«Το λάιφ στάιλ καλύπτει έναν επικίνδυνο συντηρητισμό»

ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΟΥ «ΑΜΟΡΕ»,
ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΗΤΑΝ ΣΥΝΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ,
Ο ΘΩΜΑΣ ΜΟΣΧΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΣ ΤΙΣ «ΒΑΚΧΕΣ ΣΤΟ ΓΚΑΡΑΖ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 260» ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΕΙ ΤΗΝ «ΟΡΧΗΣΤΡΑ» ΤΟΥ
Πώς ακολουθείς αυτό που μένει, όταν κάτι χάνεται, χωρίς να αλλαξοπιστήσεις ή να γυρίσεις υποταγμένος στις παγιωμένες συνθήκες εργασίας και συμβάσεις; Για τον Θωμά Μοσχόπουλο η απάντηση βρίσκεται στην πίστη ότι οι άυλες αξίες δεν χάνονται, σε όσους θέλουν να τις κρατήσουν. Σε πείσμα του παραχαράκτη καιρού μας, επιλέγει ανάμεσα σε άλλες προτάσεις εκείνη που επιτρέπει στον ίδιο και στην ομάδα του να συνεχίσουν, πατώντας στα οικεία χνάρια.

Μειλίχιος, μιλάει για τη μετά «Αμόρε» εποχή, τις κρίσιμες επιλογές, τους κύκλους φθοράς και αναγέννησης. Πάντως το βήμα του δεν φαίνεται να είναι μετέωρο, αφού την ώρα που άλλοι στριμώχνονται για μια παράσταση στην Επίδαυρο, εκείνος αποφασίζει να πατήσει στο ταπεινό έδαφος ενός γκαράζ, για να ανεβάσει τις «Βάκχες» και μάλιστα σε μεταμεσονύκτιες παραστάσεις. Δειλία ή στρατηγική;

«Δεν είναι δειλία, είναι επίγνωση. Είναι μέθοδος. Αισθάνομαι πολύ κολακευμένος που ο Γιώργος Λούκος μού έδωσε τη δυνατότητα να κάνω ό,τι θέλω. Κι αυτό που ήθελα ήταν μια τραγωδία με τους συνεργάτες μου, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε το προκάλυμμα της Επιδαύρου. Χωρίς λεφτά, έστω δάνειο, αγοράζεις σπίτι; Χωρίς προετοιμασία δεν πας σ΄ αυτό το θέατρο. Η Επίδαυρος είναι στάτους. Δεν δίνει καλλιτεχνική αξία σε όλα όσα παίζονται εκεί. Δουλεύουμε τις “Βάκχες” σαν μια δουλειά σε εξέλιξη. Εξ ου και ο λίγο παιχνιδιάρικος τίτλος “Βάκχες στο Γκαράζ της Πειραιώς 260” με υπότιτλο: Μια ανάγνωση της τραγωδίας του Ευριπίδη. Αν η παράσταση έχει κάτι να πει, μετά μπορεί να διευρυνθεί. Προετοιμάζεσαι, δοκιμάζεις, συγκεντρώνεσαι, προχωράς. Η λειτουργία του συνόλου από το οποίο βγαίνουν οι μονάδες, αυτή τη στιγμή με ενδιαφέρει περισσότερο από όλα τα άλλα. Ξεκινάμε από τη λειτουργία του χορού και δουλεύουμε την κίνηση, τον ρυθμό, τον ήχο του σώματος.

Όντας δίγλωσσος (από μητέρα Γιουγκοσλάβα) κατάλαβα ότι τα πράγματα είναι δύο γλωσσικά, αλλά ένα σωματικό. Τα SΜS είναι το 5%. Το θέατρο είναι όλο το υπόλοιπο. Να βάλεις τον τόνο της φωνής, το σώμα της λέξης, να εννοείς αυτό που λες. Η παράσταση απαλλαγμένη από τα στερεότυπα είναι οργανωμένη με αυστηρή ακρίβεια πάνω στον αυτοσχεδιασμό. Η σαφήνεια, η σχέση με την καθαρή, απλή αφήγηση είναι ο βασικός κορμός της, όπως και η επικοινωνία της με το κοινό. Δεν οφείλει κανείς να σε παρακολουθήσει. Όταν έκοψε το εισιτήριο έκανε το πρώτο βήμα. Το δεύτερο είναι δικό σου. Πιστεύω στο σταδιακό, στο βήμαβήμα, στη μύηση. Όλοι μπορούμε να εκπαιδευτούμε προς κάποια κατεύθυνση. Αν έχω κάτι να προτείνω δεν μπορεί να το κάνω επιθετικά, αλλά ευγενικά, ταπεινά. Αυτό έχω να σε φιλέψω, θες να το φάμε μαζί;».

Οι «Βάκχες στο Γκαράζ της Πειραιώς

info

«Βάκχες στο Γκαράζ της Πειραιώς 260», 25- 26 Ιουλίου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών (τηλ. 210-
3272.000).

260» συγκεντρώνουν πρωτοκλασάτους καλλιτέχνες και τον ανθό των ηθοποιών του «Αμόρε»: Μετάφραση Γιώργου Χειμωνά. Σκηνικά- κοστούμια: Διονύση Φωτόπουλου. Φωτισμοί: Λευτέρη Παυλόπουλου. Μουσική: Κορνήλιου Σελαμσή. Χορογραφία: Μάρθας Κλουκίνα. Στη διανομή οι: Μαρία Σκουλά, Μαρία Πρωτόπαππα, Άννα Καλαϊτζίδου (χορός). Αργύρης Ξάφης (Διόνυσος), Χρήστος Λούλης (Πενθέας), Κώστας Μπερικόπουλος (Κάδμος), Γρηγόρης Γαλάτης (Τειρεσίας), Ηλίας Παναγιωτακόπουλος (Α΄ Αγγελιαφόρος), Όμηρος Πουλάκης (Β΄ Αγγελιαφόρος), Ελένη Κοκκίδου (Αγαύη).