[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια παρτίδα σκάκι χωρίς κανόνες

Κάθομαι απέναντι από 64 λευκά και μαύρα τετράγωνα και σκέφτομαι ότι στο σκάκι η αρχή απέχει πολύ από το να είναι το ήμισυ του παντός. Μπορεί να βγειςόπως λέμε- καλός στο άνοιγμα, να χάσεις το πλεονέκτημα εύκολα από μια αβλεψία και να εγκαταλείψεις στο τέλος. Αυτό που δεν επιτρέπεται, όμως, ούτε σε σένα ούτε και στον αντίπαλό σου, είναι η ανάκληση. Δεν μπορείς να πάρεις ή να πάρει πίσω κίνηση και το κομμάτι που πιάνεις είσαι υποχρεωμένος να το κινήσεις, εκτός κι αν πεις προηγουμένως «j΄ adoube» (διορθώνω).

Κάθομαι λοιπόν και παρατηρώ την αντίπαλό μου στο Διασυλλογικό Σκακιστικό Πρωτάθλημα και σκέφτομαι για άλλη μια φορά πόσο ατυχής είναι η παρομοίωση της πολιτικής με το σκάκι. Το σκάκι έχει κανόνες, συγκεκριμένο χρόνο, καθαρό αποτέλεσμα και απαιτεί πνευματική διαύγεια και ήθος. Στην πολιτική τίποτε από όλα αυτά δεν συναντάται ούτε κατά διάνοια. Εν τούτοις, υπάρχουν άλλα πράγματα κοινά που σπάνια λέγονται από τους πολιτικούς με το όνομά τους. Είναι οι βαριάντες, που λέμε στο σκάκι. Αλληλουχίες κινήσεων που οδηγούν σε ορισμένες θέσεις. Οι πολιτικοί μιλάνε αόριστα για συγκυρία και συσχετισμό δυνάμεων, όμως και εκείνοι γνωρίζουν, όπως και οι σκακιστές, ότι το πιόνι δίπλα σε ένα ισχυρό κομμάτι μπορεί να φτάσει μέχρι την άκρη της σκακιέρας και να προαχθεί.

Βασισμένοι σε αυτή την αρχή, προήγαγαν σε κράτη την Κροατία, τη Σλοβενία, τα Σκόπια και πρόσφατα το Κοσσυφοπέδιο. Άλλαξαν τον χάρτη της Ευρώπης σαν να ήταν τα κράτη της κομμάτια σε σκακιέρα.

Αλλαγές, θυσίες και απώλειες ανθρώπινων ζωών συγκλόνισαν για δύο δεκαετίες τη Γηραιά Ήπειρο και ιδιαίτερα τα Βαλκάνια. Σε αυτό το σκάκι του παραλόγου που συνεχίζεται είδαμε τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ιταλία να μας στηρίζουν και κρατήσαμε τη θέση μας αλώβητη στη στημένη από τις ΗΠΑ βαριάντα. Έως πότε, όμως, θα επιτρέπουμε στους πολιτικούς να παίζουν σκάκι χωρίς κανόνες και να θυσιάζουν κομμάτια ερήμην μας;