ΠΡΟΣΩΠΑ Ένας θάνατος, «σαν άκαιρη βροχή»

Για τον Ινδό αγρότη Σρικρίσνα Καλάμπ, η γεωργία και η ποίηση ήταν αξεδιάλυτα δεμένες. Προσπαθούσε να βγάλει τον επιούσιο για τον ίδιο και την οικογένειά του καλλιεργώντας βαμβάκι και περιέγραφε αυτόν τον αγώνα του στους στίχους του: «Είμαστε μοσχάρια, χαζά πεινασμένα μοσχάρια/ φροντίζουμε τις αγελάδες, κλέφτες παίρνουν το γάλα και την κρέμα/ Ιδρώνουμε και ξεϊδρώνουμε στα χωράφια/ Καλλιεργούμε μαργαριτάρια, όμως τα παιδιά μας μένουν πεινασμένα».

Ο Σρικρίσνα Καλάμπ έχασε τη μάχη. Αντιμέτωπος με μεγάλα χρέη, μ΄ ένα αίσθημα ματαιότητας που τον κυρίευε και με την αγωνία πού θα βρει τα χρήματα για να παντρέψει τις πέντε θυγατέρες του, ο Καλάμπ αυτοκτόνησε στα 50 του. Το τελευταίο ποίημά του το έγραψε στα τέλη Μαρτίου, δύο μέρες πριν τον βρουν απαγχονισμένο: «Η ζωή μου είναι διαφορετική· ο θάνατός μου θα είναι σαν άκαιρη βροχή»…

Ο Σρικρίσνα Καλάμπ είναι ένας από τους δεκάδες χιλιάδες Ινδούς αγρότες που έχουν αυτοκτονήσει τα τελευταία χρόνια (οργανώσεις τούς υπολογίζουν σε πάνω από 150.000 την τελευταία δεκαετία). Όμως η μεγαλύτερη κόρη του, η Ούσα, δεν επέτρεψε η ζωή και το τέλος του πατέρα της να καταχωριστούν απλώς ως άλλη μια στατιστική. Συγκέντρωσε γύρω στα 50 ποιήματά του και προσπαθεί να τα εκδώσει. «Ο πατέρας μου πέθανε σαν αγρότης, με μόνιμα χρέη και αγωνίες. Όμως έζησε σαν ποιητής και θα παραμείνει αθάνατος στα ποιήματά του», λέει στους δημοσιογράφους του βρετανικού «Ιντιπέντεντ» που επισκέφθηκαν το σπίτι των Καλάμπ, στο Μουρτιζαπούρ του κρατιδίου Μαχαράστρα, στη Δυτική Ινδία, στην περιφέρεια Βιντάρμπα όπου υπολογίζεται πως ένας αγρότης αυτοκτονεί κάθε οκτώ ώρες. «Μια επιδημία κλινικής κατάθλιψης σαρώνει τους αγρότες στη Βιντάρμπα», λέει ο δρ. Σουτζάι Πατίλ, ψυχίατρος στην περιοχή, ο οποίος τους προσφέρει δωρεάν θεραπεία και συμβουλές. «Αισθάνονται απελπισμένοι, ανάξιοι και αβοήθητοι».

Ο Σρικρίσνα Καλάμπ αγωνιζόταν να ζήσει από τα 20 στρέμματα της άγονης γης του. Το 1998 αναγκάστηκε να πουλήσει ένα κομμάτι. «Μας συντήρησε μ΄ αυτά τα χρήματα για 10 χρόνια», λέει η Ούσα. «Είχε άσθμα και δεν μπορούσε να δουλέψει πολύ σκληρά στα χωράφια». Δέκα χρόνια μετά και χρωστώντας περισσότερες από 20.000 ρουπίες (350 ευρώ) στην τράπεζα και τουλάχιστον 50.000 σε ιδιώτες δανειστές, ήταν αναγκασμένος να πουλήσει και τη λίγη γη που του απέμενε. Η προοπτική αυτή τον στενοχωρούσε πολύ, όπως και το γεγονός ότι η μεγαλύτερη κόρη του είχε αναγκαστεί να παρατήσει το σχολείο για να πιάσει δουλειά. Όμως ποτέ δεν μιλούσε για τις στενοχώριες του, ούτε στους φίλους ούτε στην οικογένειά του. Τους έκανε μόνο να δακρύζουν διαβάζοντάς τους τα ποιήματά του…