[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μαθήματα οικονομικής διαχείρισης

«Βάζεις βενζίνη αλλά πάντα το έχεις μισοάδειο» παρατηρεί ο υπάλληλος του πρατηρίου βενζίνης που με έχει μάθει πια. «Γιατί δεν το φουλάρεις;» αναρωτιέται. Δεν χρειάζεται να το σκεφτώ: «Είναι ψυχολογικό το ζήτημα. Βάζω 20 ευρώ κάθε φορά για να αισθάνομαι το πορτοφόλι μου γεμάτο», απαντώ αμέσως.

Προς στιγμήν ντράπηκα. Σκέφτηκα πως έβγαλα τα προσωπικά μου δεδομένα- ανασφάλειες και σκέψεις- στη φόρα! Το γέλιο του με αφόπλισε και αφέθηκα και εγώ. Κατάλαβε τι του έλεγα και- νομίζω- πως το συμμερίστηκε. Πού ξέρεις, μπορεί να κάνει και ο ίδιος κάτι παρόμοιο- ίσως να αγοράζει ένα ένα τα πακέτα τσιγάραγια να αισθάνεται την τσέπη του… βαριά.

«Κατάντια»: αυτή ήταν η πρώτη λέξη- συμπέρασμα που μου ήρθε στο μυαλό, όταν βρισκόμουν πια μόνη στο αυτοκίνητο επιστρέφοντας στο σπίτι. Σύντομα όμως το πήρα αλλιώς: σκέφτηκα πως το να προσέχουμε για να έχουμε είναι πράξη ώριμη και συνετή.

Και μπορεί το τρικ μου να έχει πιάσει, αφού- προς στιγμήν τουλάχιστον- αισθάνομαι πως ελέγχω τα οικονομικά μου, πρακτικά όμως μου κόστισε πολύ.

Πώς; Δεν αιφνιδιάστηκε μόνο η κυβέρνηση με το «μπλακάουτ» των καυσίμων… Με ένα ρεζερβουάρ μισοάδειο, ήταν πολύ εύκολο να ξεμείνω από βενζίνη. Ήταν και οι συνθήκες τέτοιες, που το Σάββατο δεν μπορούσα να βγω για… σαφάρι βενζίνης και έτσι το αυτοκίνητό μου έχει μείνει από την Κυριακή ακινητοποιημένο. Σημειωτέον πως έχω λίγα καύσιμα για ώρα ανάγκης.

Με αυτά και με τα άλλα λοιπόν, θέλω να στείλω ένα μεγααααααλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στους πολιτικούς ιθύνοντες και τεχνοκράτες για τα τζάμπα μαθήματα οικονομικής διαχείρισης (ή αλλιώς στενότητας), καταναλωτικής μετριοπάθειας και αυτοσυγκράτησης που παραδίδουν απλόχερα στον ελληνικό λαό, κάνοντάς μας έτσι καλύτερους ανθρώπους!