Ρεπορτάζ για το… μουσείο

Ένα νέο μουσείο ανοίγει τις πόρτες του αύριο στην Ουάσιγκτον: το Νewseum ή Μουσείο των Ειδήσεων, της Δημοσιογραφίας. Είναι ένας τεράστιος όγκος από γυαλί και μέταλλο, τον οποίο ο αρχιτέκτονας θέλησε διάφανο, όπως η δημοκρατία.

Η πρόσοψη έχει τη μορφή γιγαντο-οθόνης. Οι 45 λέξεις της πρώτης τροπολογίας του αμερικανικού Συντάγματος (περί της ελευθερίας του λόγου και του Τύπου) είναι γραμμένες σε μια «σελίδα» από μάρμαρο ύψους 22 μέτρων. Η πρώτη τροπολογία χρονολογείται από το 1791. Τότε ήταν η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση αναγνώρισε την έννοια της ελευθερίας του Τύπου.

Το Νewseum είναι εγκατεστημένο στην Πενσιλβάνια Άβενιου, ανάμεσα στον Λευκό Οίκο και το Καπιτώλιο, όμως δύσκολα μπορεί να

ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΕΚΘΕΜΑΤΑ

Ανάμεσά τους, η κεραία που υψωνόταν στον πύργο του Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ στις 11 Σεπτεμβρίου 2001

ενταχθεί στην κατηγορία των εθνικών μνημείων. Είναι κάτι περισσότερο από μια Ντίσνεϊλαντ της ενημέρωσης: ένα ελικόπτερο κρέμεται από ύψος 20 μέτρων, υπάρχει ένας τοίχος από οθόνες βίντεο μήκους 27 μέτρων, γίνονται τρισδιάστατες προβολές. Και, αντίθετα από τα μουσεία του Ιδρύματος Σμιθσόνιαν, η είσοδος δεν είναι δωρεάν (μολονότι το ίδρυμα που διευθύνει το Νewseum, το Freedom forum, είναι μη κερδοσκοπικό). Η είσοδος κοστίζει 20 δολάρια, όπως στο γειτονικό Spy Μuseum, το μουσείο της κατασκοπείας, το οποίο κατασκευάστηκε με την ίδια λογική- εν μέρει προς δόξα της CΙΑ, εν μέρει για να διασκεδάζουν τα παιδιά. Το Νewseum φιλοδοξεί να είναι ένα φόρουμ «για μια καλύτερη κατανόηση» ανάμεσα στο κοινό και τα ΜΜΕ. Για τον σκοπό αυτό, παρουσιάζει 6.214 εκθέματα. Από ένα θωρακισμένο όχημα που χρησιμοποίησε το περιοδικό Τime στη Βοσνία έως τον ηλεκτρονικό υπολογιστή του Ντάνιελ Περλ, του δημοσιογράφου της Γουόλ Στριτ Τζέρναλ που δολοφονήθηκε στο Πακιστάν, ένα κομμάτι της κεραίας που υψωνόταν στον βόρειο πύργο του Γουόρλντ Τρέιντ Σέντερ στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, τις τιρκουάζ παντόφλες μιας από τους πρώτους σταρ των μπλογκ, της Wonkette- κατά κόσμον Αν Μαρί Κοξ (το 2004 η τέχνη του μπλογκ επονομαζόταν «δημοσιογραφία με πιζάμα»- εξ ου και οι παντόφλες).

Τα πρόσφατα λάθη των ΜΜΕ παρουσιάζονται στο Νewseum με μεγάλη συστολή. Τους πιο χαζούς τίτλους, τους οποίους συγκέντρωσε η έγκυρη επιθεώρηση της σχολής Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου Κολούμπια, τους διαβάζει κανείς στα πλακάκια των τουαλετών. Τρεις ταινίες μικρού μήκους συνοψίζουν το ζήτημα των ανώνυμων πηγών, των πλαστών δημοσιευμάτων και των προβλημάτων με τα γεγονότα («αυτό που εκνευρίζει περισσότερο τους ανθρώπους: να μη γράφεις σωστά το όνομά τους»). Το Νewseum, που κόστισε 450 εκατ. δολάρια, χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό από τα ίδια τα ΜΜΕ. Οι βασικοί χορηγοί (Νew Υork Τimes, Βloomberg, Τime Warner) έχουν αίθουσες που φέρουν το όνομά τους.


Με μια ματιά

● ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ της κατασκευής του Νewseum- από τις λέξεις «news», (ειδήσεις) και «museum» (μουσείο)- έφτασε τα 450 εκατομμύρια δολάρια ● ΟΙ ΧΩΡΟΙ του εκτείνονται σε 25.000 τ.μ., σε επτά ορόφους. Υπάρχουν 15 αίθουσες, 14 γκαλερί, 2 ραδιοτηλεοπτικά στούντιο. Εκτίθενται 6.214 αντικείμενα και η είσοδος κοστίζει 20 δολάρια ● Η ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ του διήρκεσε τέσσερα χρόνια ● ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ του Νewseum (www. newseum. org) παρουσιάζονται καθημερινά οι πρώτες σελίδες 500 εφημερίδων απ΄ όλο τον κόσμο ● ΣΤΟ ΝΕWSΕUΜ εκτίθεται η πόρτα του ορόφου του κτιρίου Γουότεργκεϊτ που διέρρηξαν οι άνθρωποι του Νίξον
Ο ροκ σταρ και ο ηθοποιός

ΤΟ ΝΕWSΕUΜ προτείνει επίσης ένα «κέντρο δεοντολογίας», που είναι ουσιαστικά χώρος ψυχαγωγίας. Μπορεί κανείς να παίξει εκεί τον δημοσιογράφο ο οποίος αντιμετωπίζει δεοντολογικά προβλήματα. Ο επισκέπτης καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις. Για παράδειγμα: «Ένας ροκ σταρ ματαιώνει συναυλία επειδή τον πονάει ο λαιμός του. Μαθαίνετε πως ο αληθινός λόγος είναι ότι ήταν μεθυσμένος. Ο ατζέντης του σας ικετεύει να μη βλάψετε τη φήμη του. Τι κάνετε;». Αν αποφασίσετε να μην το δημοσιοποιήσετε, έχετε άδικο. «Το κοινό περιμένει από εσάς να πείτε την αλήθεια». Όταν ένας διάσημος ηθοποιός μπαίνει στη λιμουζίνα του και ανάβει τσιγάρο, ενώ μόλις έχει γυρίσει διαφήμιση κατά του καπνίσματος, φανείτε αυστηροί. «Είναι δημόσιο πρόσωπο σε δημόσιο χώρο». Όχι έλεος, λοιπόν.