«Καίνε τα τραγούδια γρήγορα και με θόρυβο»

Όλα πια και κυρίως τα τραγούδια καίγονται γρήγορα, λες και χρησιμοποιούν βενζίνη, λέει η Αναστασία Μουτσάτσου που επιστρέφει με κάτι πιο διαχρονικό
Σταθερά στον δικό της προσωπικό δρόμο, η Αναστασία Μουτσάτσου επιλέγει έναν παλιό δίσκο για να προσεγγίσει την καρδιά του παρόντος. Το άλμπουμ «Μια νύχτα στους αιώνες», στο οποίο ερμηνεύει τραγούδια του Νότη Μαυρουδή από όλη την (45χρονη) πορεία του, είναι η δική της πρόταση- για να μην πούμε αντίδραση- στην όλο και πιο θορυβώδη καθημερινότητά μας. Τραγούδια γνωστά αλλά και κρυμμένα που εγκλωβίστηκαν για διάφορους λόγους, βγαίνουν ξανά στην επιφάνεια, φωτισμένα από μια ιδιαίτερη φωνή. «Ήθελα τον ήχο του», λέει η Αναστασία. «Την ατμόσφαιρα του».

Λιτές κιθαροκεντρικές μπαλάντες που φέρουν μέσα τους το άρωμα εποχών και φωνών και στη βάση τους έχουν τη διαχρονική σφραγίδα ενός συνθέτη που αγγίζει τον γυναικείο ψυχισμό. «Είναι θηλυκά τραγούδια», λέει η Αναστασία. «Ίσως γιατί ο Νότης Μαυρουδής αγαπάει τις γυναίκες».

Εργατική αλλά αθόρυβη, με την αγωνία και τις ανησυχίες ενός ευαίσθητου και σκεπτόμενου ανθρώπου, η Αναστασία έμαθε πλέον- όπως λέει- να κάνει αυτό που επιθυμεί χωρίς φόβο και πάθος…«Κάνω αυτό που θέλω να κάνω και ό,τι είναι να γίνει ας γίνει. Έτσι κι αλλιώς, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα η κατάσταση στο τραγούδι, δεν έχει νόημα να φυλάγεσαι να μη χαλάσεις κάτι».

Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι το «έντεχνο» δεν πουλάει πια.

Και δεν πουλάει, όχι γιατί δεν πλασάρεται σωστά, αλλά γιατί δεν έχει κάτι καινούργιο να πει.

Δεν μπορώ να ορίσω τι εννοεί κανείς όταν λέει έντεχνο, αυτό που βλέπω όμως είναι έναν κόσμο που είναι εκεί, παρών, όχι μόνο στα λάιβ που κάναμε με τον Νότη Μαυρουδή αλλά και σε άλλους καλλιτέχνες. Ήταν sold out οι Τρίτες μας στον «Ιανό», το ίδιο και οι Κυριακές. Ένας κόσμος που παρακολουθεί τα πράγματα με πάθος. Άλλωστε τι θα πει έντεχνο; Στο δικό μου λεξιλόγιο είναι ένα τραγούδι κλασικό που έχει ευρεία αποδοχή. Αλλιώς πώς θα επιβιώναμε όλοι εμείς; Και τι είναι όλοι αυτοί που μας παρακολουθούν;

Τότε γιατί οι άνθρωποι της δισκογραφίας το φοβούνται τόσο; Γιατί τα ραδιόφωνα έχουν προσανατολιστεί αλλού;

Και εγώ με τη σειρά μου, θα κάνω την εξής ερώτηση: Ποιο είναι το «σίγουρο» προϊόν στη δισκογραφία σήμερα; Πουλάει κάτι και δεν το ξέρουμε; Όσο για τα μέσα ενημέρωσης, υπάρχει μια εξήγηση. Προκειμένου να κάνουν γρήγορα μεγάλη φωτιά, χρησιμοποιούν βενζίνη που καίγεται με τη μία. Το δικό μας καύσιμο όμως είναι το πετρέλαιο, που έχει διάρκεια και δεν κάνει και θόρυβο. Ακόμη και τα λαϊκά προγράμματα να δεις, στις μεγάλες και τις μικρότερες πίστες, με έντεχνα διαχρονικά τραγούδια πλαισιώνουν τα προγράμματά τους. Τα σκυλάδικα της προηγούμενης σεζόν, ούτε και οι ίδιοι δεν τα βάζουν στο στόμα τους.

«Τα σκυλάδικα της προηγούμενης σεζόν, ούτε και οι ίδιοι που τα πρωτοείπαν δεν τα βάζουν στο στόμα τους»

«Το σημαντικό δεν σκουριάζει»

Γιατί επέλεξες να κάνεις έναν δίσκο με παλιά τραγούδια;

Ίσως γιατί μεγαλώνω και με πιάνει μια νοσταλγία για τραγούδια και στίχους που με άγγιξαν μικρή. Η συγκίνηση που παίρνω από τον Μαυρουδή δεν έχει διαφορά από αυτήν που μου δίνει ο Χατζιδάκις. Γιατί στα 15 δεν ήξερα ποιος είναι ο πιο σημαντικός, ούτε με ένοιαζε. Αυτό που ήξερα είναι ότι το τραγούδι τους με συγκινούσε αφάνταστα. Και τελικά δεν έκανα λάθος. Το ότι κρατάνε αυτά τα τραγούδια ώς σήμερα και συγκινούν και πολύ νεώτερους ανθρώπους από μένα- αυτό το βλέπω στα λάιβ μας- αυτό είναι απόδειξη ότι όταν γράφεται κάτι σημαντικό δεν σκουριάζει εύκολα μέσα στον χρόνο.