[ Δρόμοι ]

Η κατάρρευση…
… άλλης μιας μεγάλης τράπεζας στην Αμερική δείχνει τώρα ακόμη πιο καθαρά πως η μόλυνση όσων έπαιξαν με τα στεγαστικά δάνεια είναι μεταδοτική. Γιατί οι πολιτικές ηγεσίες σφυρίζουν αδιάφορα;

Η αμερικανική…
… κεντρική τράπεζα έσπευσε να διασώσει την Βear Stearns. Η παρέμβασή της έδειξε πανικό για την εύθραυστη αντοχή ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος. Άλλωστε, η συγκυρία ήταν ιδιαίτερα κακή, καθώς το πετρέλαιο έφτανε σε νέα ύψη ρεκόρ, το δολάριο έπεφτε ακόμη χαμηλότερα και νέα στοιχεία έρχονταν να επιβεβαιώσουν ότι η αμερικανική οικονομία έχει μπει σε περίοδο ύφεσης. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επικρίνουν την παρέμβαση της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας. Υποστηρίζουν ότι δημιουργεί έναν «ηθικό κίνδυνο», δίνοντας ένα κακό παράδειγμα. Γιατί ενθαρρύνει και άλλες τράπεζες να ρισκάρουν και να κερδοσκοπούν με επισφαλή δάνεια, αφού θα ξέρουν πως, αν κάποτε τα βρουν σκούρα, το κράτος θα σπεύσει να τις σώσει. Στο βασίλειο του νεοφιλελευθερισμού, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ευρώπη, παρατηρούμε αυτή την αντίφαση: από τη μια πλευρά τα κράτη ιδιωτικοποιούν και ξεπουλούν καθ΄ όλα υγιείς κρατικές επιχειρήσεις και από την άλλη κρατικοποιούν τις ζημιές τραπεζών που έπαιξαν επικίνδυνα κερδοσκοπικά παιχνίδια, καλύπτοντάς τες από τον κρατικό προϋπολογισμό. Τελικά, ο νεοφιλελευθερισμός αποδεικνύεται ιδεολογικά ασυνεπής. Ο αντικρατισμός του είναι προσχηματικός. Οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις πάντα απλώνουν χέρι σωτηρίας στους χρεοκοπημένους τραπεζίτες, ενώ αφήνουν τους απλούς πολίτες να βολοδέρνουν μόνοι στα βαθιά νερά. Ας αφήσουμε λοιπόν τα ιδεολογήματα: το ζήτημα δεν είναι- δεν ήταν ποτέ- «περισσότερο ή λιγότερο κράτος», αλλά σε ποιους ανήκει αυτό το κράτος.

Ο πρόεδρος…
… της αμερικανικής κεντρικής τράπεζας Μπεν Μπερνάνκι, σχολιάζουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», «υποστήριζε πάντα ότι οι κεντρικές τράπεζες πρέπει να στηρίζουν την πολιτική τους σε σταθερές αρχές». Τώρα ο ίδιος έσπευσε να εγκαταλείψει αυτές τις αρχές και να υιοθετήσει μια άλλη, αυτή που του προτείνουν οι τραπεζίτες: «Μπερνάνκι, δώσ΄ τα όλα!». Ανήγγειλε ένα πρόγραμμα δανεισμού 200 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τις τράπεζες και μείωσε για πέμπτη φορά από τον περασμένο Σεπτέμβριο τα επιτόκια, ώστε να περιοριστεί το κόστος αυτού του δανεισμού. Δεν είναι όλοι ικανοποιημένοι από τα νομισματικά μέτρα του Μπερνάνκι. Πολλοί λένε πως πρέπει να θεσπιστούν αυστηρότεροι κανονισμοί στη λειτουργία των τραπεζών.

Και οι πολιτικοί;…
… Τι λένε οι εκλεκτοί του λαού; Γιατί σωπαίνουν έτσι; Είναι τραγικό να παρακολουθεί κανείς την ηγεσία του δυτικού κόσμου να στέκεται μπροστά σε αυτά τα προβλήματα σαν να συμβαίνουν σε έναν άλλο κόσμο, διαφορετικό από τον δικό τους. Παραδομένοι στις ορέξεις των τραπεζιτών, δεν τολμούν να αρθρώσουν λέξη. Αν μπορούσε να γίνει, θα ήταν ίσως χρησιμότερο στις επόμενες εκλογές να μην ψηφίζαμε πολιτικό αλλά κεντρικό τραπεζίτη. Έτσι κι αλλιώς, αυτός ασκεί μεγαλύτερη επιρροή στη ζωή μας.