Το πνεύμα του τόνου

Ο δικός μας Τζούλης

Σαν άσχημο πρωταπριλιάτικο αστείο ακούστηκε το: «Πέθανε ο Ζυλ Ντασσέν». Ο Τζούλης, ο αγαπημένος όλων όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε, να δουλέψουμε μαζί του.

Ευγενής, τρυφερός, σχεδόν ερωτικός και συγχρόνως δυνατός, αποφασιστικός, τέλειος εμπνευστής, δάσκαλος ηθοποιών. Δεκαπέντε αξέχαστες, έντονες πρόβες στο σπίτι της οδού Αναγνωστοπούλου για την ξαφνική αντικατάσταση της Μελίνας στην Τζένη της «Όπερας της πεντάρας», μόνοι οι δυο μας. Προτιμούσε τις βραδινές ώρες, όταν η εκρηκτική, παρεμβαίνουσα Μελίνα έλειπε στο θέατρο.

Μόλις πήγαινα την έδιωχνε γελώντας: «Άντε τώρα, άσε μας, πρέπει να πας στην παράσταση». Αξέχαστες υπέροχες στιγμές. Αρχίζαμε με ένα ουισκάκι, «έτσι για ζέσταμα» όπως έλεγε. Με οδήγησε σε μια Τζένη «gamime» (αλητάκι), από τη βαμπ ολκής της Μελίνας. Στις τελικές δοκιμές με όλο τον θίασο ένιωσα και τη δυνατή, συγκλονιστική στήριξή του.

Όσοι ξέρουν από αντικαταστάσεις μιας μεγάλης θεατρικής επιτυχίας, καταλαβαίνουν. Φεύγαμε μαζί με ταξί, πάντα υπό την σκέπη του. Κάποια στιγμή με ρώτησε τι μισθό συμφώνησα. Του είπα. Με κοίταξε έκπληκτος και μετά με «χειροτόνησε» με μια μεγαλοπρεπή μούντζα. «Να!», είπε, «εκτός από καλή ηθοποιός, πρέπει να μάθεις και να πουλάς την αξία σου». Είχες δίκιο Τζούλη, συγγνώμη, αλλά δεν έμαθα ποτέ. Κάθε φορά πετούσα στα ουράνια με τον ρόλο, δεν νοιαζόμουν για τίποτα άλλο. Γράφτηκαν τόσα πολλά και ωραία γι΄ αυτόν τον θαυμάσιο άνθρωπο, καλλιτέχνη, δημιουργό.

Επιτρέψτε μου αυτή την προσωπική κατάθεση, έτσι σαν αποχαιρετισμό στον «γλυκό μας πρίγκιπα»! Θα είσαι πάντα κοντά μας, Τζούλη της καρδιάς μας!