Γνώμη

Το χρώμα του συμφέροντος

O χαμαιλέων και η (οι) πολιτική (οι) έχουν ένα κοινό: προσαρμόζονται εύκολα στο περιβάλλον ανάλογα με τις συνθήκες. Το τελευταίο διάστημα είμαστε θεατές ενός «θεάτρου» το οποίο αν εξελισσόταν πριν από δύο δεκαετίες θα είχε εντελώς διαφορετικό τέλος.

Οι φωνές διαμαρτυρίας για την κατάσταση που επικρατεί στο Θιβέτ και το κάλεσμα για μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου χάνονται σαν τον αντίλαλο στις χαράδρες της πολιτικής και των οικονομικών συμφερόντων. Ο επικεφαλής του Ολυμπιακού Κινήματος Ζακ Ρογκ επαίρεται πως κανένας ηγέτης δεν έχει ζητήσει επίσημα να γίνει μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων, ενώ πρόσφατα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους αποδέχτηκε πρόσκληση για να παραβρεθεί στην τελετή έναρξης της διοργάνωσης. Ως βασικό επιχείρημα οι πολιτικοί προβάλλουν το γεγονός ότι συνέπεια μίας τέτοιας απόφασης είναι ουσιαστικά η «τιμωρία» των αθλητών που προετοιμάζονταν τόσα χρόνια για τη μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας τους. Σωστό. Όμως λένε τη μισή αλήθεια, αποφεύγοντας να αναφερθούν στα δισ. δολάρια των συναλλαγών που έχουν με το Πεκίνο και τις ανάλογες απώλειες που θα επιφέρει μία οδυνηρή, είναι αλήθεια, απόφαση για μποϊκοτάζ.

Όσον αφορά τους αθλητές, αυτούς κανείς δεν τους σκέφτηκε το 1980, όταν 65 κράτη με επικεφαλής τις ΗΠΑ απείχαν από τους Αγώνες της Μόσχας και ακολούθως το 1984 που οι Σοβιετικοί πήραν ρεβάνς από τους Αγώνες του Λος Άντζελες.