«Τότε, αγαπητέ μου, να στείλετε τα Μάρμαρα στο Πεκίνο!»

Ολοκληρωτικά αφοσιωμένος σε ό,τι αγαπούσε ο Τζούλι. Στις ιδέες, την Τέχνη και πάνω απ΄ όλα στη Μελίνα. Όμως δεν πολυεκτιμούσε τις ταινίες του. «Υπερβολές» έλεγε. «Μα αυτές τις τρεις μαζί με το “Ριφιφί” τις θεωρώ κορυφαίες» του αντιμιλούσα. «Τhere are some good and bad things» (τα καλά τους και τα κακά τους). Μέσα του απωθούσε την αμερικανική περίοδο. Είχε τους λόγους του. Όταν μάλιστα μου έλεγε ότι η μέτρια «Δοκιμή», μια ταινία για το Πολυτεχνείο, είναι η αγαπημένη του, τότε μέσα μου εδραιωνόταν η πεποίθησή ότι ο Μακαρθισμός τον είχε στοιχειώσει. Σαν το τριαντάφυλλο που ένα άτσαλο χέρι το κόβει προτού ανθίσει.

Είχε ακόμα έναν λόγο. Συνέβη το ΄68 πάνω στην έκρηξη του κινήματος των λουλουδιών. Μake love not war. Τότε από την Αμερική ήρθε μια πρόταση να κάνει μια ταινία. Την έκανε, την ονόμασε «Uptight» («Εκτέλεση εν ψυχρώ»), μια ιστορία αντιρατσιστική για τον κινηματογράφο. Ακόμα μία καταραμένη σελίδα στην αμερικανική περιπέτεια του Τζούλι. Οι παραγωγοί μούτρωσαν και οι θεατές στην πρώτη προβολή, κάπου στο Μπάφαλο, άρχισαν να πλακώνονται. Ένας μαύρος ζήτησε φωτιά από έναν λευκό και αντί να ανάψει το τσιγάρο άκουσε «Fuck you».

Αυτό ήταν. Ο μαύρος εκσφενδονίστηκε και από τον εξώστη βρέθηκε στην πλατεία. Θάφτηκε ο μαύρος, θά φτηκε το «Uptight», θάφτηκε για πολλοστή φορά το Αmerican dream. Ακόμα και η λατρευτή του Μελίνα βρέθηκε στο «Μemorial» το 1994, σχεδόν ημιθανής.

Γι΄ αυτό από καιρό ο Τζούλι ήταν Έλληνας αληθινός. Γι΄ αυτό πήρε πάνω του όλη την κληρονομιά τής Μελίνας για την επιστροφή των Μαρμάρων. Υπόθεση ζωής γι΄ αυτόν. Φανταστείτε περιστατικό. Πριν από χρόνια, επί κυβερνήσεως Σημίτη, αυτός μαζί με τον Γιώργο Παπανδρέου ως υπουργός Εξωτερικών και τη γενική γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Λίνα Μενδόνη εμφανίζονται ενώπιον του αγγλικού Κοινοβουλίου. Θέμα φυσικά τα Μάρμαρα. Κάποιος Βρετανός βουλευτής λέει «μα, εδώ τα βλέπουν περισσότεροι επισκέπτες» Και ο Τζούλι τον αποστομώνει: «Τότε, αγαπητέ μου, να τα στείλετε στο Πεκίνο»!

Τι να πω; Όλο αυτό το θρυλικό χρονικό δεν είναι απλώς δημοσιογραφικό υλικό. Τα γράφω μπας και τα διαβάσουν νέα παιδιά. Γιατί μνήμη επιφανών ανδρών, φως μελλοντικών γενεών!