[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το κέντρο του κόσμου

Πώς ξεχωρίζεις τους Κινέζους από τους Γιαπωνέζους και τους Κορεάτες; Χαζεύοντας στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου προσπαθούμε να καταλάβουμε την πατρίδα των τουριστών, και τώρα ο κινέζικος τουρισμός έχει μπερδέψει τα πράγματα.

Υποτίθεται ότι σε μας οι Ασιάτες φαίνονται όλοι ίδιοι, να όμως που δεν είναι έτσι, διαπιστώνουμε βλέποντας ένα γκρουπ να κατεβαίνει ευτυχισμένο προς τον ναό του Ολυμπίου Διός. Είναι Κινέζοι στα σίγουρα, κανένας δεν θα γελιόταν. Οπωσδήποτε, για να καταφέρουν να κάνουν ταξίδι σε χώρα τόσο μακρινή, θα ανήκουν σε ανώτερη τάξη, κι όμως φαίνονται πολύ φτωχοί ανάμεσα στους καλοζωισμένους δικούς μας και ξένους. Σαν να φοράνε ακόμα κάτω από τα ρούχα τους εκείνες τις ομοιόμορφες στολές της εποχής του Μάο, κάπως δεν στρώνουν επάνω τους τα παντελόνια και τα μπουφάν. Ταλαιπωρία στα πρόσωπα που δεν μπορεί να τη σβήσει η πρόσφατη ευημερία, κι ένα ύφος κάπως αθώο και κάπως ενθουσιασμένο, αλλά μαζί και ντροπαλό, όλα αυτά τους προδίδουν. Χαμογελούν, καμία σχέση με τους τελευταίους Κινέζους της επικαιρότητας, εκείνους τους άγριους, κακομούτσουνους φρουρούς της Ολυμπιακής Φλόγας στο Παρίσι και το Λονδίνο.

Αφήνονται στη χαλαρή ευτυχία του τουρισμού, καλύτερη διαφήμιση για τη χώρα τους από όλες τις άψογες τελετές. Γιατί κοντεύουμε να πιστέψουμε ότι είναι ένας λαός σκληρών ρομπότ, με εξίσου ανθεκτικούς και απολύτως απελπισμένους διαφωνούντες, ο πολυπληθέστερος της γης, στη χώρα που ονομάζεται Τσουνγκ χουά «κέντρο του κόσμου». (Κανείς δεν τους ζήτησε να αλλάξουν όνομα αφότου διαπιστώθηκε ότι ο κόσμος των ανθρώπων είναι σφαιρικός πλανήτης και δεν έχει κέντρο). Άνθρωποι είναι κι αυτοί, λίγο να τους αφήσεις απόκεντρα, το ξεχνάνε το αυστηρό κέντρο του κόσμου.