ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Κάτι σαν υποδοχή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου

Η αλήθεια είναι ότι πιάστηκα στον ύπνο. Σε φάση «είμαι αλλού και κοιτάω πέρα», «χάνομαι γιατί ρεμβάζω», «εγώ παρέα θα κάνω με τον πόνο μου, μη μου μιλάτε, αφήστε με μόνο μου» και τέτοια. Κάτι η κούραση της ημέρας, κάτι διάφορα που είχα στο μυαλό μου, δεν ήθελε πολύ να γίνει το κακό. Καρφώθηκε το μάτι μου στην εικόνα που μετέδιδε Τετάρτη βράδυ η κρατική ΝΕΤ και έμεινε εκεί κολλημένο. Βασικά με μπέρδεψαν οι σημαίες. Πολλές σημαίες. Μεγάλες, μικρές, μεσαίες- όλες ελληνικές και χωρίς σβάστικες παρακαλώ. Με σταυρό, κανονικά. Το άλλο που με μπέρδεψε ήταν ο κόσμος. Μιλάμε, χιλιάδες κόσμος. Πού βρέθηκαν τόσοι πολλοί, ούτε που το κατάλαβα. Αστραπιαία μού πέρασε από το μυαλό ότι ο Παναγόπουλος με τον Παπασπύρο έκαναν έκτακτη κινητοποίηση για το Ασφαλιστικό, έτσι για να ξεσκουριάσει το κίνημα (το συνδικαλιστικό, για να μην παρεξηγούμαστε. Το άλλο θέλει πολλή δουλειά ακόμη). Αλλά πάλι, το Ασφαλιστικό ψηφίστηκε. Έτσι, ύστερα από μια πιο ψύχραιμη θεώρηση της κατάστασης- όπως, σιγά μήπως η κρατική ΕΡΤ κάλυπτε κινητοποίηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, απεργία θα κήρυττε για να μην το καλύψει!- κατέληξα στο συμπέρασμα πως ναι, όλο αυτό το πανηγύρι ήταν για τον… τροπαιούχο Καραμανλή! Που έσκισε τα Σκόπια…

Ο Χαριστέας ήταν!!
Όχι πως δεν έχει ξαναγίνει- και τον μακαρίτη, τον αείμνηστο, κάποτε τον περιμέναμε στο αεροδρόμιο, όταν γυρνούσε… τροπαιοφόρος από Βρυξέλλες, Συνόδους Κορυφής και τέτοια. Αλλά εδώ το πράγμα ξεπερνούσε κάθε προηγούμενο. Εδώ μιλάμε για χιλιάδες κόσμου. Τίγκα το Παναθηναϊκό Στάδιο. Και να τα λέιζερ, και να τα καπνογόνα, και να τα βεγγαλικά, και οι μουσικές να σου τσακίζουν τα αυτιά τα ντεσιμπέλ. Κόλαση. Δεν πίστευα στα μάτια μου τέτοιο χαμό. Τη μεγάλη πλάκα την έπαθα όταν είδα να κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι ένα μεγάλο ασημένιο κύπελλο. Λέω, δεν μπορεί, θα του δώσουν και κύπελλο; Αυτός ο… Καραχάλιος δεν παίζεται με τίποτε. Δεν παλεύεται το παλικάρι. Και τότε, πάνω που είχα αρχίσει να «φορτώνω» κανονικά για τα νεοδημοκρατικά αίσχη, βλέπω το κύπελλο να το κρατάει στα χέρια του ένας ψηλός, πολύ γνωστή φάτσα, και να το σηκώνει προς τον κόσμο. Καραμανλής με τίποτε. Κάτι άλλο μού θύμιζε, να δεις, ποιον- ρε παιδιά, ο Χαριστέας ήταν!! Τα τσακάλια της ΕΡΤ, προκειμένου προφανώς να… ανεβάσουν το ηθικό του έθνους, έπαιζαν την υποδοχή της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου, που κέρδισε το 2004 το Ευρωπαϊκό Κύπελλο. Δηλαδή, Σκόπια εσείς, Κύπελλο εμείς! Τεράστιοι. Άντε και το βίντεο Κατά τα λοιπά, για όσους έχουν αγωνίες θα μεταφέρω εδώ την εκτίμηση κορυφαίου υπουργού, που έχει και γνώση- και εμπειρία- για όλα αυτά. Όπως μου είπε, «μην τρελαίνεστε, ό,τι έγινε έχει ζωή 7-8 μήνες. Από τον Οκτώβριο θα το ξαναβρούμε μπροστά μας και με μεγαλύτερη ένταση». Κι όλο αυτό που είδαμε να εξελίσσεται- κυρίως – στα κανάλια; Α, εδώ θα μεταφέρω τις δικές μου πληροφορίες: οι πολεμικοί τόνοι ήταν ένα ωραίο κατασκεύασμα της κυβερνητικής προπαγάνδας για να κρυφτεί πίσω τους η αδυναμία του Καραμανλή και της κυβέρνησης να χειριστούν επί της ουσίας το θέμα. Το οποίο, επαναλαμβάνω, δεν ήταν το πώς θα θέσουμε βέτο, αλλά αν θα πετύχουμε ευνοϊκή λύση στο θέμα του ονόματος.

«Πριν από δύο χρόνια είχαμε μια τεράστια ευκαιρία να τελειώνουμε με το Σκοπιανό και δεν την αξιοποιήσαμε», μου είπε ο υπουργός. Και επειδή δεν μασάει τα λόγια του, συμπλήρωσε «τώρα περιμένουμε από τους άλλους να βρουν μια λύση σε ένα θέμα που είναι μόνο δικό μας. Εμ, έχουν κι άλλα προβλήματα να ασχοληθούν, δικά τους και της Συμμαχίας. Και πολύ πιο σοβαρά». Ναι, αλλά εμείς τόσο καιρό κάναμε εξωτερική πολιτική με τους Άνθιμους και τους Ψωμιάδηδες…

Πολιτική ανασκο(λο)πηση
Κι όλα αυτά ενώ η Ιστορία διδάσκει. Και η ιστορία αυτού του τόπου, όπως την καταγράφει στο βιβλίο του «Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, μια πολιτική ανασκο(λο)πηση 63 ετών (1944-2007)» ο Κώστας Παπαϊωάννου, είναι μια ιστορία γεμάτη λάθη. Το βιβλίο του Κώστα, που για τους μη γνωρίζοντες ήταν αυτός που δημιούργησε ουσιαστικά το «Ποντίκι», καταγράφει στιγμές μεγαλείου, αλλά και απίστευτης αθλιότητας σ΄ αυτή τη χώρα και παράλληλα με το μάτι του ψυχρού παρατηρητή, και του ανθρώπου που διακόνησε τη δημοσιογραφία για σχεδόν 50 χρόνια, επισημαίνει τα λάθη της ελληνικής πολιτικής ζωής. Και της εξωτερικής πολιτικής, επίσης. Δεν θα ΄κανε άσχημα ο Καραμανλής να του έριχνε μια ματιά, τώρα που γύρισε από το Βουκουρέστι. Θα τον βοήθαγε να καταλάβει ότι ειδικά στα εθνικά θέματα ισχύει απολύτως το «κάθε πέρσι και καλύτερα»…

Αυξήσεις διοδίων
Ενώ… «κάθε φέτος και χειρότερα». Είδα στις τηλεοράσεις κάτι απίστευτες ουρές στα διόδια και ανθρώπους να διαμαρτύρονται διότι αυξήθηκαν τα διόδια στις εθνικές οδούς. Δικαίως, έχω να πω. Όποιος έχει ταξιδέψει στις καρμανιόλες των Εθνικών, προς Πάτρα και Θεσσαλονίκη, και έχει βάλει «το κεφάλι του στον τορβά», που λένε και στην Ήπειρο, το τελευταίο που θα περίμενε θα ήταν να δει τα διόδια να αυξάνουν. Τι θα περίμενε; Το αρμόδιο υπουργείο, το χαϊδεμένο, από τα Μέσα, ΠΕΧΩΔΕ, να κάνει ό,τι μπορεί για να κλείσει λακκούβες, να βάλει διαζώματα, να φωτίσει τη νύχτα τους δρόμους, να κάνει σωστή σηματοδότηση, μπας και σωθεί καμιά ζωή. Αντί γι΄ αυτά, το ΥΠΕΧΩΔΕ εγκρίνει αυξήσεις διοδίων. Τα θερμά μας συγχαρητήρια στον κύριο υπουργό Σουφλιά…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Η κορυφή ζαλίζει

Πάλι βολές κατά των μέσων ενημέρωσης εξαπολύουν από τον Συνασπισμό- όλοι στη γραμμή του νέου προέδρου Αλέξη Τσίπρα, που για να πούμε και του στραβού το δίκιο άλλους αντιγράφει. Τον Καραμανλή (παλιότερα), τον Γιώργο (τώρα) και πάει λέγοντας. Και στην «Αυγή» δημοσιεύονται άρθρα επίσης κατά των ΜΜΕ, που δήθεν και τάχα μου έχουν καταστρώσει ολόκληρο στρατηγικό σχέδιο για την υπονόμευση του ΣΥΡΙΖΑ, του Συνασπισμού και του αρχηγού Αλέξη, ο οποίος,- πώς ξεχνάνε τόσο εύκολα οι άνθρωποι δεν το έχω καταλάβει- ήταν, και κατά τη γνώμη μου παραμένει, το αγαπημένο παιδί των ΜΜΕ. Τι σημαίνουν όμως αυτά τα ομαδικά πυρά κατά των ΜΜΕ; Α, τίποτε το σοβαρό. Όπως υποστηρίζουν διάφοροι, συνήθως καλά πληροφορημένοι περί αυτά, επέρχονται δημοσκοπήσεις. Και όχι ό,τι ό,τι δημοσκοπήσεις, σαν αυτές που έδειχναν τον ΣΥΡΙΖΑ να απογειώνεται. Αλλά δημοσκοπήσεις που δείχνουν το κόμμα να χάνει 2 έως 2,5 μονάδες σε σχέση με εκείνες του προηγούμενου μήνα. Αποτέλεσμα προφανώς των πολύ… επιτυχημένων πρωτοβουλιών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως εκείνη η κορυφαία της απόπειρας εμπλοκής του Προέδρου της Δημοκρατίας στην κομματική διαμάχη…

Ζαλίζει η κορυφή, ως γνωστόν…