[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ξεμούδιασμα

Η κατάσταση στην Αθήνα έχει αρχίσει να θυμίζει τον «Ζητιάνο» του Καρκαβίτσα, εκείνο το φοβερό χωριό όπου ακρωτηρίαζαν τα παιδιά για να τα στείλουν να κάνουν καριέρα ζητιανιάς. Σου περνάει από το μυαλό η απορία μήπως υπάρχει ακόμα κανένα τέτοιο μέρος, όπου η αναπηρία οργανώνεται σε θέαμα δρόμου, με τόσα τρομερά σώματα που εκτίθενται.

Υπάρχουν κομμένα χέρια και πόδια από όλα τα δυνατά ύψη, υπάρχουν καμένα πρόσωπα και μέλη, όλες οι ποικιλίες. Όσοι δεν διαθέτουν φανερές πληγές καταφεύγουν σε παιδιά, παίρνουν αγκαλιά ένα μωρό, άλλοι υιοθετούν την τελευταία μόδα με το σταυροκόπημα και τις μετάνοιες, ή τα χέρια ενωμένα κάτω από το πηγούνι, σαν να είναι οι περαστικοί εικόνισμα, οπότε τι θα κάνουν; Θα νιώσουν άγιοι ή έστω θα κολακευτούν και θα ανταμείψουν.

Φαίνεται διαθέτουμε μεγάλο περιθώριο στη συντήρηση τέτοιων θεαμάτων, γιατί αυξάνονται και πληθύνονται τώρα τελευταία. Τα παιδιά λυπάμαι, όταν μεγαλώνουν λίγο θέλουν να κινηθούν, αλλά τα υποχρεώνουν να στέκονται εκεί στην αγκαλιά τους, όσο γίνεται αξιολύπητα. Θα έπρεπε να έχουμε πολιτική στην ελεημοσύνη μας, ακόμα και είκοσι λεπτά αν δίνουμε, να προτιμάμε μουσικούς, ή έστω αρτιμελείς, τουλάχιστον να μην ενθαρρύνεται η έκθεση της αναπηρίας. Κι όσο για τα παιδιά, δεν μπορεί φαίνεται κανείς να τα προστατέψει από τους γονείς τους, είναι απόλυτα θύματα. Μόνο ένα χτες με έκανε να αναθαρρήσω. Σηκώθηκε από την αγκαλιά της γυναίκας, που το κράταγε ώρες στα μπράτσα της, τανύστηκε εμφανώς μουδιασμένο, πήγε δυο βήματα παραπέρα, να φαίνεται ξένο προς εκείνη, κι έκανε μερικές κινήσεις γυμναστικής, να συνέλθει. Διατάσεις χεριών, ανατάσεις, επικύψεις, στροφή της μέσης. Ύστερα χώθηκε πάλι στην τυραννική αγκαλιά, πειθαρχημένο. Δεν έκανε επανάσταση, όπως φάνηκε προς στιγμή, αλλά ίσως βρει οδό διαφυγής.