[ Πρόσωπα ] Ο υποψήφιος της ευθανασίας

Στη δεκαετία του ΄90 έγινε γνωστός ως «Δόκτωρ Θάνατος», αφού βοήθησε 130 ασθενείς με ανίατη νόσο να πεθάνουν. Τώρα ο δρ Τζακ Κεβορκιάν, αποφυλακισμένος υπό όρους, είναι ανεξάρτητος υποψήφιος στις εκλογές για το Κογκρέσο των ΗΠΑ.

O Κεβορκιάν καταδικάστηκε το 1998 για ανθρωποκτονίες, αποφυλακίσθηκε υπό όρους τον περασμένο Ιούνιο (η ποινή του λήγει τον Ιούνιο του 2009) και κατεβαίνει στις εκλογές του Νοεμβρίου ως ανεξάρτητος υποψήφιος στο Ντιτρόιτ. Στόχος του, λέει, είναι να προωθήσει τη μάχη του υπέρ της ευθανασίας και να συμβάλει στην αναθεώρηση του Συντάγματος προς την κατεύθυνση αυτή. Βάσει της αμερικανικής νομοθεσίας, η καταδίκη του δεν του απαγορεύει να εκλεγεί βουλευτής, όμως αποκλείει τη συμμετοχή σε Επιτροπές της Βουλής.

Ο 79χρονος παθολόγος, ο οποίος έχει δεσμευτεί ότι δεν θα βοηθήσει άλλους ανθρώπους να αυτοκτονήσουν, ομολογεί πως είναι άπειρος στην πολιτική. «Σε όλη τη ζωή μου», εξήγησε, «ψήφισα μόνο μία φορά, το 1998, τον Τζέφρι Φάιγκερ, τον συνήγορό μου, που είχε βάλει υποψηφιότητα για κυβερνήτης του Μίσιγκαν». Δηλώνει ωστόσο πως βρίσκεται πλησιέστερα στους Δημοκρατικούς απ΄ ό,τι στους Ρεπουμπλικανούς και πως είναι πεπεισμένος ότι το Κογκρέσο πρέπει να αντιμετωπίσει το ζήτημα της ευθανασίας «και μάλιστα αρκετά σύντομα». Και έχει διευκρινίσει πως, αν εκλεγεί, θα παραμείνει στην έδρα του ώς τις εκλογές του 2010. «Είμαι κουρασμένος και ηλικιωμένος, θα μου αρκούσε να έκανα την ευθανασία περισσότερο αποδεκτή, για μένα είναι ένα ανθρώπινο δικαίωμα και πιστεύω πως στη σχετική συζήτηση θα είχα κάποιο κύρος», είπε σε συνέντευξη Τύπου. Σ΄ έναν δημοσιογράφο που του υπενθύμισε πως οι περισσότεροι στις ΗΠΑ είναι εναντίον της ευθανασίας και τον κατηγόρησε ότι αγνοεί την ηθική διάσταση του ζητήματος, ο Κεβορκιάν απάντησε πως «είναι ανήθικο να κρατάς στη ζωή κάποιον που θέλει να την τελειώσει και, μαζί της, τους φρικτούς πόνους του». Ωστόσο, από τη σύλληψη του Κεβορκιάν μέχρι σήμερα, η ευθανασία έχει νομιμοποιηθεί μόνο σε μία Πολιτεία, το Όρεγκον, ενώ οι πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας του είναι ελάχιστες. Δεν έχει εκλογικά κεφάλαια, έχει λίγους οπαδούς, ενώ ο απερχόμενος βουλευτής του Ντιτρόιτ, ο Ρεπουμπλικανός Τζόζεφ Κνόλενμπεργκ, και ο Δημοκρατικός αντίπαλός του, ο Γκάρυ Πήτερς, διαθέτουν ισχυρούς χρηματοδοτικούς και εκλογικούς μηχανισμούς. Ο Κνόλενμπεργκ τον απέρριψε ήδη ως «έναν παρείσακτο στον οποίο οι ψηφοφόροι θα γυρίσουν την πλάτη, επειδή αυτό που ενδιαφέρει σήμερα είναι ο πόλεμος στο Ιράκ και η οικονομία». Ο Πήτερς, ο οποίος προέρχεται από τη Γερουσία του Μίσιγκαν όπου μάχεται για τη νομιμοποίηση της ευθανασίας, φοβάται αντίθετα πως ο Κεβορκιάν θα του στερήσει ψήφους. Αφού ηττήθηκε σε νομικό επίπεδο, ο γιατρός προσπαθεί, δέκα χρόνια μετά, να πάρει μια μάλλον απίθανη ρεβάνς σε πολιτικό επίπεδο.