Γνώμη Δος μοι τούτον τον ξένον…

Ψυχροί αριθμοί: στην Ελλάδα κατέφυγαν πέρυσι- σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες- 25.113 κυνηγημένοι άνθρωποι, ζητώντας άσυλο. Ο αριθμός είναι διπλάσιος από τον αντίστοιχο του 2006 και σχετικά μεγάλος- αν σκεφτεί κανείς ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο ζήτησαν άσυλο, τον ίδιο χρόνο, περίπου 28.000 άνθρωποι, στη Γερμανία λιγότεροι από 20.000 και στη μακρινή Σουηδία, που οι θάλασσές της δεν επικοινωνούν με τον κόσμο των απόκληρων της γης, αλλά έχει μακρά παράδοση ασύλου, οι αιτήσεις ήταν περίπου 36.000.

Ακόμη πιο ψυχροί αριθμοί: από τους 25.113

πρόσφυγες που κατέφυγαν πέρυσι στις ελληνικές αρχές (όταν το Λιμενικό δεν πρόλαβε να σπρώξει τις βάρκες τους πίσω στα τουρκικά παράλια ή όταν τα σαπάκια που τους κουβαλούν δεν πρόλαβαν να τους πνίξουν στα νερά του Αιγαίου) μόλις 8- οκτώ!- είδαν την αίτησή τους να γίνεται δεκτή και το άσυλο να τους απονέμεται. Άλλοι 138 προστέθηκαν στους τυχερούς, έπειτα από έφεση. Οι υπόλοιποι 24.967 καταδικάστηκαν να ζουν στον «ου-τόπο» της απόλυτης ανασφάλειας, εξαθλίωσης και διακινδύνευσης.

Η Ελλάδα δηλαδή ικανοποιεί μόλις το 0,04% των αιτήσεων για άσυλο πρωτοδίκως κι άλλο ένα 2% έπειτα από έφεση. Ποσοστό ντροπιαστικά μικρό, αν σκεφτεί κανείς ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο το αντίστοιχο ποσοστό είναι 58%, στη Σουηδία 70% και στη Γερμανία, τη μίζερη, στενόκαρδη όπως τη νομίζουμε Γερμανία, το 20% των αιτήσεων για άσυλο που υπεβλήθησαν το 2007 έγιναν αμέσως δεκτές και το 94% των υπολοίπων έγιναν δεκτές έπειτα από έφεση.

Κάτι σημαίνουν οι αριθμοί. Κάτι μαρτυρούν. Κι είναι το ίδιο που μαρτυρούν και άλλοι, ψυχρότατοι αριθμοί. Ο αριθμός 23- όσα και τα ευρώ που, στην καλύτερη περίπτωση, εισπράττουν μεροκάματο, μαζί με μια εξευτελιστική μεταχείριση, οι εργάτες στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας. Ή ο αριθμός 200.000- όσα τα παιδιά μεταναστών, που γεννήθηκαν

Οι αριθμοί μαρτυρούν πως όσο πρόθυμα χύνουμε φιλάνθρωπα δάκρυα για τους πεινασμένους της γης όταν οι εικόνες της δυστυχίας μάς έρχονται από μακριά, τόσο σκληροί, σπαγγοραμένοι και μανταλοκλειδωμένοι φαινόμαστε όταν η δυστυχία αποβιβάζεται στις ακτές μας. Φιλάνθρωποι εξ αποστάσεως, μισάνθρωποι από κοντά

σε ελληνικά μαιευτήρια, σπούδασαν σε ελληνικά σχολεία, αλλά δεν έχουν δικαίωμα να αποκτήσουν ελληνική ιθαγένεια.

Oι αριθμοί μαρτυρούν πως όσο πρόθυμα χύνουμε φιλάνθρωπα δάκρυα για τους πεινασμένους της γης όταν οι εικόνες της δυστυχίας μάς έρχονται από μακριά, τόσο σκληροί, σπαγγοραμένοι και μανταλοκλειδωμένοι φαινόμαστε όταν η δυστυχία αποβιβάζεται στις ακτές μας. Φιλάνθρωποι εξ αποστάσεως, μισάνθρωποι από κοντά. Να κλαίμε για τους εξεγερμένους πεινασμένους του Τρίτου Κόσμου, αλλά να θεωρούμε αυτονόητο ότι στα χωράφια της Μανωλάδας (ή στην οικοδομή της άλλης γωνίας) η εθνική συλλογική σύμβαση δεν έχει εφαρμογή και η Επιθεώρηση Εργασίας δεν έχει αρμοδιότητα. Εξεγερμένοι με τους ισχυρούς της γης και την καταχθόνια παγκοσμιοποίηση, μα απρόθυμοι να σεβαστούμε τα δικαιώματα εκείνων που με τον ιδρώτα τους χρηματοδοτούν την ευημερία μας.

Τα μεγάλα οικουμενικά προβλήματα- της φτώχειας, της πείνας ή της μετανάστευσηςδεν είναι βέβαια πρωτίστως ηθικής τάξης προβλήματα. Είναι πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα.

Αν για παράδειγμα εκατό εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο λιμοκτονούν, αν μέσα σε επτά εβδομάδες η τιμή του ρυζιού πήγε από τα 460 στα 1.000 δολάρια τον τόνο, κι αν οι τιμές του καλαμποκιού και του σιταριού διπλασιάστηκαν πέρυσι, είναι επειδή οι διψασμένες για υπεραποδόσεις χρηματαγορές, μετά τη φούσκα του Ίντερνετ πρώτα, των ακινήτων και των δομημένων παραγώγων τους κατόπιν, έχουν τώρα στραφεί στα commodities, τζογάροντας με τα futures του ρυζιού και του καλαμποκιού, ετοιμάζοντας την τρίτη και χειρότερη χρηματιστηριακή φούσκα του καιρού μας, καταδικάζοντας στο μεταξύ τα 3 δισεκατομμύρια ανθρώπων που ζουν με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα σε πείνα.

Είναι πολιτικά, όχι ηθικά, πρωτίστως τα προβλήματα. Μα αν δει κανείς τον αριθμό των ανθρώπων που μας ζητούν άσυλο και τους κλείνουμε την πόρτα, των παιδιών δίχως ιθαγένεια, των ξένων εργατών δίχως δικαιώματα, δεν μπορεί παρά να αναλογιστεί ότι υπάρχει εδώ κι ένα πρόβλημα ηθικής τάξης επίσης. Κι ότι το Μεγάλο Σάββατο όταν ο παπάς θα επαναλαμβάνει την υπέροχη, σπαρακτική έκκληση του Ιωσήφ της Αριμαθαίας προς τον Πιλάτο- «δος μοι τούτον το ξένον, τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσμω… δος μοι τούτον τον ξένον, ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη»- θα πρέπει να κοκκινίζουμε από ντροπή το εκκλησίασμα…