Φαινόμενα

Καρουσέλ… σκανδάλων

Μα πώς τα καταφέρνουμε σε αυτό τον τόπο και τα ίδια ακριβώς θέματα, τα ίδια ακριβώς σκάνδαλα επαναλαμβάνονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο;

Ίδιες ακριβώς οι συζητήσεις περί ντόπας, όπως το 2004. Και τότε, ο προπονητής είχε θεωρηθεί υπεύθυνος, είχε αποκαλυφθεί κύκλωμα εισαγωγής παράνομων ουσιών και η αστυνομία με εισαγγελείς έκανε έφοδο σε αποθήκη σκευασμάτων και σε συγκεκριμένο αθλητικό σύλλογο, και τότε ξεδιπλωνόταν τάχα το κουβάρι για το ντοπάρισμα και άλλων αθλητών σε διαφορετικά αθλήματα.

Όλα τόσο ίδια, ακόμη και η έκπληξη των ίδιων ανθρώπων γι΄ αυτό που συμβαίνει, οι οποίοι ξανά έδειχναν έκπληξη στα ίδια τηλεπαράθυρα πριν από τέσσερα χρόνια.

Σαν να ΄ναι ο τόπος όλος ένα καρουσέλ, όπου τα σκάνδαλα περιστρέφονται γύρω από έναν άξονα και ανεβαίνει πότε το ΄να, πότε άλλο, όπως τα ψεύτικα αλογάκια σε απομίμηση καλπασμού. Χαζεύουμε εδώ και χρόνια το κολοσσιαίο καρουσέλ των σκανδάλων-αλογάκια, εθισμένοι προφανώς στην επανάληψη του ίδιου, όπως τα πιτσιρίκια που το λατρεύουν, γιατί μόνον έτσι αισθάνονται ασφαλή. Μοναδικός καημός που επαναλαμβάνεται ως μόνιμη επωδός κάθε ενημερωτικής τηλεοπερέτας είναι «να μη βρωμίσουν τα μετάλλιά μας» και σύνθημα, ως εκ τούτου, διαρκώς επαναλαμβανόμενο και αναγραφόμενο: «Τα μετάλλια είναι καθαρά». Είναι και αυτές οι συναισθηματικές επενδύσεις του έθνους, το ρίγος που συνέπαιρνε τις ψυχές κάθε φορά που ακουγόταν η κραυγή «κάτσε κάτω απ΄ την μπάρα», το βούρκωμα την ώρα της απονομής με τη σημαία αγκαλιά, «για την Ελλάδα, ρε γαμώτο»!

Σωστά, πόσες διαψεύσεις να αντέξει το πολύπαθον έθνος; Και πώς θα πορευτεί χωρίς ήρωες; (Αλίμονο στους λαούς που τους χρειάζονται, έλεγε ο Μπρεχτ).

Και όπως γίνεται κάθε φορά που ξηλώνεται μια γωνιά από το πλεχτό, φεύγουν οι πόντοι ο ένας μετά τον άλλον στα τηλεπαράθυρα, με τις μανάδες αγοριών που προσπαθούν να αποκτήσουν μούσκλια στα γυμναστήρια βαρώντας ενέσεις με διάφορες ουσίες να αποκαλύπτουν ανατριχιαστικά πράγματα: «Τα ΄χει στο ψυγείο και κάνει ενέσεις για να φουσκώσει».

Αλήθεια, γίνεται έλεγχος στα σχολικά πρωταθλήματα αν για παράδειγμα προπονητές συστήνουν στα σχολιαρόπαιδα «αθώες βιταμίνες» για να ΄χουν δύναμη να αντεπεξέρχονται στις προπονήσεις και στα μαθήματα; Γιατί αυτή η τακτική έχει δύο παγίδες από τις πιο σκληρές για τις παιδικές ψυχές, η μία είναι ο εθισμός στη «βοήθεια από σκευάσματα» για να φτάσουν ώς τη νίκη και η άλλη είναι ότι πρέπει να είναι σε όλα πρώτα και στα μαθήματα.


Η κουλτούρα της «τεχνητής τελειότητας»

Με άλλα λόγια, η υπόθεση της ντόπας δεν είναι παρά ακόμη μία πτυχή της κουλτούρας της «τεχνητής τελειότητας», την οποία έχει επιβάλει η νέα αγορά που διαμορφώθηκε για το σώμα-προϊόν.

Μία αγορά που «χτίζεται» χρόνια τώρα με την τηλεόραση-ριάλιτι. Ριάλιτι μοντέλων, ριάλιτι πλαστικής χειρουργικής, ριάλιτι επιβίωσης, ριάλιτι χοντρών που προσπαθούν να αδυνατίσουν, ριάλιτι εγκύων, παντού το ανθρώπινο κορμί παράγει το σόου, οι αντοχές του, οι μεταμορφώσεις του, το θέαμα που προσφέρει ως θέατρο των νέων τεχνολογιών και των επιτευγμάτων τους και παντού πλήρης η απουσία του πνεύματος, αυτού που διαμορφώνει προσωπικότητες ανεξάρτητες, αυτοπροσδιοριζόμενες και εν τέλει, πραγματικά ισχυρές, ακόμη και για να διεκδικήσουν μετάλλια χωρίς ντόπα. Αλλά εμείς δείχνουμε πάντα ιδιαίτερη προτίμηση στο ριάλιτι εθνικής ταπείνωσης, με πρωταγωνιστές πρότυπα που καταρρέουν on camera, ενώ το σκάνδαλο της κατάρρευσής τους τροφοδοτεί άπειρες ώρες καταγγελτικού και καβγατζήδικου τηλεοπτικού θεάματος. Σε κάθε περίπτωση πάντως εκτονωνόμαστε. Για να κάνουμε πάλι το ίδιο πιο κάτω.