Από το στηθοσκόπιο στο μπουζούκι

Το πρωί χειρουργείο, το βράδυ πάλκο. Ο πνευμονολόγος Νίκος Καστανιάς παίζει μπουζούκι με τον Χρήστο Νικολόπουλο και ο χειρουργός Γιάννης Φύσσας φυσαρμόνικα σε συναυλίες και πάλκα
Η μουσική, όπως και η ιατρική, κυλάει στις φλέβες του πνευμονολόγου Νίκου Καστανιά. Τα πρωινά εργάζεται από το 1982 στο ΙΚΑ Αιγάλεω και τα απογεύματα στο ιδιωτικό του ιατρείο, στη Νέα Ερυθραία. Όταν πέσει το βράδυ, πετάει τη λευκή ιατρική μπλούζα και με το μπουζούκι του διασκεδάζει το κοινό με τις διπλοπενιές του α λα Ζαμπέτα στο πάλκο. Ο γιατρός μπορεί να έχει αδυναμία στη μουσική, αλλά γνώριζε ελάχιστα πράγματα. Ήξερε μόνον να… σκαλίζει το μπουζούκι του. Μέχρι το 1988, την ημέρα που τον επισκέφθηκε στο ΙΚΑ η γυναίκα του Γιώργου Ζαμπέτα, Ρούλα. «Πάνω στην κουβέντα της ανέφερα ότι παίζω μπουζούκι». Εκείνη του ζήτησε να πάει στο σπίτι για να εξετάσει τον Ζαμπέτα. «Αφού τον εξέτασα», θυμάται ο Νίκος Καστανιάς μου είπε: «Αύριο σε περιμένω».

Το μάθημα κράτησε για τον Νίκο Καστανιά τέσσερα χρόνια. «Από εκείνη την ημέρα έφευγα από το ΙΚΑ και πήγαινα καθημερινά στο σπίτι του Ζαμπέτα. Δεν έλειψα ούτε Χριστούγεννα, ούτε Πάσχα, ούτε καλοκαίρι. Από το 1988 έως τις 10 Μαρτίου του 1992, που έφυγε από τη ζωή».

Ήταν ευτυχής συγκυρία η συνάντηση με τον Γιώργο Ζαμπέτα;

Με έχει «ποτίσει» με το παίξιμό του. Εάν δεν παίξω με την τεχνική του δεν το ευχαριστιέμαι. Μου έλεγε πως, εάν δεν τραγουδάς, δεν μαθαίνεις ποτέ μπουζούκι. Μαζί του δεν τραγούδησα ποτέ. Πιστεύω ότι στην πλειονότητά τους οι γιατροί είναι αφοσιωμένοι στην επιστήμη τους. Όπου σταθούν δεν ακούς τίποτε άλλο από ιατρικά θέματα. Και περιμένουν τις διακοπές για να ξεφύγουν. Για εμένα το μπουζούκι είναι το μέσον με το οποίο επικοινωνώ με την επιστήμη και τη ζωή. Εάν δεν ήμουν καλά στην ιατρική, δεν θα έπαιζα μπουζούκι. Και εάν δεν έπαιζα μπουζούκι δεν θα ήμουν αυτός που είμαι στην ιατρική.

Τελικά, τραγουδάτε ή όχι;
Δεν μπορούσα να φανταστώ ότι τραγουδάω. Ο Χρήστος Νικολόπουλος με πίεσε να πω τον «Πενηντάρη». Όχι μόνον τον είπα, αλλά τραγούδησα κι άλλο ένα στο διπλό CD (ζωντανή ηχογράφηση), που θα κυκλοφορήσει τις ημέρες του Πάσχα.

Ποιo τραγούδι του Γιώργου Ζαμπέτα σας συγκινεί πολύ;

Τα «Χίλια περιστέρια». Έζησα στο σπίτι του τη διαδικασία σύνθεσης του τραγουδιού. Το δημιούργησε παρουσία εμού και της Ιωάννας Κλειάσιου (συγγραφέας του βιβλίου του «Και η βρόχα έπιπτε στρέιτ θρου»). Έγραψε και τα πρώτα λόγια «Πήρα λουλούδια κι έπλεξα…» και το ολοκλήρωσε η Ιωάννα.

Υπάρχει κοινό μεταξύ ιατρικής και μουσικής;
Όχι. Θεωρώ ότι με το μπουζούκι κάνω ψυχοθεραπεία. Εάν δεν το είχα μπορεί να είχα… αρρωστήσει. Και, όπως μου λένε δύο φίλοι μου γιατροί, ο Στρατής Παττακός και ο Σωτήρης Πράπας, θα ζήσω… 1.000 χρόνια. Η μουσική είναι αυτή που μου δίνει τη δύναμη να κάνω καλά τη δουλειά μου ως πνευμονολόγος. Όμως δεν έχω καμιά επαγγελματική και οικονομική σχέση με τη μουσική. Παίζω για τη δική μου ευχαρίστηση. Αυτό κάνω και στο «Περιβόλι τ΄ ουρανού» με τον Χρήστο Νικολόπουλο, τον Ηλία Μακρή, τη Μαρία Σπυροπούλου και δύο νέους τραγουδιστές: τον Γιώργο Αιγιώτη και την Ιωάννα Ρόδου.

Ο ρόλος που έπαιξε στη ζωή σας ο Νικολόπουλος;

Από τον Ζαμπέτα πήρα τα πρώτα στοιχεία στο μπουζούκι. Με τον Νικολόπουλο ολοκλήρωσα τον μουσικό κύκλο των σπουδών μου. Είμαι μαζί του από το 1992. Έχω ζήσει κοντά του συγκλονιστικές στιγμές. Έχω παίξει με όλους τους μεγάλους καλλιτέχνες (Μοσχολιού, Νταλάρας, Αλεξίου, Μητροπάνος, Γλυκερία, Τερζής).


«Η μουσική είναι η ερωμένη μου»

Ποτισμένος με τη μουσική είναι και ο γιατρός γενικής χειρουργικής και μαστολογίας, Γιάννης Φύσσας. Με ρίζες από μουσική οικογένεια, παίζει μπουζούκι, κιθάρα και φυσαρμόνικα – με την οποία συνοδεύει από το 2000 στις εμφανίσεις του τον Μιχάλη Βιολάρη.

Ο Γιάννης Φύσσας- γιατρός από το 1985- εργάζεται πολλές ώρες. Στο Υγεία, στο Λητώ, στο Ιατρικό Κέντρο (Παλαιού Φαλήρου) και στο ιατρείο του (Πατησίων). Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Μαστολογικής Εταιρείας και πέρυσι κυκλοφόρησε ένα βιβλίο για τις παθήσεις του μαστού «Ο μαστός και οι παθήσεις του» (Εκδόσεις Λιβάνη).

Μόνος του έμαθε φυσαρμόνικα και μπουζούκι. «Ξεκίνησα κιθάρα (με πλαστικές χορδές), μελετώντας τραγούδια των Μπιτλς. Ως φοιτητής έπαιζα μπουζούκι στην ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη (είχαμε δώσει περίπου 50 συναυλίες σε όλους τους δήμους της Αττικής). Επί δύο χρόνια έπαιζα κιθάρα και τραγουδούσα στις “Εσπερίδες” με τον Γιάννη Αργύρη (΄85-΄87)».

Η μουσική επηρεάζει τη χειρουρ
γική;
Σαφώς. Η μουσική σε κάνει πιο ευαίσθητο. Συχνά συγκινούμαι και δακρύζω. Η χειρουργική είναι τέχνη. Η διαφορά από τους καλλιτέχνες είναι ότι τα έργα μου δεν τα βλέπουν οι άνθρωποι. Όμως δεν θα έκανα ποτέ τη μουσική επάγγελμα. Πιστεύω ότι η ιατρική είναι η γυναίκα μου και η μουσική η… ερωμένη μου!