[ ΑΙΧΜΕΣ ] Άφησαν τον λεκέ να απλώσει

Ας πάψουμε επιτέλους να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο πρωταθλητισμός απαιτεί νίκες και όχι απλή συμμετοχή. Το «ευ αγωνίζεσθαι» είναι βαθιά κρυμμένο στο πίσω μέρος του κεφαλιού των αθλητών και οι αντιστάσεις τους μπροστά στο βάζο με το μέλι-δηλητήριο αποτελεί τον μέγιστο πειρασμό.

Το πρόβλημα είναι τι κάνει η πολιτεία για να μην ενδίδει ο αθλητής σ΄ αυτόν τον πειρασμό. Το δυσάρεστο στο σκάνδαλο ντόπινγκ της άρσης βαρών δεν είναι μόνο ο μεγάλος αριθμός των αθλητών που τα πρώτα τους δείγματα βρέθηκαν θετικά, αλλά και το γεγονός ότι αυτά τα δείγματα αποκαλύφθηκαν από τη WΑDΑ και όχι από τις αντίστοιχες ελληνικές Αρχές. Κι εδώ μπαίνει το μεγάλο ερωτηματικό. Όταν όλοι γνωρίζουν πως σε ολυμπιακή περίοδο υπάρχουν αθλητές που θα προσπαθήσουν να βουτήξουν το δάχτυλο στο μέλι για πασιφανείς λόγους, η βούληση της ελληνικής πολιτείας ποια είναι;

Εκτός κι αν η παθητικότητά της κρύβει την υστεροβουλία της πολιτικής κεφαλαιοποίησης των πιθανών επιτυχιών στο Πεκίνο. Τον λεκέ του 2004 που δημιούργησε η υπόθεση Κεντέρη-Θάνου, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας όχι μόνο δεν μπόρεσε να τον καθαρίσει αλλά φρόντισε με την ανικανότητά της να τον απλώσει ακόμα περισσότερο.