Στην ανάπαυλα

Απ΄ τη Μινεζότα με αγάπη

Το χιούμορ δεν τους λείπει. Όπως και όλα τα άλλα. Αυτοκίνητα, δύο τον αριθμόν. Μονό, ζυγό, χώρια ένα Σμαρτάκι που δεν πιάνεται. Είναι για κοντινές μετακινήσεις, πλύνε-βάλε. Δουλειά σε γνωστή εταιρεία αυτός. Σε περιοδικό μεγάλο στέλεχος εκείνη. Ή το ανάποδο, δεν συγκρατώ. Σκαρώσανε κι ένα μωρό σαν ζυμαράκι ροζ και κάτι μάτια όλο της θάλασσας το μπλε. Ένα σπίτι τους έλειπε, το πήρανε κι αυτό (με λίζιν εκπίπτει κι απ΄ την Εφορία η δόση), συμπληρώθηκε η εικόνα. Το σπίτι Μεζονέτα. Το όνειρο του Έλληνα. Πήγα προχθές τελευταίες μέρες του χειμώνα, γιατί είχα να τους δω απ΄ τον γάμο.

Να μου δείξουν το σπίτι. «Το πήραμε ΄΄Μινεζότα΄΄, έτσι λέει η μαμά τη Μεζονέτα», να μου δείξουν το παιδί. «Ο ΄΄χέστης΄΄, έτσι τον λέμε διότι όλο κακάκια», να μου δείξουν την «Μπεμπέκα» έτσι λένε την ΒΜW. Τον ίδιον τον λένε Αντώνη. Αυτό το κράτησε, και αν κατάλαβα καλά κράτησε και το ίδιο επώνυμο για να τιμήσει την οικογενειακή παράδοση (παράδοση σε τι; Άγνωστον). Αφού γυρίσαμε όλο το σπίτι, πάνω τρεις κρεβατοκάμαρες η κάθε μία με την τουαλέτα της, «Ούτε ξενοδοχείο νά ΄μαστε» η Μόνη (απ΄ το Μόνικα όχι από το Μοναξιά), «Χλιδή, αγόρι μου, χλιδή, πάμε κάτω την κουζίνα να δεις, θα πάθεις». Πάμε κάτω, η κουζίνα άφαντη. Αντ΄ αυτής ένας χώρος όλο συρτάρια ίνοξ και γκρι θαμπό γυαλί νεκροτομείου, λες τώρα θ΄ ανοίξει το ψυγείο να βγει συρταρωτός ο δολοφονηθείς με το σεντόνι και το καρτελάκι στο δάχτυλο. Αδύνατον να πιστέψεις πως κάποιος κάποτε μαγείρεψε ή έφαγε τουλάχιστον εδώ μέσα. Το καθιστικό το άσπρο του άσπρου το ξέξασπρο. Μόνο απάνω στο λευκό και άσπιλο κόφι-τέιμπλ ένα τεράστιο γυαλιστερό μήλο κατακόκκινο του αιμάτου, σαν καρδιά μεγάλου ζώου ξεριζωμένη και λακαρισμένη. Ένα κουτί όρθιο από χτυπημένο μέταλλο με μια τρύπα ορθογώνια να χάσκει, έκανε το τζάκι. «Έλα τώρα πάμε στο πλέι-ρουμ. Εκεί τη βγάζουμε». Κατεβαίνουμε στην υπόγα της Μεζονέτας; Μινεζότας; Άλλη ατμόσφαιρα. Της πουτάνας. Ποιο πλέι-ρουμ; Μη φανταστείς κάνα μπιλιάρδο με τα φώτα τα καπελωτά τα πράσινα με τα κρόσσια κι από κάτω το τραπέζι, ή τουλάχιστον καμιά οθόνη του Χόουμ-σίνεμα με το σαράουντ του το σύστεμ. Ούτε καν. Εδώ είχε μετακομίσει ολόκληρο το σπίτι και οι βοηθητικοί του χώροι. Πρώτα πρώτα είχε μια κουζίνα κανονική, με μάτια κεραμικά, φούρνο και τα ρέστα, ένα ντιβάνι λίγο πιο ψηλό «Ν΄ αλλάζουμε η Ουκρανή το παιδί» (ο πληθυντικός πάντα ακολουθείται από το Ουκρανή. «Να στρώσουμε η Ουκρανή τα κρεβάτια- Να σκουπίσουμε η Ουκρανή την αυλή). «Κοίτα, κακά τα ψέματα, το παιδί θέλει λάτρα δεν μπορείς ανέβα να κατεβάσεις η Ουκρανή τις πάνες, φέρε η Ουκρανή το μπιμπερό. Πρέπει να τά ΄χεις όλα δίπλα σου». Κι όντως τα φέραν όλα δίπλα και στα μέτρα τους. Ανάψανε και το τζάκι, «Έχουμε αυτόνομη. Ποιος ο λόγος να καίει για όλο το σπίτι το καλοριφέρ; Απάνω έναν ύπνο κάνουμε. Τ΄ ανάβουμε λίγο πριν πέσουμε και γίνεται φούρνος, εδώ φουλάρουμε το τζάκι, θες να σου ψήσω δυο λουκάνικα; Του φέρανε του Αντώνη απ΄ τη Φρανκφούρτη». Ένα φτηνιάρικο κατασκεύασμα αποκαλούμενο Σιντιέρα παίζει ένα Πεγκυζίνικο, κι άσ΄ το το στερεοφωνικό απάνω, με τους ενισχυτές και τα μεγάφωνα να κάθεται στην παγωνιά. Στον τοίχο πάνω απ΄ το ντιβάνι μια μπάντα α λα-παλαιά με ένα ελάφι, κάτι κέρατα λαβύρινθος, «Το είχε η γιαγιά στα Ταμπούρια, θυμάσαι; Τό ΄βαλα να τη θυμάμαι και γιατί ιδρώνει ο τοίχος. Ε, υπόγειο είναι, δεν θά ΄χει λίγο υγρασία; Μη μου κρυώσει ο ΄΄χέστης΄΄ μου. Κάτσε να βγάλω τα πάμπερς απ΄ την καρέκλα να καθήσεις. Ή θες στην πολυθρόνα; Α όχι, έχω το σεντόνι να στεγνώσει που βράχηκε. Εδώ στο σκαμπό, λίγο να το σκουπίσω που έχει λίγη κρέμα, έπεσε και δεν την σκουπίσαμε η Ουκρανή. Καφέ θες;». Και τότε έκανε τη μεγάλη κίνηση που μετατρέπει τον πολίτη του κόσμου σε Έλληνα περιωπής. Άνοιξε τον φούρνο, έβγαλε το μεγάλο σύμβολο του έθνους. Το μικρό αυτό Γκαζάκι του καφέ. Το ακούμπησε στα ντιζαϊνάτα μάτια της ηλεκτρονικής κουζίνας, και με μια κίνηση μαγκίτικη κι αλέγρα άναψε το εργαλείο με έν΄ αναπτήρα του Cartier. Ήπια τον καφέ φαρμάκι όπως το συνηθίζω, φίλησα το παιδί, κι έφυγα από τη Μεζονέτα. Τη Μινεζότα που περνάνε τη ζωή τους. Όπως και να την πεις, ένα υπόγειο είναι. Υπόγειο του κερατά που κατεβάζει τις νύχτες υγρασία. Εκεί ζει τη ζωή της η Μόνη του Αντώνη.