Ο Ρότσιλντ των στεγαστικών

Ο ΜΥΘΟΣ είναι γνωστός: ο περίφημος Ρότσιλντ ξύπνησε- και απέσυρε έγκαιρα τα χρήματά του από τη Γουόλ Στριτ το ΄29- όταν ένας στιλβωτής παπουτσιών τού ζήτησε συμβουλή για κάποιες μετοχές. Εγώ, πάλι, ακούω τελευταία τους πάντες να ζητούν ενημέρωση για τα δάνειά τους.

Εντάξει, το ξέρουμε όλοι ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Το καταλαβαίνουμε ότι δεν είμαστε στο ΄29, αλλά κοντεύουμε στο 2009. Το νιώθουμε ότι οι παγκοσμιοποιημένες αγορές έχουν πια τον τρόπο τους να αμύνονται στις κρίσεις. Το υποψιαζόμαστε ότι ο καπιταλισμός δεν πρόκειται να καταρρεύσει.

Ωστόσο, στο τέλος της μέρας ο λογαριασμός είναι προσωπικός:

εγώ πόσο παραπάνω θα πρέπει να πληρώσω το δάνειό μου; Την πιστωτική μου κάρτα; Το καταναλωτικό; Λοιπόν, τα πράγματα δεν είναι ευοίωνα. Ο πληθωρισμός στη χώρα μας έχει επιστρέψει στα επίπεδα προ της ΟΝΕ. Και σιγά σιγά, επιστρέφουν εκεί και τα επιτόκια των δανείων.

Παράλληλα, φαίνεται να τελειώνει η «ελληνική αναπτυξιακή κούρσα»που είχε ως αφετηρία την προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Προνομιούχοι των 700 ευρώ
ΓΙΑ ΠΟΛΛΑ χρόνια η Ελλάδα ήταν το «θαύμα» της Ευρωπαϊκής Ένωσης- μπορεί να έρχονταν και να παρέρχονταν οι επίτροποι με συστάσεις και κίτρινες κάρτες, αλλά οι αριθμοί μιλούσαν από μόνοι τους: ανάπτυξη μηδέν στη Γερμανία, αλλά στην Ελλάδα 4%και τα σκυλιά δεμένα. Τώρα, ξαναμαθαίνουμε ότι μετά την ανηφόρα, έρχεται η κατηφόρα…

Το κακό είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια της σούπερ ανάπτυξης, τα πράγματα δεν άλλαξαν καθόλου για τους περισσότερους Έλληνες. Η γενιά των 700 ευρώ είναι…

προνομιούχα σε σχέση με την πιο πολυπληθή γενιά των 400- 500 ευρώ του παρτ-τάιμ, ενώ η γενιά των 1.200 ευρώ έχει δημιουργήσει τόσες υποχρεώσεις, που δεν τη φτάνουν δύο και τρεις δουλειές. Η κρίση βρίσκει την ελληνική κοινωνία απροετοίμαστη.

Μικρότερη ανάπτυξη, μεγαλύτερη ανασφάλεια- και στο τέλος, λιγότερες δουλειές. Και χωρίς ανοιχτομάτη, που θα δει το φως στο βάθος του τούνελ.