[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το έχω πάρει απόφαση

Δεν υπάρχει εναλλακτική. Ή το Ασφαλιστικό είναι γρίφος ή έχω ΙQ ραδικιού. Ό,τι από τα δύο και να ισχύει προσωπικά δεν μπορώ να αφομοιώσω τελικά πότε θα πάρω σύνταξη. Στα 60;

Στα 65; Στα 70; Και αν έχω ανήλικο τέκνο θα μου κάνουν χάρη να φύγω από τη μέγγενη λίγο νωρίτερα; Έστελνε και ξανάστελνε ενημερωτικά e-mails ο ταλαίπωρος ο Ηλίας (ο φιλότιμος εκπρόσωπός μας) μπας και διαφωτιστούμε, αλλά εγώ ανεπίδεκτη. Καλύτερα να είχα να λύσω διαφορική εξίσωση (την οποία γνωρίζω μόνο εξ ονόματος για να μη με κακοχαρακτηρίσετε κιόλας) παρά να υπολογίσω τα χρόνια έως τη σύνταξη. Ώσπου ξαφνικά ήρθε η έμπνευση. Για ποιο λόγο να σπάω το κεφαλάκι μου; Μήπως και θα φτάσω να την πάρω ποτέ τη ρημάδα τη σύνταξη; Το πνεύμα μου μπορεί να είναι πρόθυμο, η σαρξ μου όμως θα έχει αντέξει έως τα δεύτερα (ή τρίτα;)-ήντα; Θα τα έχω βγάλει πέρα με λογαριασμούς, πιστωτικές και μισθό που του έχει κοπεί η ανάπτυξη (δεν το έπινε το γάλα του…); Με καταναλωτικά «θέλω» που θεριεύουν σαν τη φασολιά του Τζακ και πίεση από τη δουλειά που κάνουν τα χαπάκια της πίεσης να έχουν την επίδραση καραμέλας με γεύση δυόσμο; Με ελεύεθερο χρόνο στο μηδέν και δύο εβδομάδες χαμένες από την άδεια «λόγω φόρτου εργασίας», άλλωστε, δεν υπάρχει χρόνος ούτε για τη σύλληψη, όχι για την ανατροφή παιδιού. Το λέω επειδή, λένε, πως το παιδί μπορεί να λειτουργήσει ως «ελαφρυντικό» στην υπόθεση. Και να μη θυμηθώ τους υπουργούς που νομίζουν πως τα υπουργεία είναι lego, ώστε το ένα τρίμηνο τα διαλύουν και το επόμενο να τα επανιδρύουν αλλάζοντας μαζί και τους νόμους; Άδικος κόπος. Σπατάλη φαιάς ουσίας. Το παίρνω απόφαση ότι σύνταξη δεν παίρνω και όλα ωραία κι όλα καλά. Αν δεν είχα κι εκείνες τις κρατήσεις σε κάθε χαρτί μισθοδοσίας να με πληγώνουν για το όνειρο το απατηλό και δεν μου άδειαζαν και την τσέπη ίσως και να μην τελείωνε έτσι το παραμύθι της σύνταξης: «Και ζήσανε οι σημερινοί συνταξιούχοι καλά κι εμείς (αν ζήσουμε) χειρότερα».