Φαινόμενα

Τσαντιρο-ομπρέλα

Για μία στιγμή, για μία εικόνα που αξίζει παραπάνω και από χίλιες λέξεις
Στα πραγματικά τσαντίρια συνωστίζονται οι οικογένειες των Αθίγγανων. Ο υπόλοιπος κόσμος περνάει απ΄ έξω σουφρώνοντας τα χείλη σε έναν συνδυασμό αποστροφής και έκπληξης για το «πώς μπορεί να ζει ο κόσμος έτσι», ήτοι καταγής, στο χώμα. Στο τηλεοπτικό «Τσαντίρι» αντιθέτως, μπαίνουν πατεί με- πατώ σε δυο κατηγορίες κόσμου. Η πρώτη είναι το απλό κοινό που θέλει να διασκεδάσει με ένα εκτονωτικό και δωρεάν θέαμα. Είναι αυτοί στους οποίους απευθύνεται. Η άλλη κατηγορία είναι εκείνοι που επιθυμούν για πολλούς λόγους να εντάξουν την εικόνα τους στο θέαμα του «Τσαντιριού», από ηθοποιοί και «νούμερα» των κουτσομπολάδικων μέχρι παντός είδους διασημότητες. Είναι αυτοί τους οποίους προτείνει το «Τσαντίρι» ως πρότυπα ή ακρογωνιαίους λίθους της μιντιακής κουλτούρας την οποία αναπαράγει και διαμορφώνει.

Ο φακός που κάνει τα τράβελινγκ πάνω από τους καλεσμένους αναδεικνύοντας τα πρόσωπα των πιο γνωστών στάθηκε πολλές φορές στην τελευταία εκπομπή στην ενθουσιασμένη φιγούρα μιας δραστήριας κυρίας, η οποία, αν και κατέχει μια από τις πλέον ευρύχωρες θέσεις στην περιορισμένης χωρητικότητας κορυφή της πυραμίδας των εγχώριων πλουσίων, επέλεξε να διασκεδάσει στο τηλεοπτικό «Τσαντίρι», της κ. Γιάννας Αγγελόπούλου.

Και εκείνο, για να τιμήσει και να τηρήσει τις απλοϊκές και εύπεπτες αρχές της σάτιρας που έχει καθιερώσει, πρόβαλε παλαιό βίντεο με τη μεταμόρφωση του Λαζόπουλου από τους «Μήτσους» σε πλουσία Γρουμπουλάκη (μια πλουσία, όπως συνήθως την φαντάζονται οι φτωχοί, μια καρικατούρα συμπαθητική για την ψωνάρα της). Και για την επίδειξη αντοχής της υψηλής καλεσμένης στη σάτιρα που υποτίθεται την αφορά- για να έχει και νόημα η συμμετοχή της προφανώς- έπεσε στο τέλος και η ατάκα: «Τόσο κομμωτήριο για το “Αλ Τσαντίρι”, πρώτη φορά πια…». Χαριτωμένο!

Είναι αλήθεια πως το 65% τηλεθέασης του «Αλ Τσαντιριού» και το αναπαυτικό όχημα της τηλεσάτιρας αποδείχθηκαν ιδανικά, όχι μόνο για τον ίδιο τον δημιουργό του, που τα μετέφρασε σε πλήρη αποδοχή των πολιτικών του απόψεων για την ιδεολογική καθοδήγηση του κοινού σε κρίσιμες εθνικές στιγμές, αλλά και για μιντιακές διασημότητες που είχαν ανάγκη να εμβαπτιστεί η απόμακρη εικόνα τους σε ολίγη λαζοπουλική «λαϊκότητα». Άλλωστε το μεγαλύτερο επίτευγμα του Λάκη Λαζόπουλου και το εντυπωσιακότερο είναι ότι έχει μετατρέψει εαυτόν σε ένα είδος μιντιακής πολτομηχανής. Το «Τσαντίρι» του αποτελεί υποτίθεται το απαύγασμα των αξιών της λαϊκής κουλτούρας, αλλά στις πλέον συντηρητικές, μικροαστικές της πτυχές της· ως εκ τούτου, της κουλτούρας του ξιπασμού για την αποδοχή και την αναγνώρισή της από τα κοσμικά σαλόνια. Και έχει πετύχει να αναγνωρίζεται ως ιδανικός εκπρόσωπος και σύμβολό της ο ίδιος ο Λάκης Λαζόπουλος. Η δική του περσόνα είναι το μέσον και το όχημα για την ψευδοσυνάντηση on camera των διαφορετικών και στη ζωή αντιθετικών στοιχείων. Και εκεί στην αίθουσα με τις πλαστικές καρέκλες, μπροστά στη σκηνή που απαγγέλλει τις σατιροειδείς παρλάτες του και εκπέμπει νουθεσίες κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς, συντελείται το τηλεοπτικό όνειρο της τηλεδημοκρατίας. Έτσι, χωρίς εντάσεις, αξιοποιείται εμπορικώς η τηλεθέαση, εκχωρείται από το «Αλ Τσαντίρι» στους μιντιοκοσμικούς ως λαϊκή κολυμβήθρα για να βαπτιστούν στη θρησκεία της δημοτικότητας, άκοπα, εύκολα, ενδεδυμένοι τον προστατευτικό μανδύα της λαζοπούλειας σάτιρας για το πρόσωπό τους.


Όλοι γελούν με τα ίδια αστεία

Ως «γύφτο» είχε καλέσει τον φίλο της Λάκη Λαζόπουλο η Έλλη Στάη, όταν είχαν αρχίσει τα προβλήματα στον Αnt1, για να κάνει «λαϊκά» ανοίγματα σε μια εποχή που είχε χάσει επαφή με το μεγάλο κοινό. Τον ίδιο προσκαλεί κάθε φορά που χρειάζεται το δελτίο ή η εκπομπή της κάτι ανάλογο (άλλο αν δεν πιάνει πλέον το κόλπο). Επίσης έτυχε, προ μηνός, να παρακολουθήσουμε, τυχαία, επίπονες και επίμονες τηλεφωνικές προσπάθειες δημοφιλούς κωμικής ηθοποιού για να εξασφαλίσει στασίδι σε μια εκπομπή. Για μία στιγμή, για την εικόνα και μόνο ανάμεσα στο πλήθος, σε αυτό που πρόσθεσε και τη δική της τις προάλλες η κ. Αγγελοπούλου. Έδειξε να διασκεδάζει άλλωστε με την καρδιά της και σε αυτό έχουν δικαίωμα όλοι οι άνθρωποι εξίσου. Να, λοιπόν, η σπουδαία εξισωτική (και πολτοποιητική) προσφορά του «Αλ Τσαντιριού»: όλοι ένα, όλοι γελούν με τα ίδια αστεία. Για μια στιγμή η αλτσαντιριώτικη «δημοκρατία» μοιάζει ιδανική, μόνο που το κοινό της παραμένει στο χειροκρότημα εξαρτημένο από τη μία και μόνη στιγμή της τηλεδιασκέδασης και, ως εκ τούτου, πάντα εύπιστο τη στιγμή της χαλάρωσης για τις άγαρμπες ιδεολογικοπολιτικές πιρουέτες αυτής της μοναδικής καθοδηγητικής τηλεόρασης.