Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Πιάσε μια πρόταση

Αγαπητή κ. Αθηναίου, Είδαμε στην τηλεόραση τους Αμερικάνους αθεϊστές, στο Ground Ζero, να διαδηλώνουν κατά του Πάπα και του Θεού. Η εφημερίδα «USΑ Τoday» (φύλλο 18-20/4/2008) έγραφε για την επίσκεψη του Βενέδικτου ΙΣΤ΄ στο Ground Ζero και έκανε ρεπορτάζ με συγγενείς των θυμάτων τής 11/9 (ή 9/11 κατά τον αμερικάνικο τρόπο γραφής των ημερομηνιών).

Πολλοί ανέφεραν ότι ο ισχυρισμός- από τον κλήρο- περί ενός πανάγαθου και πανίσχυρου Θεού διαψεύδεται. Άλλωστε ο Σαμ Χάρις άρχισε το γράψιμο του best-selling του «Τhe end of faith» την επομένη των επιθέσεων.

Τα βιβλία του Sam Ηarris «Το τέλος της πίστης» και «Επιστολή προς ένα χριστιανικό έθνος» πουλιούνται στις ΗΠΑ σαν ζεστά κουλούρια.

Για το δεύτερο βιβλίο έγραψε ο Γιώργος Αγγελόπουλος στα «ΝΕΑ» (15/12/2006) και εκείνο το κομμάτι με ώθησε να αγοράσω και τα δύο βιβλία από τον Ελευθερουδάκη. Το site του Σαμ Χάρις είναι www. samharris. org. Για τους φίλους της στήλης σας, αγαπητή κ. Αθηναίου, ο Σαμ Χάρις συνιστά δέκα βιβλία: 1. «Τhe God delusion» του Richard Dawkins. 2. «Βreaking the spell» του Daniel C. Dennett. 3. «Μisquoting Jesus» του Βart D. Εhrman. 4. «Κingdom coming» της Μichelle Goldberg. 5. «Τhe end of days» του Gershom Gorenberg. 6. «Freethinkers» της Susan Jacoby 7. «Εxtraordinary popular delusions and the madness of crowds» του Charles Μacκay. 8. «Why Ι am not a Christian» του Βertrand Russell. 9. «God, the Devil and Darwin» του Νiall Shanks. 10. «Αtheism: Τhe case against God» του George Η. Smith.

Υours humbly, Νικ. Κασνακίδης Χάμπτι ντάμπτι, αγαπητέ humbly Νίκο. Αφού φτάσαμε στο Ground Ζero και στην… απώλεια του Θεού (πώς λέμε «δεν έχουν τον Θεό τους»;- έτσι) θα έλεγα να αντιπροτείνουμε (αφού όλα ζήτημα εκ-Πολιτισμού είναι τελικά) στον σεβαστό Σαμ Χάρις και κάτι από τον δικό μας εκ-Πολιτισμό και δη τον κινηματογραφικό, που είναι και πιο εύληπτος και υπηρετείται ενδόξως από ανθρώπους που έπλασαν αυτόν τον θαυμαστό εκ-Πολιτισμό.

Του προτείνουμε λοιπόν τις ταινίες:

«Βαράτε με, αντέχω» με τον Αλέκο Τζανετάκο, «Ο άνθρωπος που το ΄παιζε πολύ» του Όμ. Ευστρατιάδη, «Γύφτος και γοητεία» με τη Βίνα Ασίκη, «Η ψεύτρα από το Κατάκολο» με τον Γιώργο Βασιλείου, «Η Βλαχοδυναστεία» με τον Κώστα Τσούκα, «Η Κόμπρα από τα Γιάννενα», «Η κυρία και ο μούτσος» με τον Τέλλη Σταλόνε και «Διπλή ηδονή στα Καμίνια» με την Τίνα Σπάθη.


Το δοξασμένο όνομα μας μάρανε

Δεν ιδρώνει τ΄ αυτί κανενός αρμοδίου (και αριστογείτονος). Μηδέ υπουργού, μηδέ πρωθυπουργού, μηδέ δημάρχου, μηδέ αρχοντοδημάρχου εξαιρουμένου.

Τι κι αν η οδός Τοσίτσα- το «δοξασμένο» όνομα τους μάρανε- κάθε βράδυ θεωρείται αδιαπέραστη, κυρίως λόγω των συνήθων θαμώνων της που στην καλύτερη περίπτωση έχουν αρχίσει μεθαδόνη. Όχι πως το πρωί είναι καλύτερα. Υπό την επήρεια ουσιών φέρεται να ήταν ο οδηγός δικύκλου που παρέσυρε τις προάλλες την επίτιμη διευθύντρια του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Της περιοχής, λένε…

Δεν τους λέει κάτι ότι η εν λόγω οδός της απωλείας και του ξεπεσμού βρίσκεται ανάμεσα σε δύο μουσεία, το Εθνικό Αρχαιολογικό (το μεγαλύτερο της χώρας!) και το Επιγραφικό και μια ανάσα από το υπουργείο Πολιτισμού;

Δεν καταισχύνονται που την αφήνουν σε τέτοια κατάντια; Που φτάσαμε να θρηνούμε θύματα; Αν ήταν για προεκλογικές υποσχέσεις πρώτοι θα ήταν. Στην ουσία όμως…


Ο στεναγμός της Αλοννήσου

Αγαπητή Φοίβη, Κάθε χρόνο όλοι αγανακτούμε όταν βλέπουμε στις φωτογραφίες των εφημερίδων τα ματωμένα κομμάτια πάγου από τις 300.000 (!) σφαγμένες- με βάρβαρο τρόπο- φώκιες μωρά με κτύπημα με ρόπαλο στο κεφάλι στο τέλος κάθε Μαρτίου, όταν αρχίζει η σχετική κυνηγετική περίοδος.

Σε προσωπική διαμαρτυρία μου στην εδώ καναδική πρεσβεία, η απάντηση της αρμόδιας υπαλλήλου ήταν αποστομωτική: «Μα, κι εσείς κάθε Πάσχα θανατώνετε χίλια μικρά αρνάκια και κατσικάκια»!

(Και γνωρίζουμε με τι φρικτό τρόπο θανατώνονται). Μήπως θα έπρεπε αυτό το αποτρόπαιο παραδοσιακό έθιμο της μαζικής σφαγής των άτυχων αμνοεριφίων (που τόσα άλλα χρήσιμα μας προσφέρουν, όπως το γάλα και το τρίχωμά τους) σταδιακά να υποχωρήσει; Το θέαμα των κρεμασμένων σφαγίων δεν συνάδει με τις άγιες μέρες του Πάσχα και θα μπορούσε να αντικατασταθεί με τόσα άλλα άγνωστα προϊόντα της γης και της θάλασσάς μας. Προτιμώ να βρίσκομαι εκτός της χώρας για να μη βιώνω αυτή τη μαζική σφαγή των άτυχων ζώων.

Φιλικά, Μάρα Σωτ., Κηφισιά Φοβούμαι ότι αρχίζετε λανθασμένα, αγαπητή Μάρα. Αγανακτούμε, λέτε. Βλέπετε εσείς γύρω σας ένα έθνος που αγανακτεί σύσσωμο; Ή ένα έθνος που πλακώνει τα αρνίσια και κατσικίσια ψαχνά και γλυκάδια σε δεκάκιλα (και βάλε!), σε μαγειρίτσες και κοκορέτσια και γαρδούμπες, αφού δε έχει αγοράσει και χιλιάδες ταλαίπωρα κοτοπουλάκια (για να παίξουνβασανιστικά…- τα παιδιά, βρε); Εκτός αν αυτό το «-ούμε» είναι πληθυντικός μεγαλοπρεπείας. Πάρτε ό,τι θέλετε από τον Έλληνα. Ακόμη και τα ασφαλιστικά κεκτημένα του, όπως φάνηκε τελευταία. Δεν θα σκούξει και πολύ. Όμως τη γλίτζα του και τη λιπούκλα δεν μπορείτε να του την πάρετε. Πάλι καλά να λέτε που το έθιμο δεν ορίζει σφαγή φώκιας. Θα στέναζε η Αλόννησος…