[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο πόνος των ανθρώπων

Γέμισε η αυλή με τις φωνές των παιδιών σε διακοπές, αλλά χάσαμε του μωρού της γειτόνισσας τη φωνίτσα, τις κραυγούλες του καθώς περπατούσε τρεκλίζοντας στα πλακάκια. «Τι έγινε το μωρό;», ρωτάω τη μάνα του ένα βράδυ που την είδα να γυρίζει από τη δουλειά της, μεροκάματο σε γηροκομείο στην άλλη άκρη της Αθήνας. «Το πήγα στη μητέρα μου», λέει, «στη Ρουμανία, και πόσο μου λείπει!

Μπαίνω στο σπίτι και ξεχνιέμαι, ανοίγω τις πόρτες σαν να το ψάχνω». Μια νέα, όμορφη, γλυκιά κοπέλα, σαν παιδί ακόμα κι αυτή, τόσο απλά μου εμπιστεύτηκε τον πόνο της για την απουσία του παιδιού της, την πόνεσε η ψυχή μου. «Μα δεν έβρισκες κάποιον παιδικό σταθμό να το αφήνεις τη μισή μέρα;». «Είναι πολύ μικρός, μου είπαν, άμα κλείσει τα δύο. Θα τον φέρω πίσω άμα μεγαλώσει λίγο, ελπίζω», μου λέει, και της εύχομαι να τα καταφέρει. Είναι αισιόδοξη η καημένη, και τόσο μικρή που δεν ξέρει ακόμα πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός για τα παιδιά, πόσο γρήγορα μεγαλώνουν και ξεφεύγουν από την ανάγκη της μάνας τους, πριν εκείνες το καταλάβουν.

Χάνει τα χρόνια τα γλυκά της νηπιακής ηλικίας, χάνει αυτή την ανεπανάληπτη επαφή με το παιδί της, για τη δουλειά που δεν της αποδίδει ούτε τα περίφημα 700 ευρώ. Ο πόνος των ανθρώπων μάς κάνει πολλές φορές να συνειδητοποιούμε πόσο τυχεροί είμαστε που γεννηθήκαμε από τη σωστή πλευρά των συνόρων, να νιώθουμε προνομιούχοι.

Αλλά είναι Μεγάλη Πέμπτη σήμερα, θα μπορούσαν άραγε οι εκπαιδευμένοι στη χριστιανική θρησκεία να νιώσουν και κάτι σαν συμπόνια, έτσι όπως βάφουν παραδοσιακά τα κόκκινα αυγά;