[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Γνήσιος Έλληνας…

Η ημέρα άρχισε με καβγά στην Εφορία. Κάποιος που έκανε ολόκληρη μανούβρα να περάσει είκοσι θέσεις μπροστά στην ουρά, μας περιέλουσε με ό,τι του ερχόταν στο μυαλό όταν τον εμποδίσαμε. «Δεν είναι Έλληνας, νομίζω», είπε η μπροστινή μου σοκαρισμένη, αλλά δεν ήταν εύκολο να πείσει τον εαυτό της- η προφορά του, παρ΄ όλα τα «γαλλικά» ήταν άψογα ελληνική. Οι άνθρωποι εδώ έχουν ανάγκη να συνδέουν την ελληνική καταγωγή με κάτι θετικό.

Μάλλον γι΄ αυτό θα έγραφαν όλες οι εφημερίδες χθες πόσο Έλληνας ήταν ο Ζυλ Ντασσέν, μη τυχόν και δεν μας αγγίξει αρκετά ο θάνατός του… Ωστόσο, το συνειδητοποίησα ακούγοντας στο ραδιόφωνο το «Παιδιά του Πειραιά». Το τραγούδι αυτό, σήμα κατατεθέν της νέας Ελλάδας σε όλο τον κόσμο, οφείλεται τελικά σε αυτόν, έναν Αμερικανό, και ναι, Εβραίο επίσης…Για την ταινία που ο Ζυλ Ντασσέν έκανε με τη Μελίνα Μερκούρη, το «Ποτέ την Κυριακή», ήταν που έγραψε το «Παιδιά του Πειραιά» ο Μάνος Χατζιδάκις. Ο οποίος έγραψε υπέροχα τραγούδια ακόμα, εκατοντάδες, αλλά τόσο μεγάλη, παγκόσμια επιτυχία, είχε μόνο αυτό. Η αγάπη και η αφοσίωση σε μια γυναίκα, σε μια χώρα, έχουν διαφορετική αξία από την καταγωγή.

Διαβάζοντας χθες τη βιογραφία του Ντασσέν, τους αγώνες του και τις διώξεις που υπέστη στη μακαρθική περίοδο, τον θυμήθηκα δίπλα στη Μελίνα και τη σκέψη που είχα κάνει τότε, όταν τους είχα δει μαζί, και ήταν τόσο φανερή η λατρεία του σε εκείνη και η αποδοχή του να ζει στη σκιά της. Η πραγματική του επαναστατική πράξη ήταν αυτό, νομίζω: να δοθεί τόσο απόλυτα στον έρωτα αυτόν και να τον ζήσει με συνέπεια μέχρι το τέλος.

Δεν θα το έκανε εύκολα αυτό ένας γνήσιος Έλληνας.