[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Το κύρος της Δικαιοσύνης

«…. κανείς δεν μπορεί ακινδύνως να διατυπώνει απόψεις που θίγουν το κύρος της Δικαιοσύνης…»… (μειοψηφία Ένωσης Εισαγγελέων).

Μία από τις «επικίνδυνες» απόψεις του κ. Σωτήρη Μπάγια ήταν κι αυτή που αφορούσε τις υποκλοπές (παρότι το μείζον ήταν οι κρίσεις του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου).

Αν σταθούμε στην επίσημη αφήγηση, η υπόθεση των υποκλοπών ξεκίνησε στις 4 Μαρτίου του 2005, όταν το τεχνικό τμήμα της Εricsson ενημέρωσε τη Vodafone «προφορικά»(!) ότι είχε εντοπίσει στα δίκτυά της το παράνομο λογισμικό που υπέκλεπτε τους συνδρομητές της.

Χρειάσθηκαν 3 μέρες (!) για να συναντηθούν τα στελέχη της Vodafone και στις 7 Μαρτίου αποφάσισαν, (όπως δήλωσαν), «να διακόψουν πρώτα(!) την λειτουργία του παράνομου λογισμικού και… στη συνέχεια να ενημερώσουν τις αρχές». Στις 8 Μαρτίου αποσύνδεσαν το παράνομο λογισμικό, κόβοντας οριστικά κάθε δυνατότητα διερεύνησής του. Στις 9 Μαρτίου, το πρωί, «αυτοκτονούσε» (!!!) ο Γ. Τσαλικίδης. Λίγη ώρα αργότερα, ο Γ. Κορωνιάς σήκωνε το τηλέφωνο για να ζητήσει συνάντηση με τον Πρωθυπουργό. Μία μέρα μετά (!) έφτανε στο γραφείο του και η γραπτή αναφορά της Εricsson για το γεγονός.

Άναυδο έμεινε το Πανελλήνιο, ένα χρόνο αργότερα, μαθαίνοντας την υπόθεση, από εκείνη την ανεκδιήγητη συνέντευξη Τύπου που έδιναν οι αρμόδιοι υπουργοί υπό πίεση, αμήχανοι σαν αφελείς και ανυποψίαστοι φαντάροι σε καψώνι παλαιότερων.

Η πολιτική ζωή της χώρας αναστατώθηκε, ο Τύπος ξεσπάθωσε, η ανασφάλεια κυριάρχησε, η ΑΔΑΕ (που υπέθετε ότι είναι ανεξάρτητη) έδινε μάχη για να ανοίξει δρόμο στα σκοτεινά, βρίσκοντας απροθυμία από παντού (χρειάστηκε χρήση των υπερεξουσιών της για να πάρει τα στοιχεία που της έκρυβαν οι εταιρείες), η αρμόδια Επιτροπή της Βουλής (Θεσμών και Διαφάνειας) αποκάλυπτε συγκλονιστικές αλήθειες.

Όμως, οι μηχανισμοί δεν φάνηκαν να ταράζονται από τη μεγαλύτερη υπόθεση κατασκοπείας στη σύγχρονη Ελλάδα. Ο υποκλεπτόμενοι, Πρωθυπουργός και κορυφαίοι υπουργοί, δεν φαίνονταν να θίγονται, ούτε να στενοχωριούνται και ούτε τα στελέχη της ΕΛ.ΑΣ., που είχαν την ίδια τύχη, έδειχναν να ενοχλούνται από τον εξευτελισμό.

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ

μπορεί και σώζει τη Δικαιοσύνη είναι ότι υπάρχουν λειτουργοί της που διεκδικούν το δικαίωμα να αντιδρούν και υπάρχουν συνάδελφοί τους που τολμούν να τους συμπαραστέκονται

Τα μέλη της ΑΔΑΕ που γκρίνιαζαν, οδηγήθηκαν σε παραίτηση, οι αποφάσεις της παραπέμφθηκαν (και σκάλωσαν έκτοτε) στην κρίση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η ανακριτική διαδικασία κινιόταν στην ασφάλεια της πλήρους μυστικότητας. Και μόνον κάποιοι υποκλεπτόμενοι αριστεροί και αναρχικοί έδειχναν εξοργισμένοι και πετροβολούσαν με μηνύσεις, αγωγές και παρεμβάσεις, εκφράζοντας αγανάκτηση και ζητώντας εξηγήσεις.

Δύο χρόνια μετά, η ελληνική Δικαιοσύνη έκλεινε τον φάκελο και τον έστελνε στο αρχείο αφιερώνοντας μόλις λίγες γραμμές, γεμάτες άγνοια και απορία: «εν κατακλείδι… αφού οι εγκαταστήσαντες το παρείσακτο λογισμικό κατόρθωσαν να διαγράψουν τα ίχνη τους ο εντοπισμός τους… δεν κατέστη εφικτός…» έκρινε ο αρμόδιος ανακριτής…., «στο αρχείο αγνώστων δραστών…» με μια λακωνική χειρόγραφη επισημείωσή του έκλεινε το θέμα ο αρμόδιος εισαγγελέας.

Η υπόθεση που συγκλόνισε την Ελλάδα έκλεισε ερμητικά μαζί με τα μυστικά της, που κανείς δεν μπορεί να διαρρήξει, προς ανακούφιση κάθε εμπλεκομένου και των ιθυνόντων. Οι αιτήσεις που υπέβαλαν οι ζωηροί παθόντες για στοιχεία και αντίγραφα, προς κάθε κατεύθυνση (εισαγγελέα, Συμβούλιο της Επικρατείας και ΑΔΑΕ) απορρίφθηκαν πανηγυρικά.

Και ξαφνικά, ενώ όλα συντονίζονταν, βγαίνει ένας παράφωνος εισαγγελέας που εξακολουθεί ακόμη να πιστεύει την ελληνική Δικαιοσύνη τόσο, ώστε να μπορεί να διαμαρτύρεται για όλα αυτά και για πολλά άλλα, και να το δηλώνει δημόσια, και που τολμά, ακόμη, να μην ανακαλεί, να μην ανασκευάζει και να μη ζητά συγγνώμη για τις απόψεις του, ακόμη κι όταν διώκεται γι΄ αυτές!

Τι είναι το κύρος της Δικαιοσύνης, άραγε, κι από πού το αντλεί; Το κύρος της Δικαιοσύνης είναι η ηθική νομιμοποίησή της στη συνείδηση της κοινωνίας. Είναι ο σεβασμός που κτίζεται μέσα στον πολίτη από το ήθος, τη δικαιότητα, την εντιμότητα και τη γενναιοφροσύνη του λειτουργού της, όπου και όποτε αυτά τυχαίνει να υπάρχουν.

Είναι αυτό που και χωρίς τις υποκλοπές, τις απαγωγές, τα οικονομικά, το παραδικαστικό, αφουγκράζεσαι το έλλειμμά του κάθε μέρα, στα καφενεία και στους διαδρόμους των δικαστηρίων, στα ξεσπάσματα των αδικημένων στα κρατητήρια των υπογείων, το βλέπεις στα μάτια που ψάχνουν με ανησυχία κάθε φορά τις συνθέσεις, για να αποφασίσουν αν θα δικαστούν ή θα φυγοδικήσουν.

Κι αν είναι κάτι που μπορεί και σώζει από το έλλειμμα αυτό ακόμη, είναι ότι υπάρχουν λειτουργοί που διεκδικούν το δικαίωμα να αντιδρούν και υπάρχουν συνάδελφοί τους που τολμούν να τους συμπαραστέκονται.

Η Γιάννα Κούρτοβικ είναι δικηγόρος