[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Σύνδρομο κλεισούρας

Γιατί δεν χαίρομαι σαν όλο τον κόσμο και δεν χαμογελώ πατέρα; Υπάρχει ένα κλίμα θριαμβευτικό γύρω μου, αλλά δεν με πιάνει. Φταίει που ξύπνησα αργά και δεν έχω ακόμη συνέλθει με την καλοκαιρινή ώρα χωρίς το καλοκαίρι; Φταίει που δεν βλέπω αρκετή τηλεόραση, όπου λάμπουν τα ματάκια των ανταποκριτών από το Βουκουρέστι; Φταίει η μουντάδα του καιρού;

Φταίει που δεν ζω στο Χαλάνδρι ή σε κάποιο ακραιφνές προάστιο, αλλά στην Κυψέλη ανάμεσα σε πολλούς Βαλκάνιους και νιώθω πιο κοντινό το βλέμμα των γειτόνων;

Φταίει που βγήκα στο Πεδίον του Άρεως βόλτα και αντίκρυσα σύρματα να το χωρίζουν σε μυστήριους τομείς, κανονικό ψηλό αδιαπέραστο κοτετσόσυρμα, χωρίς καμία εξήγηση, καμία ταμπέλα;

«Τι συμβαίνει;», ρωτάω έναν εργαζόμενο στην καθαριότητα που περνούσε από την άλλη πλευρά του συνόρου. «Πάει, άρχισε η ανακοίνωση!», μου λέει και μάλλον δεν είναι τυχαίο που μπέρδεψε την ανακαίνιση με την ανακοίνωση. Κάποιου είδους νοοτροπία δείχνει αυτό, να ξεκινάς ανακαίνιση βάζοντας συρματόπλεγμα, το πόσο σέβεσαι τους πολίτες. Γιατί κάνω συνειρμούς, πότε με το περίφημο βέτο, πότε με άλλα καινούργια σύνορα που υψώνονται ανά τον κόσμο για να χωρίσουν αποτελεσματικά τα πρόβατα από τα ερίφια;

Μου χρειάζεται ένα ταξιδάκι για ξεκούραση, να αλλάξω λίγο τον αέρα μου. Μήπως να πάω στη Λευκωσία ξανά, να κάνω άλλη μια βόλτα σε εκείνο το περίφημο οδόφραγμα της οδού Λήδρας, που το άνοιξαν διακριτικά οι Χριστόφιας- Ταλάτ; Έχω περπατήσει το παλιό βενετσιάνικο κάστρο μέχρι τη μέση και έχω ονειρευτεί την ημέρα που θα κάνω ολόκληρο τον γύρο του.

Μήπως να πάω εκεί, να συνέλθω λίγο από το σύνδρομο κλεισούρας και την ασφυξία που μου προκαλεί…