[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Και την επόμενη μέρα τι;

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ μικροί μεγάλοι, γνώστες-παντογνώστες, σχετικοί και άσχετοι, ριαλιτζούδες και παρουσιαστές ΤV show, όλοι απέκτησαν άποψη για το Σκοπιανό. Αισθάνθηκε «εθνική ανάταση», είπε τηλεπαρουσιάστρια πρωινής ζώνης μετά τη «νίκη» της χώρας μας στο Βουκουρέστι προκαλώντας τα συγκατανευτικά ανεβοκατεβάσματα της κεφαλής της καλεσμένης της, λίγο πριν τραγουδήσουν όλοι μαζί και πλέι μπακ ποτ-πουρί ασμάτων λαϊκής τραγουδίστριας. Είναι εντυπωσιακό το πόσο απρόσμενα ανακάλυψαν κάποιοι τον Ψωμιάδη που έκρυβαν μέσα τους… Εξίσου εντυπωσιακή και η ευκολία με την οποία αναπαράγονται τόσο κοινότοπες εθνικοπατριωτικές κορόνες από τόσα διαφορετικά χείλη στα Μέσα Ενημέρωσης. Τόσο, που σου γεννιέται η απορία: Μα καλά, γιατί δεν βρέθηκε κανείς (ή σχεδόν κανείς) να αναρωτηθεί και να ρωτήσει ακολούθως την κυβέρνηση που μας έκανε τόσο υπερήφανους: «Και τόσο καιρό πού ήσασταν; Γιατί δεν πείσατε τους Αμερικανούς “συμμάχους μας” να μην εμμείνουν στην πρόσκληση της FΥRΟΜ με το όνομα “Μακεδονία”; Γιατί να αναγκαστούμε να καταφύγουμε στο έσχατο των διπλωματικών μέσωντο βέτο- που συνιστά αμυντική κίνηση;». Πώς έγινε και ο φίλος μας κ. Νίμιτς μάς παρουσίασε στο παρά πέντε τη χειρότερη δυνατή πρόταση για την ελληνική πλευρά, κοινώς μάς την έφερε; Και το κυριότερο: Αν τα Σκόπια επιμείνουν, τι θα κάνουμε; Θα ασκούμε διαρκώς το δικαίωμα της αρνησικυρίας; Μια άρνηση δίνει το περιθώριο σε έναν λαό να σκύψει το κεφάλι ή τον πεισμώνει περισσότερο; Τίποτε από όλα αυτά. Κυριάρχησε η απλοϊκότητα. Η κρυφοεθνικοπατριωτική (στα όρια του εθνικισμού) ψωροπερηφάνια ενός έθνους που κατά βάση δεν μπορεί να ξεφύγει από συμπλεγματικές αγκυλώσεις βαλκανικών προδιαγραφών. Ως συνήθως, σ΄ αυτήν τη χώρα αρκεί να κάνεις το αυτονόητο (την αρνησικυρία εν προκειμένω) στην κατάλληλη…

συγκυρία για να καταστείς εθνικός ήρωας, μάγκας και τσαμπουκάς.

Για την επόμενη ημέρα, που συνήθως είναι και η σημαντικότερη, ουδείς δείχνει να νοιάζεται και πρωτίστως η κυβέρνηση. Σωστά είπαν κάποιοι ότι δεν χρειάζονται ούτε μεμψιμοιρίες ούτε μιζέρια αλλά ούτε και θριαμβολογίες.

Κυρίως, όμως, ούτε και ανοησίες.