Οι παραδόσεις έμπαιναν σε παρένθεση

Ο συγγραφέας διερευνά τους λόγους για τους οποίους η περήφανη φυλή των Τουαρέγκ περιθωριοποιείται και χάνει τις πολιτισμικές της ιδιαιτερότητες. Όταν γράφτηκε το βιβλίο, στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, το διεθνές οικολογικό κίνημα είχε αρχίσει να ωριμάζει και η πράσινη πολιτική ατζέντα περιέκλειε πλέον όχι μόνο τη φύση, αλλά και τις ανθρώπινες φυλές που συρρικνώνονταν ή και εξαφανίζονταν παράλληλα με τα φυσικά είδη. Η ανάπτυξη έπαιρνε τ΄ απάνω χέρι, η ιθαγενής γνώση απαξιωνόταν, οι τοπικές πολιτισμικές παραδόσεις έμπαιναν σε παρένθεση ενώ οι ιθαγενείς κοινωνίες περνούσαν σε κατάσταση απόλυτης ένδειας, αποστερούμενες της δυνατότητας πρόσβασης στη φύση-τροφό τους. Σ΄ αυτό το κλίμα εκτυλίσσεται το παρόν βιβλίο. Επιπλέον, στην περίπτωση της Αφρικής είχαμε τη χάραξη επί χάρτου αυθαίρετων συνόρων που δεν υπάκουαν σε καμιά γεωγραφική λογική, αλλά μάλλον στις διοικητικές απαιτήσεις της αποικιοκρατίας. Οι ευθείες αυτές τεμάχισαν οικοσυστήματα και ανθρώπινες φυλές. Οι Τουαρέγκ- και όχι μόνο- αποτέλεσαν θύματα αυτής της πολιτικής. Αυτή ακριβώς η σύγκρουση βρίσκεται στο υπόβαθρο του βιβλίου. Ο ήρωας της αφήγησης δεν κατανοεί τον κόσμο που αναδύεται, ούτε αισθάνεται ότι ανήκει σ΄ ένα νέο- ανύπαρκτο άλλωστε- έθνος. Αγνοεί τους νέους θεσμούς, πολιτικές δομές και ιδεολογικά προτάγματα και αρνείται να υποταγεί σ΄ αυτά. Χαμένος σ΄ έναν νεοαναδυόμενο κόσμο, θα ωθήσει τη σύγκρουση ώς τα έσχατα όριά της δοκιμάζοντας τη φυσική και ψυχική του αντοχή, αλλά καταδεικνύοντας και τη φαυλότητα της παγκοσμιοποιούμενης κοινωνίας. Φυσικά θα ηττηθεί.