[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αμάν, η σακούλα μου!

Πήρα με περηφάνια στα χέρια μου την πρώτη βιοδιασπώμενη σακούλα σούπερ μάρκετ. Α, ναι, μια καινούργια ζωή αρχίζει για τα σκουπίδια μας, αλλά δεν προλαβαίνεις μια μέρα να χαρείς. Στο σπίτι οι εφημερίδες (από καιρό βιοδιασπώμενες αυτές, αλλά ποτέ δεν θα τις εκτιμήσουμε όσο πρέπει) γράφουν ότι η πείνα που έχει αρχίσει να χτυπά τις φτωχές χώρες οφείλεται στο ότι ακρίβυναν τα τρόφιμα. Από εκεί που είχαν πάρει να φτηναίνουν. Και για την ακρίβεια μήπως φταίει το ότι καλλιεργούν τώρα φυτά για βιοκαύσιμα αντί για τρόφιμα; Θα πεινάνε δηλαδή εκείνοι που δεν πρόλαβαν ακόμα να ξεχάσουν την τελευταία τους πείνα, για να μην καίνε οι αδηφάγοι της μετακίνησης πετρέλαιο; Οπότε οι πεινασμένοι θα αρχίσουν αυτοί τις μετακινήσεις, θα γίνουν μετανάστες, θα γίνουν πρόσφυγες, φτηνοί εργάτες στους ανήσυχους πλούσιους που προσπαθούν να κάνουν κάτι για το περιβάλλον, κι ό,τι κέρδος έχουν από τη μια πλευρά, το χάνουν από την άλλη…

Αλλού γίνονται οι καλλιέργειες και αλλού οι αυτοκινητόδρομοι, δεν μπορεί να βιοσπαστεί η απομόνωση ετούτη. Από άμυλο η βιοδιασπώμενη σακούλα, θα κάνει υπέροχη κομποστοποίηση αν πάει στη χωματερή με βιολογικά σκουπίδια, χωρίς άλλα πλαστικά και τέτοια. Αλλά οι άλλοι, που δεν ξέρουν τι θα πει κομπόστα; Καλά, οι σακούλες είναι απειροελάχιστη ποσότητα οποιουδήποτε υλικού μπροστά στα καύσιμα, αλλά δεν σε αφήνει η σκληρή πραγματικότητα να χαρείς λιγάκι. Κλείνω την εφημερίδα, ανοίγω την τηλεόραση, δείχνει διαρκώς διαφημίσεις αυτοκινήτων.

Αγαπημένα, ακαταμάχητα κ.λπ., κ.λπ. Θα κάψουν όλα τα ορυκτά και τα ρέστα σε καύσιμα αυτά τα εργαλεία, μέχρι να αποκτήσουν όλοι οι άνθρωποι από ένα. Δεν γλιτώνουμε. Πετρέλαια, άμυλα, ίσως κάποτε να βγουν και με κινητήρες ερυθρών αιμοσφαιρίων.