Ματιές «Καλημέρα»

Η συχωρεμένη η μάνα μου δεν ήξερε γράμματα. Παρ΄ όλ΄ αυτά, είχε κεντήσει μια πελώρια «καλημέρα» και την είχε καρφώσει σ΄ έναν τοίχο του σπιτιού μας, για να τη βλέπουν όλοι οι εισερχόμενοι και η διάθεσή τους να γίνεται καλύτερη. Το ίδιο κάνανε εκείνα τα χρόνια όλες οι νοικοκυρές. Και το ίδιο κάνουν τώρα και οι Βέλγοι, στα γραφεία τους, για να τιμήσουν τους συναδέλφους τους, που δεν κρίνονται για τη διαχυτικότητά τους. Είμαστε για πέταμα. Στην ίδια πολυκατοικία, στο διπλανό διαμέρισμα, δεν ξέρουμε ποιος μένει και δεν τον χαιρετάμε όποτε τον ανταμώνουμε στα σκαλιά. Είμαστε ολότελα ξένοι μεταξύ μας. Και η κατάσταση αυτή θα τραβήξει σε μάκρος. Κάθε μέρα που περνάει, όλο και περισσότερο απομακρυνόμαστε, από συγγενείς, φίλους και, βέβαια, γειτόνους με τους οποίους δεν μας συνδέει τίποτα ιδιαίτερο.

Στα χρόνια τα δικά μου- δεκαετία του ΄50 – η γειτονιά βούιζε από «καλημέρες», οι χειραψίες δίνανε και πέρνανε, όλοι οι άνθρωποι ένιωθαν ότι κάτι τους ενώνει. Η φοβερή αυτή αποξένωση, που έχει πάρει πολύ μεγάλες διαστάσεις στην Ευρώπη, έσπρωξε μια μη κυβερνητική οργάνωση να θεσπίσει ένα βραβείο για κείνους που θα λένε τις περισσότερες «καλημέρες» στη δουλειά τους, στο λεωφορείο, στο Μετρό. Φυσικά, το «εικοσπεντάρι» θα δίνεται με κλήρωση. Αλλά και μόνο το γεγονός ότι θα υπάρχει ένα κίνητρο, για να χαιρετιούνται οι άνθρωποι μεταξύ τους, να μιλάνε, να χαμογελάνε, να βρίζονται, βρε αδελφέ, ανοίγει ρωγμές στην παγερότητα των σχέσεών μας και μας κάνει να σκεφτόμαστε ότι η ζωή είναι για όλους μας, μας ανήκει ένας χαιρετισμός, ότι χρειαζόμαστε να ανταλλάζουμε μια «καλημέρα», δεν είμαστε ζώα, που μόνο τον εαυτό τους κοιτάνε.

Όλα αυτά, τα ΄χει πει πολύ ωραία η Χαρούλα. Σ΄ ένα τραγούδι, το ΄74, που της έγραψαν ο Δημ. Χριστοδούλου και ο Λοΐζος, τραγουδάει: «Μια καλημέρα είναι αυτή/ πες την κι΄ ας πέσει χάμω/ Παλάτια χτίζουν οι θεοί/ και μεις πάνω στην άμμο / Στο μονοπάτι που θα βγεις μιας ανοιξιάτικης αυγής/ να μη ξεχάσεις να της πεις/ μια καλημέρα της ζωής/ Μια καλημέρα είν΄ αυτή/ πες την κι ας πέσει χάμω/ Παλάτια χτίζουν οι θεοί/ κι εμείς πάνω στην άμμο/ Με τα χαράματα σαν βγεις από την πόρτα της ζωής/ μια καλημέρα να της πεις/ κι ας είσαι μόνος μες στη γης» Φυσικά, θα ήταν πολύ καλύτερα, να μη θεσπίζονται βραβεία για να λένε οι άνθρωποι ένα απλούστατο «καλημέρα».

Αλλά, δυστυχώς, φτάσαμε σε τέτοια κατάντια, που προσπαθούμε να συνηθίσουμε την καλημέρα του Θεού με ανταμοιβή. Και αναρωτιέμαι: η νεολαία που ασχολείται με τα κομπιούτερ και ανταλλάσσει μηνύματα, ξεκινάει τους διαλόγους της μ΄ ένα «γεια χαρά», μ΄ ένα «γεια σου», με μια «καλημέρα»; Ή όχι;