Το πνεύμα του τόνου

Τα ιδιωτικά

Πάνε να μας τρελάνουν.

Έκαναν έφοδο οι αδιάφθοροι Έλληνες αστυνομικοί σε σπίτι «άτακτου» συναδέλφου τους και βρήκαν ότι σ΄ ένα συρτάρι του κομοδίνου του έκρυβε, όχι όπλα και χειροβομβίδες για την επερχόμενη (αμάν και πότε) επανάσταση, αλλά ένα κουτάκι ηρεμιστικού zanax (ζανάξ το λέμε!)

Γιατί όμως οι σοβαροί άνθρωποι θέλουν να γίνονται ρεζίλι για το τίποτα; Δεν ξέρουν ότι τουλάχιστον ο μισός πληθυσμός της πατρίδας μας αντιμετωπίζει τα βάσανα του βίου του με ηρεμιστικά; Δεν ξέρουν ότι χωρίς ηρεμιστικό, πρωί πρωί με την αυγούλα ή βράδυ για να μπορέσεις επιτέλους να κοιμηθείς, ελάχιστοι μπορούν να ζήσουν;

Τα ηρεμιστικά δεν τα παίρνει κανείς με τις χούφτες. Το πολύ να πάρει μισό δισκίο του 1,5 mg (παιδική δόση όπως παίρνω εγώ) ή μισό των 3 mg, το ροζ του κουφέτου σε ειδικές περιπτώσεις. Όταν φουντώνουν τα προβλήματα και σε χτυπούν κατακέφαλα, τότε μόνο καταφεύγεις στη λύση των ηρεμιστικών.

Κατέφυγα κι εγώ στην παραμυθία τους γιατί τα «πήρα στο κρανίο» με τέτοιες ανακοινώσεις. Θα αναρωτηθεί κανείς αν αξίζει τον κόπο κάτι τόσο ανώδυνο να μας γονατίζει. Μα δεν είναι μόνο του. Ήρθε μαζί με τις κηδείες νηπίων στην άλλη άκρη του κόσμου, ήρθε με τους ομαδικούς τάφους του Ιράκ, την υστερία των Σκοπιανών, τους χιλιάδες πρόσφυγες που εκπατρίζονται για να βρουν λίγο νερό(!) και βέβαια τα τελείως ιδιωτικά ή εκείνα τα δημόσια που γράφονται πάνω στο πετσί μας και γίνονται χωρίς να φταίμε ιδιωτικά. Τι να κάνουμε που γεννηθήκαμε ευαίσθητοι και ευάλωτοι;