«ΔΕΝ ΠΕΝΘΩ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ “ΑΜΟΡΕ”»

Πριν από 17 χρόνια ο Θωμάς Μοσχόπουλος έφερε στο θέατρο νέες ιδέες και, διορατικός ο Γιάννης Χουβαρδάς, του εμπιστεύθηκε τη συνδιεύθυνση του θεάτρου του, που ανήκει πια στο παρελθόν. Πώς αντιμετωπίζει σήμερα τη μετά «Αμόρε» εποχή; «Το κλείσιμο του “Αμόρε” είναι μια πραγματικότητα που κάτι σε διδάσκει. Βάζει μια δοκιμασία στους ανθρώπους που πιστεύαμε στη συνέχιση ενός πνεύματος, όπως της ομοψυχίας, της συλλογικής δουλειάς. Πώς, με ποιες συνθήκες μπορεί αυτή η ομοψυχία να διατηρηθεί, για να πάει πάρα πέρα, θα δούμε.

Δεν μπορώ ούτε να το πενθώ αιωνίως, ούτε να το παραβλέπω. Μου δυνάμωσε μέσα μου την πίστη ότι μπορεί να γίνουν πράγματα που να έχουν και απήχηση στο κοινό, όπως οι “Μεταμορφώσεις”, μια παράσταση πολύ προσωπική, η οποία ξεκίνησε από το μηδέν. Η ιστορία του “Αμόρε”, που θα μπορούσε να με είχε αποδυναμώσει, με κάνει σε δεύτερο χρόνο να αισθάνομαι πολύ καλά. Η σχέση μου με τους ανθρώπους που θέλω να μείνουν μαζί μου και να συνεχίσουμε έχει γίνει πιο δημιουργική. Έχουμε φθάσει σε ένα βαθμό ισοτιμίας καλλιτεχνικά κι εγώ δεν είμαι πια ο οδηγός τους. Είμαστε μια ορχήστρα, που είναι καλή ούτως ή άλλως. Κι ένα άγχος που έχω είναι αυτή η ορχήστρα να παραμείνει, να μη διασπαστεί, ένα βιολί εδώ, ένα τρομπόνι αλλού».