[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δεύτερη ξένη γλώσσα

Αχ, αναμνήσεις, αναμνήσεις από τη μαθητική ζωή των παιδιών μου, από εκείνες τις απεγνωσμένες προσπάθειες που κάναμε ως οικογένεια να πιάσουν τόπο τα μαθήματα δεύτερης ξένης γλώσσας, που γίνονταν στο Σχολείο… Τι ωραία βιβλία είχαμε αγοράσει, ακόμα τα έχουμε, βαριά, προσεγμένα, πανέμορφα και πανάκριβα. Καμία σχέση με τα βιβλία της ελληνικής γλώσσας, αυτά είχαν πίσω τους μια Γαλλία και μια Γερμανία, ήταν ελκυστικά, μοντέρνα, κάπως υπερβολικά μοντέρνα μάλιστα. Πόσες ελπίδες, ότι θα μάθαιναν γαλλικά το ένα, γερμανικά το άλλο, στο ίδιο το Σχολείο. Δεν καταλαβαίναμε γιατί τα παιδιά δεν συμμερίζονταν ούτε τις ελπίδες ούτε τον ενθουσιασμό, γιατί δεν συγκινούνταν από τα νεανικά, τα υπέροχα βιβλία. Καταφύγαμε σε ιδιαίτερα, γκρινιάξαμε, τσακωθήκαμε, παρεξηγηθήκαμε και στην Α΄ Λυκείου το πήραμε απόφαση. Τα παιδιά μας δεν θα μάθαιναν στο Σχολείο τη δεύτερη ξένη γλώσσα. Δεν ήθελαν εκείνα, δεν πιέζαμε κι εμείς αρκετά. Μείναμε με το παράπονο και τη λάθος ιδέα ότι κάποια άλλα το κατάφεραν.

Αλλά στο μεταξύ, συζητώντας και συγκρίνοντας, διαπιστώσαμε ότι, εκτός από εξαιρετικά ταλέντα γλωσσομάθειας, κανένα παιδί δεν έμαθε δεύτερη ξένη γλώσσα στο σχολείο, για τον απλούστατο λόγο ότι όλα την εγκαταλείπουν στο Λύκειο για να ριχτούν στον αγώνα των Πανελληνίων. Δεν εξετάζεται βλέπετε πανελλαδικά η δεύτερη ξένη γλώσσα, όπως ούτε και η πρώτη. Αλλά η πρώτη είναι τα αγγλικά, με κάποιον τρόπο, ταινίες, τηλεόραση, τραγούδια, Ίντερνετ, κάπως μαθαίνεται. Τη δεύτερη τα περισσότερα την ξεχνάνε. Τώρα προτείνουν οι καθηγητές να αρχίζουν στη Δ΄ Δημοτικού.

Όποτε και να αρχίζουν θα την ξεχνάνε, αφού την παρατάνε στην Α΄ Λυκείου. Ο οδοστρωτήρας των Πανελληνίων δεν αφήνει τίποτα όρθιο, θα αφήσει τα γαλλικά και τα γερμανικά;