[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Έπιπλα τικ

Χαρτί, χαρτί, βαρύ, γυαλιστερό, χρωματιστό, ιδανικό υλικό. Μου κόβουν τα μπράτσα οι δυο εφημερίδες που αγόρασα με όλες τις προσφορές. Ντιβιντί, σιντί, περιοδικά, βιβλία, και διαφημιστικά, μέχρι και δείγματα καφέδων. Ένθετα μέσα κι άλλα διαφημιστικά, έπιπλα, κομπιούτερ, ταξίδια, τηλέφωνα, αυτοκίνητα, παιχνίδια, λαμπάδες. Κάποτε τα χάζευα, μου άρεσαν περισσότερο τα διαφημιστικά με έπιπλα κήπου από ξύλο τικ, ήταν τόσο εντυπωσιακά όταν πρωτοβγήκαν. Καρέκλες πλιάν και τραπέζια με το καφέ του δάσους, την αφή του αληθινού κορμού που γαντζώνεται στην παλάμη, θα σε κρατήσω εδώ πιστή μου φυσιολάτρη και δεν θα σε αφήσω. Πράσινο φόντο προπαντός, γρασίδι ζωηρό, να κλείνεις τα μάτια και να μη θες από τη ζωή σου τίποτε άλλο. Έμαθα απέξω τα σχέδια, διάλεξα ό,τι ήθελα, δεν αγόρασα τίποτα ποτέ. Τι τα κάνεις τα τικ έπιπλα όταν δουλεύουν τα σχολεία και αραχνιάζουν τα εξοχικά; Να τα σηκώσεις να τα πας μέσα, να σου φύγει η μέση; Να τα αφήσεις στον κήπο να καταστραφούν;

Είναι σαν μάρτυρες μιας ζωής που δεν κάνεις, μιας παράλληλης ονειρικής ζωής που την ετοιμάζεις, ξοδεύεις λεφτά, χτίζεις υπέροχα πέτρινα, ξύλινα, αληθινά σπίτια, κι ύστερα φεύγεις και την κλειδώνεις και τρέχεις αλλού. Κι αφού πέρασα το φιλοσοφικό στάδιο της παραίτησης από τα έπιπλα τικ, κάθε φορά αναρωτιέμαι πώς τα καταφέρνουν οι συνάνθρωποι και τα χρησιμοποιούν, τι κόλπα κάνουν; Υπηρέτες έχουν στα εξοχικά τους, επιστάτες, οικονόμους, όπως οι Άγγλοι αριστοκράτες; Μπορεί και ναι, μπορεί και όχι, μπορεί απλώς να κουβαλούν νοερά τα έπιπλα τικ, την έννοια του Άγγλου αριστοκράτη, άμα τη αποκτήσει τους. Τα αγοράζεις, τα αφήνεις σε μια άκρη, και ο χρόνος που θα περνούσες επάνω τους εγκαθίσταται σαν αιρκοντίσιον σε μια γωνίτσα του μυαλού σου και σε δροσίζει.