Ανάλυση

Αναζητείται καλύτερος εργοδότης

Η καθυστέρηση στην ψήφιση του Ασφαλιστικού άλλαξε τα σχέδια του οικονομικού επιτελείου που λογάριαζε να προχωρήσει άμεσα στην ανακοίνωση της εισοδηματικής πολιτικής και να συνεχίσει με το άλλο μεγάλο της σχέδιο που είναι η ιδιωτικοποίηση του ΟΤΕ.

Η ουσία, πάντως, δεν άλλαξε και η κυβέρνηση επιμένει σε μια εισοδηματική πολιτική λιτότητας, που ίσως αποδειχθεί η πιο σκληρή των τελευταίων χρόνων για τους δημοσίους υπαλλήλους, αν ο πληθωρισμός κινηθεί σε υψηλά επίπεδα και τους επόμενους μήνες, και κλείσει λίγο κάτω από το 4%, όπως προβλέπουν διάφορες ιδιωτικές τράπεζες. Σε κάθε περίπτωση το 3,5% που σχεδιάζει να δώσει η κυβέρνηση θα απέχει όχι μόνο από το να φέρει τους Έλληνες μισθωτούς σε πορεία σύγκλισης με τους Ευρωπαίους εταίρους τους, αλλά ακόμη και από το να εξουδετερώσει τις απώλειες από τον πληθωρισμό.

Βεβαίως, ούτε οι αυξήσεις που συμφωνήθηκαν στον ιδιωτικό τομέα αποτελούν μεγάλο βήμα προς την κατεύθυνση της σύγκλισης. Με το ποσοστό των αυξήσεων να κυμαίνεται λίγο πάνω από 4% καλύπτονται μεν οι απώλειες λόγω πληθωρισμού, αλλά ελάχιστη πρόοδος γίνεται προς τη βελτίωση του εισοδήματός τους. Είναι γεγονός ότι οι καιροί απαιτούν προσοχή στην οικονομία. Οι ελληνικές επιχειρήσεις οφείλουν να διαφυλάξουν την ανταγωνιστικότητά τους, την οποία υπονομεύει το ακριβό ευρώ, ενώ και η κυβέρνηση οφείλει να συγκρατήσει το δημοσιονομικό έλλειμμα για να μην ανατροφοδοτήσει τον πληθωρισμό.

Όμως, μέσα σ΄ αυτά τα στενά πλαίσια υπάρχουν περιθώρια κάποιας ευελιξίας.

Οπωσδήποτε δεν δικαιολογούνται αποφάσεις που να οδηγούν εργαζομένους και δη μισθωτούς σε απώλειες πραγματικού εισοδήματος.

Η κυβέρνηση βεβαίως, πιστή στη θεωρία του «ρετιρέ», στο οποίο έχει τοποθετήσει όλους τους δημοσίους υπαλλήλους, επιμένει τα τελευταία χρόνια στις χαμηλές αυξήσεις, με το επιχείρημα ότι η τάξη αυτή πήρε πολλά τα προηγούμενα χρόνια. Πρόκειται για μια μίζερη προσέγγιση, η οποία αγνοεί, βεβαίως, την υπόσχεσή της για ανασύσταση του κράτους και το μόνο στο οποίο οδηγεί είναι η περαιτέρω υποβάθμιση του Δημοσίου και των υπηρεσιών του. Πράγμα που ίσως εξυπηρετεί τους ευρύτερους πολιτικούς στόχους και τις πεποιθήσεις της. Δηλαδή, τη μείωση του κράτους.

Έτσι, εμφανίζεται η εργοδοσία του ιδιωτικού τομέα να δείχνει περισσότερη ευαισθησία απέναντι στους εργαζομένους του και να κατανοεί ότι χρειάζεται τη συναίνεσή τους, προκειμένου να δουλέψουν καλά οι επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα να βάζει λίγο πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη από την κυβέρνηση. Η τελευταία έχει άλλες έννοιες τώρα.

«Μεταρρυθμίζει», γενικώς, ή έτσι νομίζει.