«Θέλω να γίνω δικτάτορας πολιτισμού»

«Όνειρό μου είναι να γίνω υπουργός Πολιτισμούδικτάτορας με απόλυτη εξουσία», λέει η ζωγράφος Ευφροσύνη Δοξιάδη, που παρουσιάζει μια αλληγορική έκθεση πάνω στον Ύπνο
Εννέα ρωμαλέα αγάλματα πολεμιστών και αθλητών ξύπνησαν. Απέκτησαν σάρκα και οστά με χρώματα από την αρχαία παλέτα της τετραχρωμίας: λευκό, μαύρο, χοντροκόκκινο, ώχρα. «Ο Ύπνος τονώνει τη μνήμη, ελευθερώνει τα όνειρα, δίνει τόσο θάνατο όσο χρειάζεται η ζωή», σημειώνει η ζωγράφος και συγγραφέας Ευφροσύνη Δοξιάδη. Που μαθήτευσε κοντά στον Γιάννη Τσαρούχη και έγινε παγκοσμίως γνωστή από την έρευνα και τη μελέτη της αρχαίας ελληνικής ζωγραφικής, όπως σώθηκε στα νεκρικά πορτρέτα της ύστερης αρχαιότητας στο Φαγιούμ της Αιγύπτου.

Η κόρη του πολεοδόμου αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Δοξιάδη δεν δίστασε «να τα βάλει» με την έγκριτη Ρόγιαλ Ακάντεμι του Λονδίνου. Ύστερα από πολυετείς έρευνες αποκάλυψε το 1987 ότι το κορυφαίο καλλιτεχνικό ίδρυμα αγόρασε έναντι αστρονομικού ποσού ένα κακότεχνο και πλαστό έργο του Ρούμπενς το «Σαμψών και Δαλιδά» (πληροφορίες: http://www. afterrubens. org). Η υπεράσπιση της τιμής της ζωγραφικής δεν σταματάει εδώ. Τα καλοκαίρι, μπορεί να τη συναντήσετε στην Πάρο να παραδίδει εθελοντικά μαθήματα ζωγραφικής με κερί (εγκαυστική) σε νέους

ΙΝFΟ

Στην Αίθουσα Τέχνης Αθηνών (Γλύκωνος 4, τηλ. 210-
7213.938) έως 3 Μαΐου.

και παιδιά ή να φτιάχνει κοσμήματα για την ενίσχυση του σωματείου «Οι φίλοι της Αλκυόνης», σε ένδειξη συμπαράστασης στα ταλαιπωρημένα πουλιά και τη φύση.

Η δήλωσή της, ότι το υπουργείο Πολιτισμού χρειάζεται… δικτάτορα, δεν είναι σχήμα λόγου. «Θέλω να ταράξω τα νερά. Ο πολιτισμός είναι ένα φρούριο που δεν πρέπει να επηρεάζεται από τις αλλαγές των κυβερνήσεων. Αν μου πρόσφεραν αυτήν τη θέση, θα αναλωνόμουν να κάνω την Ελλάδα πολιτισμένη». Τι θα κάνατε;
Η πολιτική θα πρέπει να βάλει σαν πρώτη αξία τη διατήρηση των μνημείων και τη φύση. Αυτά τα μνημεία είναι κληρονομιά όλης της ανθρωπότητας και καλώς ή κακώς σε μας έπεσε ο κλήρος να έχουμε την ευθύνη να μην καταστραφούν. Όταν βλέπεις τη Νίκη της Σαμοθράκης νιώθεις μια ανάταση μέσα σου για την αγέρωχη ομορφιά. Λες κοίτα τι έχουμε. Τον Τσιτσάνη και την Μπέλλου. Αυτά έχουμε. Κι αυτά μπορούν να διδάξουν στην ανθρωπότητα. Μια επιβεβαίωση της ζωής, πίστη στον άνθρωπο.

Ένα μικρό «φτερό» κολλημένο στο κεφάλι της μορφής του Ύπνου (εκμαγείο από το άγαλμα που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο), που το είχε η Ευφροσύνη Δοξιάδη εδώ και τριάντα χρόνια στο γραφείο της, ήταν η αφορμή για τους εννέα πίνακες με τα ζωντανεμένα αγάλματα.

Ο έφηβος των Αντικυθήρων προβάλλει με το πρόσωπο καλυμμένο με τη λευκή μάσκα με τη μορφή του Ύπνου, που υποδηλώνει ότι ο ύπνος και ο θάνατος είναι αδέρφια. Οι δύο ορειχάλκινοι πολεμιστές του Ριάτσε, σε στάση ετοιμότητας, με τις παλάμες σφιγμένες γύρω από αόρατα σπαθιά. Ένας «παλαιστής» από το Μουσείο της Ρώμης αναπαύεται στα βράχια, φρουρός του κοιμισμένου Έρωτα…


Αγάλματα σαν ποπ αρτ

Γιατί ξύπνησαν τα αγάλματα και βγήκαν από τα μουσεία;

Θα σας απαντήσω μ΄ έναν στίχο: «Πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου». Η ιδέα δεν είναι δική μου. Ο Ρούμπενς ζωγράφισε τον θάνατο του Σενέκα, μεταφέροντας τη μορφή του από ένα άγαλμα. Αυτή η μεταφορά έχει να κάνει με τις συνειδήσεις που κοιμούνται και με τον εαυτό μου που τον αφήνω τόσα χρόνια να κοιμάται. Τα έργα μου είναι σαν ξύπνημα. Τη στιγμή που η Ελλάδα και ο κόσμος είναι γεμάτος από αυτά τα αριστουργήματα, εμείς κρατάμε αυτούς τους θησαυρούς νεκρωμένους. Δεν τα προβάλλουμε αρκετά, δεν έχουμε βιβλία, δεν έχουμε ούτε καρτ ποστάλ- δεν έχουμε χαρτί τουαλέτας στα μουσεία- όπως έγραφαν «ΤΑ ΝΕΑ» σε πρόσφατο ρεπορτάζ. Αυτοί οι πίνακες έγιναν στο Παρίσι. Προσπαθώ να πω, κοιτάξτε αυτά τα αριστουργήματα που έχουμε γύρω μας, μπορούν να μας εμπνεύσουν, έχουν θέση και σήμερα. Γι΄ αυτό τα ζωγράφισα σαν ποπ αρτ.