Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Η μοναξιά του κόκκινου

Το κόκκινο χρώμα πάσχει από μοναξιά. Το λένε οι έρευνες. Μια φίλη μου που ασχολείται με τον χώρο της μόδας μού έλεγε τις προάλλες ότι το κόκκινο θεωρείται πλέον ντεμοντέ. Ένα χρώμα σχεδόν «άξεστο». Όπως διάβασα σε κάποια εφημερίδα, τα χρώματα που αγαπούν πιο πολύ οι άνθρωποι σήμερα παγκοσμίως είναι το μαύρο, το γαλάζιο και το ροζ. Το κόκκινο έχει αποκλειστεί κυρίως από το πεδίο των θετικών συμβόλων. Έχει μείνει απλά το χρώμα της αγωνίας, της αποτυχίας, του κινδύνου. Το χρώμα του συναγερμού, της απαγόρευσης, του στοπ, της κόκκινης χάρτας, του αποκλεισμού, του λάθους, του τρόμου.

Στη μόδα θεωρείται, σχεδόν, χρώμα απολίτιστο. Στην πολιτική θεωρείται ανάρμοστο. Οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κόκκινου στην Ευρώπη αποδεκατίζονται ο ένας μετά τον άλλον. Στη Γαλλία και την Ιταλία εξαφανίστηκαν από τα Κοινοβούλια. Το κόκκινο, για την ώρα, πάει καλά στην Ισπανία λόγω Θαπατέρο και της αγάπης των Ισπανών για τις ταυρομαχίες και τους ταυρομάχους. Το κόκκινο αντιστέκεται στην Ελλάδα. Στην Κίνα επικρατεί αλλά εκεί επιβάλλεται διά πυρός και σιδήρου. Στη Λατινική Αμερική κάτι γίνεται. Τελευταίως ο Πάπας προτιμά το κόκκινο. Τα παπούτσια που φορά είναι, συχνά, κόκκινα. Ασφαλώς γιατί το κόκκινο είναι το χρώμα που συμβολίζει την Ιερή Καρδιά του Ιησού.

Παρ΄ όλα αυτά, η περιθωριοποίηση του κόκκινου είναι γεγονός. Αν και ανεξήγητο. Γιατί το κόκκινο είναι το χρώμα του πάθους, της δράσης, της συγκίνησης, της ζωής. Το χρώμα του άλλου και της συνύπαρξης. Το πρώτο χρώμα που χρησιμοποίησαν οι άνθρωποι των σπηλαίων για να ζωγραφίσουν τα σχέδιά τους. Παρ΄ όλα αυτά σήμερα δεν περνάει. Ακόμα και η αγορά της πορνογραφίας, που ταυτιζόταν κάποτε με το κόκκινο, τώρα διεκδικεί το ροζ ως δικό της χρώμα. Σα να φοβήθηκε μη χάσει αν ταυτιστεί με ένα χρώμα του περιθωρίου.

Παρεμπιπτόντως, το ροζ χρώμα τα πάει πάρα πολύ καλά. Τα ροζ σκάνδαλα, τα ροζ βίντεο, τα ροζ DVD, οι ροζ τηλεφωνικές γραμμές, οι ροζ αγγελίες, τα ροζ συννεφάκια… Όσο πιο πολύ απαξιώνεται το κόκκινο τόσο πιο πολύ ανεβαίνει το ροζ. Ίσως γιατί το κόκκινο είναι ένα χρώμα βαθυστόχαστο και απαιτητικό ενώ το ροζ είναι πανάλαφρο χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Και που αποδίδει ταυτόχρονα πολλά χρήματα. Δείτε π.χ. το ροζ βίντεο της Μέριλιν που πουλήθηκε 1,5 εκατομμύρια πριν από μερικές μέρες. Δεν ξέρω τι τύχη θα είχε εάν το έλεγαν «κόκκινο βίντεο». Ίσως να παρέπεμπε στη Διεθνή, στον Διάβολο ή στους δράκους, και έτσι να απωθούσε τους υποψήφιους αγοραστές. Το μοναδικό κόκκινο που πάει ακόμα καλά είναι αυτό των Ferrari, που παραμένουν μια σταθερή αξία. Και τα κόκκινα νύχια που είναι σήμερα στη μόδα.

Αυτό όμως δεν φθάνει για την αποκατάσταση του κόκκινου. Χρειάζεται κάτι περισσότερα. Χρειάζεται κάτι σαν επανάσταση, ειρηνική, του κόκκινου χρώματος, για να επανέλθει στη θέση που της ανήκει. Αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Ο στίχος του Μαγιακόφσκι σήμερα ηχεί σχεδόν ειρωνικός: «Στον γαλάζιο θόλο, κόκκινο σαν την Μασσαλιώτιδα, ψιθύριζε, ξεψυχώντας, η δύση». Με αυτές τις σκέψεις περί κόκκινου λοιπόν, ως παρηγοριά και εκδίκηση συνάμα, έβαλα το μαύρο iΡod μου και αφέθηκα σε κάποια κόκκινη μελωδία: «Κόκκινα χείλη, κόκκινα χείλη φίλησα κι έβαψαν τα δικά μου/ κι έσκυψα για να πιω νερό κι έβαψε το ποτάμι/ και κοκκινίσαν τα νερά και τ΄ ασπρολίθαρά του/ κι έβαψε η άκρη του γιαλού κι η μέση του πελάγου/ κατέβη αϊτός να πιει νερό κι έβαψαν τα φτερά του/ κι έβαψε ο ήλιος ο μισός και το φεγγάρι ακέριο»…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com