[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Απριλιάτικος εφιάλτης

Είδα έναν εφιάλτη, θα φταίει το πουλί της χούντας που το έβαλε ολοσέλιδο η νοσταλγός εφημερίδα και ο αναίσθητος ο περιπτεράς το κρέμασε σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Είδα ότι στο σινεμά παιζόταν το έργο «Φράουλες και αίμα» (άλλος τίτλος εφημερίδας αυτός, πρέπει να σταματήσω να χαζεύω στα περίπτερα), αλλά δεν μπορούσαμε να πάμε να το δούμε. Είχαμε μαζευτεί ουρά μπροστά στο ταμείο, αλλά ζητούσαν διαβατήριο όταν φτάναμε μπροστά, σαν να είμαστε στον έλεγχο των συνόρων, κι όσους είχαν ελληνικό τούς έσπρωχναν στην άκρη.

Άρχισα να ψάχνω στην τσάντα μου για το διαβατήριο, είχα ένα που έγραφε «ευρωπαϊκή κοινότητα» και ήμουνα σίγουρη ότι θα περνούσα. Ήθελα να δω αυτό το επαναστατικό έργο, η εξέγερση της αμερικανικής νεολαίας εναντίον του πολέμου του Βιετνάμ δεν μπορούσε να συνεχίζεται χωρίς εμένα.

Αλλά με τράβηξαν βίαια στην άκρη- Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια, φώναξε ο ταμίας. Είσαι ανώριμη, θα ενηλικιωθείς μετά τους άλλους, επειδή πας με το αρχαίο ημερολόγιο! Άρχισα να διαμαρτύρομαι, αλλά δεν έβγαινε φωνή, ξέρετε πώς παθαίνεις καμιά φορά στα όνειρα. Προσπαθούσα, προσπαθούσα, τελικά κατάφερα να ξυπνήσω.

Σηκώθηκα κι έτρεξα στο συρτάρι, να δω το διαβατήριο, αλλά μέχρι να το βρω είχα συνειδητοποιήσει τα πάντα. Δεν υπάρχει πια πόλεμος στο Βιετνάμ, οι επαναστατικές ταινίες δεν λέγονται «Φράουλες και αίμα», η Πατρίς- Θρησκεία – Οικογένεια δεν κάνει λογοκρισία στα ταμεία του σινεμά, μόνο στις σχολικές βιβλιοθήκες, κι έχω ενηλικιωθεί εδώ και πολλά χρόνια. Ουφ! Έπλυνα λίγες φράουλες να φάω να δροσιστώ, ευτυχώς δεν έχουμε άγχος πια ότι τους βάζουν ορμόνες. Λίγο αίμα ίσως, ναι, και μάλιστα νέο, εισαγόμενο, ξένο, φτηνό αίμα, που μάλλον κάνει καλό στη λίπανση.