαιά μορφή. Ίσως εκεί δουλεύει ακόμη.

Αποκλείεται τις ώρες μιας ολιγόλεπτης ανάπαυσης να ψιθυρίζουν τους μονολόγους που δεν ευτύχησαν να απαγγείλουν. Είναι τόσο βουτηγμένοι και απορροφημένοι με τη νέα τους δουλειά, που δεν έχουν μυαλό για τέτοιες εκστάσεις. Εκτός αυτού η συνεχής ορθοστασία (παλαιά δοκιμασμένη, εξουθενωτική τέχνη των βασανιστών), καθώς και οι επαναλαμβανόμενες ίδιες κινήσεις, δεν τους δίνουν τέτοιες ευκαιρίες. Το μόνο που θα ζητούν είναι να ξαπλώσουν και να ξεκουραστούν. (Όσα δεν έκαναν στο θέατρο, τα κάνουν λαμπρά οι άλλοι. Οι παμμέγιστοι φωστήρες και σταρ!).

Σ΄ αυτές τις δουλειές δεν έχω αντικρύσει ποτέ κάποιον άνεργο ζωγράφο ή συνθέτη. (Οι στιχουργοί πάντα δουλεύουν). Πώς τα βγάζουν πέρα, ένας θεός ξέρει. Οι νέοι ζωγράφοι αναγκάζονται και ζωγραφίζουν «νεκρές φύσεις» ή τοπία με βουναλάκια, θάλασσες, καραβάκια και εκκλησάκια.

Μοσχοπουλιούνται ως δώρα στους νεονύμφους. Και στα δικά σας!