Το πνεύμα του τόνου

Λάου-λάου προς τον Λούα Λούα

Έχω χρόνια να πατήσω σε γήπεδο. Παλιότερα, πολύ παλιότερα, ήμουν και ποδοσφαιριστής, πριν γίνω διοπτροφόρος αλλά και συστηματικός (ποτέ φανατικός) θεατής των απανταχού Ολυμπιακών- Πειραιώς, Βόλου, Λαμίας, Καλαμάτας κ.λπ. Για πρώτη φορά αηδίασα στο τότε τρις επαναλαμβανόμενο ντέρμπι των αιωνίων για τον τελικό του Κυπέλλου (λόγω συνεχών ισοπαλιών, τότε δεν υπήρχαν τα πέναλτι) και την αγανάκτηση των φιλάθλων για δήθεν σικέ αγώνα, ώστε εισέβαλαν τα φανατικά πλήθη στο γκαζόν του γηπέδου της Αλεξάνδρας και είδα με τα μάτια μου τον γνωστό μου διευθυντή της γειτονικής μου Εθνικής Τράπεζας να είναι με κοστούμι και γραβάτα γονατιστός στο γκαζόν και να σκύβει και να τρώει κυριολεκτικά χορτάρι!

Πήγα και κάμποσες φορές όταν η κόρη μου ήταν μικρή, με σημαίες, κασκόλ και σκούφο. Το παιδί βαρέθηκε, φοβήθηκε και δεν ξαναζήτησε γήπεδο. Τώρα βλέπω συχνά τα κυριακάτικα πολύωρα ρεπορτάζ (Θεέ μου, το ένα δέκατο να ήταν τηλεοπτικά αφιερωμένο στο θέατρο, τον χορό και τη ζωγραφική!) και φρίττω. Ένας στους δέκα σκόρερ είναι Έλληνας. Σε λίγο εθνική ομάδα δεν θα μπορεί να συγκροτηθεί.