Δίκτυο

Σκιές και τρικυμίες

Το Πάσχα μπορεί να πέρασε, αλλά η λίστα με τις αμετακίνητες αρχαιότητες ακόμη δεν έφτασε- όπως αναμενόταν- στο τραπέζι του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Και μπορεί να είναι έτοιμη σύμφωνα με τους αρμοδίους, αλλά στο μεταξύ οι ανάγκες πιέζουν και οι παραλίστες κάνουν την εμφάνισή τους. Χαρακτηριστικό είναι ότι 17 αντικείμενα από τις συλλογές του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, που είχαν χαρακτηριστεί αμετακίνητα, συντηρήθηκαν, επανεκτιμήθηκαν και τελικώς άλλαξαν όχθη. Και από εκεί που στο παρελθόν κάποια από αυτά δεν είχαν καταφέρει να διανύσουν την απόσταση Τοσίτσα- Ηροδότου (στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης για σχετική έκθεση), τώρα είναι έτοιμα να πετάξουν για Πεκίνο, στο πλαίσιο της έκθεσης «Αγών» (31/7-14/10) που παρουσιάζει η Ελλάδα εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων. Η μετακίνηση των συγκεκριμένων αντικειμένων μπορεί να είναι πλέον δυνατή, αλλά όσο θα απουσιάζει η λίστα που θα ρίξει φως στο σκοτεινό τοπίο σχετικά με το τι δανείζει η Ελλάδα και τι όχι, κάθε απόφαση θα μοιάζει να έχει σκιές και ουδείς θα γνωρίζει ποιες αρχαιότητες τις πιάνει η «τρικυμία» (όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά) και η μετακίνηση τους είναι αδύνατη.


Δέκα χρόνια μετά

Ήταν ένας άνθρωπος έντιμος. Ζεστός. Ανθρώπινος. Διακριτικός. Και βαθιά καλλιεργημένος. Που αγαπούσε το θέατρο. Όχι όμως μόνο το θέατρο. Αλλά και άλλα πολλά.

Από τα βιβλία και το διάβασμα μέχρι τα ζώα και τη θάλασσα. Και από τη δουλειά του μέχρι τους νέους. Που πολύ τους βοήθησε. Με κάθε τρόπο. Κάτι ξέρω προσωπικά…

Στη δημοσιογραφία από το ΄72- εκπαιδευτικό ρεπορτάζ στη «Βραδυνή», στη συνέχεια πολιτιστικό στο «Βήμα»…τίμησε το θέατρο. Το θέατρο ουσίας. Υπεύθυνος του Τμήματος Λόγου και Θεατρικών Εκπομπών στην ΕΡΑ από το ΄82, δούλεψε πλάι στον τότε διευθυντή της Ιάκωβο Καμπανέλλη και τους διαδόχους του σκληρά με εξαιρετικά αποτελέσματα- ήταν η περίοδος ακόμα της ανθοφορίας του ραδιοφώνου. Και στον «Ελεύθερο Τύπο» από το ΄83, κριτικός θεάτρου πια, είδε με ψύχραιμο και καθαρό μάτι τα θεατρικά μας πράγματα. Δάσκαλος δραματολογίας σε δραματική σχολή και στο Τμήμα Θεάτρου του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, δημιούργησε με τους μαθητές του και θεατρική ομάδα- τη «Σμίλη». Η μοίρα του όμως είχε αντιρρήσεις. Ένα αυτοκινητικό δυστύχημα έκοψε απότομα το νήμα της ζωής του στα 52 του. Στις 29 Απριλίου έκλεισαν δέκα χρόνια από τη μέρα εκείνη. Ο Βάιος Παγκουρέλης αναπαύεται πια σε μια ραχούλα του Πηλίου που πολύ το αγάπησε. Η μνήμη του όμως διατηρείται ζωντανή. Η γυναίκα του, η μεταφράστρια Χριστίνα Μπάμπου – Παγκουρέλη, διακριτικά έχει κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της γι΄ αυτό. Η μεταθανάτια έκδοση από τη «Νεφέλη» του αστυνομικού μυθιστορήματος του Βάιου Παγκουρέλη «Το κρανίο του Γιόρικ» και από τα «Ελληνικά Γράμματα» των δύο τόμων με τις κριτικές του σ΄ εκείνην οφείλεται. Και εκείνη είναι που βρήκε τον τρόπο, πέρα από κοινότοπα μνημόσυνα και φιλολογικές συγκεντρώσεις, να κινητοποιήσει όλους τους φίλους και τους μαθητές του Βάιου να τον θυμηθούν όπως του άξιζε. Με αγάπη.


Θα τη γλιτώσουν τα αρχαία;

Θα τη γλιτώσουν τα αρχαία της Θεσσαλονίκης από τη διάνοιξη της υποθαλάσσιας σήραγγας μήκους 6,750 χλμ, που υπόσχεται να λύσει το κυκλοφοριακό πρόβλημα της πόλης; Δεν αποκλείεται, λένε οι ειδικοί καθώς θα χρησιμοποιήσουν τελικώς τη μέθοδο του Μετροπόντικα για να σκάψουν σε 25 μ. κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε μήκος 1.200 μ. Παρ΄ ότι εκτιμάται πως τελικώς θα εντοπιστούν ίχνη της δυτικής νεκρόπολης της Θεσσαλονίκης και του διατειχίσματος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, αν χρειαστεί θα επανεξεταστεί η πορεία του έργου, όπως συμβαίνει και με το Μετρό. Βέβαιο είναι πως τη γλιτώνουν τα τρία κτίρια του υπουργείου Πολιτισμού που επρόκειτο να γκρεμιστούν σύμφωνα με αρχικό σχέδιο, ενώ η επίλυση του κυκλοφορικού θα κοστίζει στους Θεσσαλονικείς καθώς θα πληρώνουν διόδια.