Φαινόμενα

Αχ, μπαμπά Φρόυντ

Ως συνέντευξη του Λαζόπουλου στους «Πρωταγωνιστές» μάλλον πληκτική, ως πείραμα τηλεψυχανάλυσης είχε στιγμές αποκαλυπτικές
Ήταν επόμενο να παραχωρήσει ο Λάκης Λαζόπουλος τη μία και μοναδική τηλεοπτική του συνέντευξη της χρονιάς στους «Πρωταγωνιστές». Όχι γιατί υπήρξε ο απόλυτος πρωταγωνιστής της φετινής τηλεοπτικής σεζόν, αλλά γιατί η εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη αναδεικνύει τους καθημερινούς πρωταγωνιστές της ζωής και ο Λαζόπουλος ως ρόλος στο «Αλ Τσαντίρι» υποτίθεται ότι είναι εις εξ αυτών, δικός τους, μιλάει με τη γλώσσα και τη σκέψη τους.

Οι «Πρωταγωνιστές» πρόσφεραν το ιδανικό πλαίσιο, την αύρα της καθημερινής ζωής με την πολυχρωμία και την ποικιλία της, καθώς ο Σταύρος Θεοδωράκης έχει συνομιλήσει με τη μικρή Τσιγγάνα Παρασκευούλα, με τη μουσουλμάνα που αρνήθηκε να βγάλει τη μαντίλα της στο ελληνικό σχολείο, με έναν πατέρα ομοφυλόφιλο, με τους τροφίμους στο Δαφνί, με ένα ζευγάρι ταξιδευτών, με μια οικογένεια μεταναστών από το Αφγανιστάν που μόλις είχαν φτάσει στην Ελλάδα χωρίς να ΄χουν στον ήλιο μοίρα, με γυναίκες που πολέμησαν τον καρκίνο και έγιναν μητέρες, όλοι τους πρόσωπα του μόχθου για την επιβίωση, μερικοί και του ονείρου, που το κυνηγούν με τον τρόπο τους, ο καθένας πρωταγωνιστής της δικής του ζωής.

Δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερο «ντεκόρ» στην τηλεόραση ο Λάκης Λαζόπουλος για να αναδείξει την «καθημερινή», την εκτός ρόλου, τέλος πάντων, πλευρά του. Προσπάθησε. Φάνηκε δύσκολο.

Αν και ευφυώς ξάπλωσε στο ντιβάνι του ψυχαναλυόμενου με τον δημοσιογράφο στη θέση του ψυχαναλυτή, σε μια άψογη εικόνα μίνιμαλ αισθητικής,

Ίσως η αγωνία του Λάκη Λαζόπουλου για την εικόνα του να ήταν και το πιο ανθρώπινο στοιχείο της συνέντευξης

με το ουδέτερο μπεζ του τοίχου να αναδεικνύει το ντιζάιν του πορτοκαλί ντιβανιού.

Πολλοί οι συμβολισμοί που προκαλούσαν τον τηλεθεατή, από την ημιξαπλωτή θέση του «ψυχαναλυόμενου» έως την ξυπολησιά του, δείγμα χαλάρωσης και άνεσης υποτίθεται, αλλά και παιδική συνήθεια για την οποία είχε φάει πολύ ξύλο, όπως είπε σε αυτές τις πρώτες στιγμές που προσπάθησε να διαμορφώσει με την εξομολόγηση ατμόσφαιρα οικειότητας. Τουλάχιστον με το κοινό. Φάνηκε πως προσπαθεί πολύ. Ίσως αυτή η αγωνία του Λάκη Λαζόπουλου για την εικόνα του ήταν και το πιο ανθρώπινο στοιχείο μιας συνέντευξης, που απείχε πολύ από το να είναι αποκαλυπτική και από το να έχει εκπλήξεις. Εκτός από μία. Στο τέλος. Την αιφνίδια αποκάλυψη της ανθρώπινης μεν, αλλά μακριά από την εικόνα της ηρεμίας και σιγουριάς που επιχειρούσε να κρατήσει ατσαλάκωτη ο Λαζόπουλος, δυσανεξίας στην κριτική.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης τήρησε τον κανόνα του «θεραπευτή», ρωτούσε ελάχιστα.

Προσπαθούσε να βρει τις φράσειςκλειδιά που θα ξεκλείδωναν τον εσωτερικό κόσμο του καλλιτέχνη που από 8% τηλεθέαση έφτασε το 65%, ακόμη και το 75%. «Είσαι ο επαρχιώτης που τα θέλησες όλα;» «Όλα; Όχι όλα. Δεν τα θέλησα όλα» απαντάει αμέσως. Οι ξυπόλητες πατούσες ουδόλως παραπλανούσαν. Θέλει μόνο να ευχαριστεί τον κόσμο.

Ίσως ο μπαμπάς Φρόυντ να είχε διακρίνει πολλά. Για το κοινό της τηλεόρασης ήταν μια μάλλον πληκτική κουβέντα. Σκόρπιες αναμνήσεις από την παιδική ηλικία. Τρυφερές. Η μάνα να πρωταγωνιστεί.

Στιγμή της σκληρότητας, όπως αποδείχθηκε, ήταν η στιγμή της κριτικής. Με αποκόμματα από δημοσιεύματα στον Τύπο, άλλα διθύραμβοι και άλλα επικριτικά, δοκίμασε on camera ο Σταύρος Θεοδωράκης το πιο ευαίσθητο στοιχείο της προσωπικότητας ενός καλλιτέχνη, την αντοχή του στη διαφορετική άποψη, στην άλλη γνώμη.


Ρωγμή στην ήρεμη εικόνα

Ίσως τελικά δεν ήταν έκπληξη η απουσία αν όχι του χιούμορ, που άλλωστε το είχε αποποιηθεί καθ΄ όλη τη διάρκεια της κουβέντας, τουλάχιστον της ήρεμης αποδοχής του συστήματος της αγοράς, του οποίου η κριτική αποτελεί αναπόσπαστο μέρος και- είτε έπαινος είτε ψόγος- παραμένει μάρτυρας του χώρου που καταλαμβάνει ο καλλιτέχνης, με τον οποίο ασχολείται.

Έχοντας ωστόσο ο ίδιος επιμείνει προηγουμένως στην ηρεμία που τον διακατέχει πλέον, δεν περιμέναμε την αντίδραση της αντεπίθεσης στις επικρίσεις. Εδώ ο μπαμπάς Φρόυντ θα είχε να πει περισσότερα, αλλά και στον απλό τηλεθεατή ήταν εμφανής η αιφνίδια ρωγμή στην εικόνα της ήρεμης ωριμότητας που επί ώρα έχτιζε ο Λάκης Λαζόπουλος.

Ανθρώπινο να περιμένει αυτός που εκτίθεται το ολοκληρωτικό χειροκρότημα, την πλήρη και χωρίς επιφυλάξεις αποδοχή. Μόνον που για κανέναν δεν υπάρχει, ει μη μόνον από τη μητέρα του, την Ελληνίδα μάνα.