Το πνεύμα του τόνου

Τα χαμαντράκια

Για δύο πράγματα αρχίζω να νιώθω ευτυχής. Που με κάποιες θέσεις μου άρχισαν να ξεσκαρίζουν σαν τα σαλιγκάρια τα μεταμοντέρνα μειράκια και ασύστολα πια να εκθεσιάζονται.

Τώρα πια τους γνωρίσαμε και μπορούμε πια να κάνουμε και την πλάκα μας με όσα αφελή, τυχάρπαστα, ανιστόρητα, ανόητα και συχνά βλακώδη μάς ξεφουρνίζουν. Πριν από τρεις κιόλας μέρες ξεσπάθωσαν τα χαμαντράκια και εναντίον του Μανόλη Ανδρόνικου. Μετά από τον «εθνικιστή» Σεφέρη, τον σχεδόν «φασίστα» Εμπειρίκο, τον «ελληνολάγνο» Ελύτη, τον «εθνοκάπηλο» Θεοδωράκη, τον «εθνικιστή» Σβορώνο, ιδού και ο «εθνικός αρχαιολόγος» Ανδρόνικος, που κατασκευάζει με τις Βεργίνες του «εθνικά παραμύθια». Και να εθνική υστερία τα Ελγίνεια και να αβάντα στην σκοπιανή εθνοκαπηλία και να θεωρίες μια δεκάρα η βιολέτα τσιγκολελέτα τσιγκολελέτα.

Ο δεύτερος λόγος να αισθάνομαι ευτυχής είναι πως τα χαμαντράκια με συγκαταλέγουν στους παραπάνω εθναρχικούς!