Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Ναπολιτάνικες σημειώσεις

Oι πόλεις είναι σαν τους ανθρώπους. Υπάρχουν οι ψυχρές πόλεις που σε αφήνουν εντελώς αδιάφορο. Υπάρχουν οι άσχημες πόλεις. Υπάρχουν οι όμορφες και οι θορυβώδεις πόλεις. Υπάρχουν μετά οι αντιφατικές πόλεις. Με τις αντιφατικές πόλεις συμβαίνει αυτό που συμβαίνει και με τους αντιφατικούς ανθρώπους: τις αγαπάς ή τις μισείς. Δεν υπάρχει μέση οδό. Η Αθήνα, παραδείγματος χάριν, είναι μια αντιφατική πόλη. Υπάρχουν, τέλος, οι κακοποιημένες πόλεις. Μια τέτοια είναι η Νάπολι. Ηλιόλουστη και συνάμα σκοτεινή. Δεν ξέρω εάν κάνω λάθος, αλλά έχω την εντύπωση ότι οι περισσότερες αντιφατικές και κακοποιημένες πόλεις βρίσκονται στα ηλιόλουστα μέρη. Όσο πιο βόρεια πας τόσο πιο πολύ πειθαρχημένες είναι οι πόλεις. Και προπαντός, οι άνθρωποι του κρύου σέβονται πολύ τους δημόσιους χώρους. Στα ηλιόλουστα μέρη, οι δημόσιοι χώροι συχνά είναι οι πιο κακοποιημένοι και εγκαταλελειμμένοι. Ο καθένας κοιτά το σπίτι του και δεν νοιάζεται καθόλου τι συμβαίνει δέκα μέτρα πιο πέρα. Ενώ θα έπρεπε να συμβεί το αντίθετο.

Αφού στον Βορρά όλο βρέχει και χιονίζει και οι άνθρωποι περνούν τον περισσότερο χρόνο κλεισμένοι στα σπίτια τους, θα έπρεπε κανονικά οι Βόρειοι να αδιαφορούν για την καθαριότητα, τους δρόμους, τα πάρκα, τις πλατείες. Και όμως, εκεί στον Βορρά αυτά τα πράγματα τα φροντίζουν με αξιοθαύμαστο ζήλο. Εκεί όπου αδιαφορούν και τα κακοποιούν είναι στον Νότο. Λες και ο ήλιος και το φως εμπεριέχουν κάποια μυστηριώδη ουσία που ενθαρρύνει την αδιαφορία για τα κοινά… Αυτά σκεφτόμουν για τις πόλεις του Νότου και του Βορρά, ενώ περπατούσα στους πανέμορφους και γεμάτα σκουπίδια δρόμους της Νάπολι, την «πόλη των θαυμάτων». Στη Νάπολι τα φανάρια και τα σήματα σπάνια τα σέβονται οι οδηγοί. Σέβονται όμως τον παρανομούντα πεζό περισσότερο από τους Σκανδιναβούς. Οι οδηγοί σταματούν πάντα και αφήνουν τον πεζό να περάσει έστω και αν το αυτοκίνητο έχει απόλυτη προτεραιότητα. Οι οδηγοί δεν εκνευρίζονται ποτέ ούτε βρίζουν. Οι ίδιοι αυτοί οδηγοί που εκνευρίζονται και βρίζουν γιατί το φανάρι είναι κόκκινο. Θαύματα των πόλεων του Νότου.

Η Νάπολι είναι επίσης η πόλη των λουλουδιών. Στα πόδια του παλιού κάστρου της πόλης, του Castel Νuovo, κάθε πρωί, χαράματα, διεξάγεται η μεγάλη αγορά των λουλουδιών. Ένα σπάνιο θέαμα που δεν πρέπει να χάσετε εάν πάτε. Οι έμποροι έρχονται από όλες τις γύρω περιοχές με λουλούδια όλων των ειδών σε φθηνές τιμές. Άφθονα χρώματα και μυρωδιές που σε κάνουν να ξεχνάς την αναρχία, τον θόρυβο, την ακαθαρσία. Είναι μια παράδοση παλιά που ξεκινά από τον 18ο αιώνα. Κάπου διάβασα τις προάλλες ότι οι σημερινές μεγάλες πόλεις, σε Βορρά και Νότο, σκοτώνουν τις μυρωδιές των λουλουδιών. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνιας στις ΗΠΑ, οι φυσικές μυρωδιές των λουλουδιών τον 18ο αιώνα έφθαναν μέχρι ένα χιλιόμετρο μακριά. Σήμερα, στην εποχή των καυσαερίων, η ακτίνα της μυρωδιάς των λουλουδιών με το ζόρι φθάνει τα 200 μέτρα, ολοένα συρρικνώνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Με τέτοιους ρυθμούς μόνο το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται, σε Βορρά και Νότο. Ποιος ξέρει, στο μέλλον, ίσως θα ψωνίζουμε μυρωδιές όπως ψωνίζουμε αρώματα στα Ηondos Center. Αν συνεχίζουμε με τέτοιους ρυθμούς τη δολοφονία των μυρωδιών, τις αγορές των λουλουδιών θα πρέπει να τις ψάξουμε μόνο στα ποιήματα ποιητών που δεν υπάρχουν πια. Ποιήματα όπως αυτά του Ζακ Πρεβέρ: «Πήγα στην αγορά των πουλιών/ Και αγόρασα πουλιά/ Για σένα αγάπη μου/ Πήγα στην αγορά των λουλουδιών/ Και αγόρασα λουλούδια/ Για σένα/ Αγάπη μου/ Πήγα στην αγορά των παλιοσίδερων/ Και αγόρασα αλυσίδες για σένα/ Αγάπη μου/ Μετά πήγα στην αγορά των σκλάβων/ Και σε έψαξα/ Αλλά δεν σε βρήκα/ Αγάπη μου»…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com