[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Κεφάλι σκυμμένο

ΤΟΝ ΒΛΕΠΩ να περπατάει λίγο σκυφτό στο πεζοδρόμιο της Πατησίων, μηχανικά τον παρατηρώ μαζί με τους άλλους που τρέχουν πάνωκάτω, προσηλωμένοι, βιαστικοί. Απλώς αυτός κάποια στιγμή σκόνταψε σε έναν κομμένο στύλο που ακόμα η βάση του εξέχει και κάθε τόσο βάζει τρικλοποδιές στους διερχόμενους. Για μερικά δευτερόλεπτα κινδύνεψε να πέσει. Είδα καθαρά την πάλη που έκανε με το κέντρο βάρος του για να αποφύγει να βρεθεί φαρδύςπλατύς κάτω, με ένα σπασμένο μέλος.

Σχεδόν ακούμπησε τη μύτη στο γόνατο, αλλά τα κατάφερε, σηκώθηκε όρθιος πάλι, και περίμενα ότι θα γύριζε να δει τι τον είχε πεδικλώσει έτσι. Αυτό κάνουν όλοι, γυρίζουν και ρίχνουν ένα βλέμμα για να διαπιστώσουν τι συνέβη, βλέπουν συνήθως κάποιο λάκκο του Δήμου, κάποια σπασμένη πλάκα πεζοδρομίου και κάπως αντιδρούν. Κουνάνε το κεφάλι με πίκρα ή βρίζουν ή φωνάζουν στο κενό, στο γεμάτο με ανθρώπους κενό που τους τριγυρίζει και συνήθως κανείς δεν απαντά και συνεχίζουν τον δρόμο τους πιο προσεχτικοί και λίγο πιο απογοητευμένοι από την κατάσταση της πόλης. Αλλά μπορεί κι ευχαριστημένοι που τη γλίτωσαν. Ετούτος δεν έκανε τίποτα. Δεν γύρισε, δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν κούνησε το κεφάλι, συνέχισε να περπατάει με την ίδια ταχύτητα, και το κεφάλι του, που ήταν ήδη κάπως σκυμμένο, έμεινε πιο χαμηλά ακόμα. Εκείνη τη στιγμή τον προσπέρασε ένα σκυλί και μου φάνηκε ότι ο άνθρωπος χαμήλωσε κι άλλο, σαν να σκέφτηκε ότι το ελαστικό και σίγουρο περπάτημα του ζώου ήταν πιο κατάλληλο για τα άθλια πεζοδρόμια της Αθήνας, φτιαγμένα από ανθρώπους που δεν χρησιμοποιούν τα πόδια τους ποτέ. Σαν να θέλησε για λίγο να περπατήσει στα τέσσερα, αλλά θυμήθηκε ότι δεν μπορούμε πια να το κάνουμε και συνέχισε με το κεφάλι σκυμμένο.