[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Απόλλωνα, βάλε ένα χεράκι…

Απόλλωνα, Απόλλωνα, φωνάζει η πρωθιέρεια, άναψε τη δάδα! Αλλά είναι πρωθιέρεια της πλάκας, ηθοποιός, μάλλον δεν πιστεύει στον Απόλλωνα και κάπως το δείχνει η φωνή της, ξέρει εξάλλου ότι η φωτιά θα ανάψει από τη δημιουργία εστίας στο κοίλο κάτοπτρο, είτε ασχοληθεί ο Απόλλωνας είτε όχι. Εκεί δίπλα στη φωνή της ακούγεται μια άλλη, ωστόσο, κάποιοι άλλοι καλούν τον Απόλλωνα σε βοήθεια, κι η φωνή τους είναι πολύ πιο βαθιά από της πρωθιέρειας. Απόλλωνα, ο Βούδας ζητά συντροφική συμπαράσταση στο πρόσωπο των πιστών του, οι οποίοι αν και καλόγεροι και ταγμένοι να ζήσουν μακριά από τα εγκόσμια, έφτασαν στον Αμήν (κι εδώ μπαίνει τρίτη θρησκεία στη μέση, αλλά εξίσου ανίκανη να βοηθήσει την κατάσταση)

και βγήκαν στους δρόμους να φτιάξουν οδοφράγματα. Απόλλωνα, ρίξε λίγο φως, γιατί ο προβολέας των δημοσιογράφων έσβησε πριν συντονιστεί το πέρασμα της φλόγας, να φανούν λίγο τα πρόσωπα των Θιβετιανών που υπέφεραν από τα κλομπ και τα δακρυγόνα, τις σφαίρες και την απομόνωση, να γίνει εκείνο το θαύμα που συμβαίνει καμιά φορά, όταν το βλέμμα του κόσμου εστιάζεται σαν ήλιος στη βία. Απόλλωνα, θεέ του φωτός και των προβολέων και της ενημέρωσης, η βία δεν τα αντέχει αυτά όλα.

Φώτισε το αθλητικό πνεύμα να βρει επιχειρήματα, να βρει κουράγιο να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στην καταπίεση, γιατί χωρίς ελευθερία η πειθαρχία του αθλητισμού δεν έχει νόημα, η σύγκριση δεν μπορεί να γίνει και η νίκη δεν υπάρχει. Α, Απόλλωνα, εσύ θα φώτισες εκείνον τον νεαρό με τη μαύρη σημαία όπου οι ολυμπιακοί κύκλοι είχαν ζωγραφιστεί σαν χειροπέδες. Κάτι έκανες Απόλλωνα, αλλά μπορείς καλύτερα, ρίξε πιο φωτεινές ιδέες, προσπάθησε ξανά.