Μουσική

«Τα ρεμπέτικα είναι για όσους γεννιούνται και πεθαίνουν νέοι»

Τους απίθανους μουσικούς του δρόμου που τελευταία ηχογραφούν και πωλούν πανάκριβα τους δίσκους τους έψεξε ο Γιώργος Νταλάρας μιλώντας για τη μουσική στις ημέρες μας
«Ημουσική δεν είναι μία. Υπάρχει καλή και κακή μουσική. Υπάρχουν καλοί και κακοί μουσικοί. Υπάρχουν μουσικοί του δρόμου, απίθανοι, τυχαίοι που τελευταία ηχογραφούν δίσκους τους οποίους μάλιστα πωλούν και σε ιδιαίτερα ακριβές τιμές. Αυτή είναι κακή μουσική. Υπάρχει πάντα η ώρα της αλήθειας για τον μουσικό. Αυτός που χτυπάει την απόλυτη νότα, είναι σαν τον αθλητή: κάνει το ρεκόρ, φτάνει πρώτος στο νήμα. Αυτός είναι ο καλός μουσικός. Βιολί έπαιζε ο Παγκανίνι, βιολί παίζει και ο Μανωλάκης στον 5ο όροφο και ταλαιπωρεί τους ενοίκους και των πέντε ορόφων…».

Επιχειρώντας να εξηγηθεί για την εμμονή στο ρεμπέτικο και τη σχέση του με τους νέους ακροατές του, για την «κυτταρική σχέση του Έλληνα, του κάθε ηλικίας και μουσικής αγωγής Έλληνα με το ρεμπέτικο τραγούδι, με τα βήματα του ζεϊμπέκικου που “βγαίνουν” αριστοτεχνικά στα πόδια των νέων ανθρώπων- σα να ερμηνεύουν τον αέρα», ο Γιώργος Νταλάρας υπερθεμάτισε και μίλησε, χτες, για την καλή και την κακή μουσική.

«Με την παράσταση για το ρεμπέτικο κάνω το κέφι μου. Είμαι ένας νεαρός ρεμπετόπληκτος.

Ακούω από δύο χρόνων ρεμπέτικα τραγούδια.

Όπως κι εσείς, άλλωστε. Κι αν όχι εσείς, η μητέρα σας, ο πατέρας σας…Είναι δύσκολο ίσως για τους νέους (για ορισμένους νέους), γιατί έχουν (δεν το επιλέγουν πάντα, άλλοι επιλέγουν γι΄ αυτούς) άλλα ακούσματα. Η μουσική είναι καλή και κακή. Δεν έχει όμως ηλικία. Δεν είναι παλιά ή καινούργια… Τα ρεμπέτικα είναι για τους νέους. Είναι το πιο επαναστατικό και το πιο ζωντανό είδος της μουσικής μας. Γι΄ αυτούς που γεννιούνται και πεθαίνουν νέοι. Η παράσταση είναι φτιαγμένη από παιδιά για παιδιά». Ο Γιώργος Νταλάρας βλέπει ένα όνειρο. Στέλνει σύγχρονους ψηφιακούς δίσκους στον… κάτω κόσμο (τον κόσμο των νεκρών ρεμπέτηδων) κι εκείνοι (οι μουσικοί της ορχήστρας που βρίσκονται επί σκηνής) του απαντούν. Η θεατροποιημένη μουσική παράσταση «Σαν τραγούδι μαγεμένο», που «έστησε» ο Σωτήρης Χατζάκης οραματιζόμενος σκηνοθετικά το «όνειρο του Γιώργου Νταλάρα- του μεγάλου συνεχιστή των εμβληματικών μορφών του ρεμπέτικου τραγουδιού», όπως έλεγε χθες παρουσιάζοντας την παράσταση στη Θεσσαλονίκη- μεταφέρεται με τα ίδια σκηνικά, κοστούμια, συντελεστές από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, του οποίου είναι παραγωγή (παρουσιάστηκε προ τριμήνου).

ΙΝFΟ

«Σαν τραγούδι μαγεμένο – Αναφορά στο ρεμπέτικο» στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.
Αύριο, το Σάββατο και την Κυριακή (10 και 11 Μαΐου), στις 21.00. Τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν.

Δημιούργημα υψηλού πολιτισμού

Μόρτικο, μάγκικο, δερβίσικο, τσαχπίνικο, αλανιάρικο, λεβέντικο, ασίκικο, μποέμικο, χασικλίδικο, το ρεμπέτικο τραγούδι- μια μουσική τοιχογραφία σημαντικών περιόδων της ελληνικής κοινωνίας- αναβιώνει στην παράσταση που παρουσιάζει το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Την έρευνα και την επιλογή αρχειακού υλικού της παράστασης υπογράφει ο Παναγιώτης Κουνάδης («το ρεμπέτικο είναι δημιούργημα μιας κοινωνίας υψηλού πολιτισμού, πρέπει κάποτε να κλείσει το θέμα περί αμφιλεγόμενου μουσικού είδους», έλεγε χθες στη Θεσσαλονίκη ο μελετητής του ρεμπέτικου), τα κείμενα που «υποκεντούν τον ρυθμό της μουσικής» έγραψε ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης, τα σκηνικά σχεδίασε η Έρση Δρίνη και τα κοστούμια ο Γιάννης Μετζικώφ.